Λουκᾶ  6, 46-7, 1

 

6, 46 Τί   δέ   με    καλεῖτε    Κύριε    Κύριε,    καὶ   οὐ   ποιεῖτε   ἃ   λέγω;

47 Πᾶς   ὁ    ἐρχόμενος     πρός   με    καὶ   ἀκούων    μου   τῶν    λόγων    καὶ   ποιῶν αὐτούς,    ὑποδείξω    ὑμῖν     τίνι    ἐστὶν     ὅμοιος·

48 ὅμοιός    ἐστιν    ἀνθρώπῳ   οἰκοδομοῦντι   οἰκίαν,    ὃς    καὶ    ἔσκαψε   καὶ   ἐβάθυνε καὶ    ἔθηκε   θεμέλιον   ἐπὶ    τὴν  πέτραν·  πλημμύρας    δὲ    γενομένης προσέρρηξεν   ὁ   ποταμὸς   τῇ   οἰκίᾳ   ἐκείνῃ,   καὶ    οὐκ   ἴσχυσε    σαλεῦσαι    αὐτήν· τεθεμελίωτο    γὰρ    ἐπὶ    τὴν   πέτραν.
49 Ὁ    δὲ   ἀκούσας   καὶ   μὴ   ποιήσας   ὅμοιός    ἐστιν    ἀνθρώπῳ   οἰκοδομήσαντι οἰκίαν   ἐπὶ    τὴν    γῆν   χωρὶς    θεμελίου·   ᾗ   προσέρρηξεν     ὁ  ποταμός,   καὶ    εὐθὺς   ἔπεσε,    καὶ   ἐγένετο     τὸ   ρῆγμα     τῆς   οἰκίας     ἐκείνης   μέγα.

7, 1 Ἔπει    δὲ   ἐπλήρωσε    πάντα   τὰ    ρήματα    αὐτοῦ    εἰς  τὰς    ἀκοὰς   τοῦ    λαοῦ,    εἰσῆλθεν εἰς     Καπερναούμ.

 

 ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Λουκά  6, 46-7, 1

 

6, 46 «Γιατί   με   φωνάζετε   «Κύριε,    Κύριε»   και   δεν   κάνετε  εκείνα   που   σας λέγω;

47 Καθένας    που  έρχεται     σ’   εμένα   και    ακούει    τους   λόγους    μου    και   τους εκτελεί,   θα   σας   δείξω  με   ποιο     είναι    όμοιος.

48 Μοιάζει  με  άνθρωπο   που   όταν  έχτιζε   το   σπίτι   του,  έσκαψε   βαθειά   και έβαλε   θεμέλια  επάνω   στην  πέτρα.   Όταν  δε  έγινε    πλημμύρα,  έπεσε    ο   ποταμός   επάνω   στο   σπίτι  εκείνο   αλλά   δεν   μπόρεσε  να  το  σαλεύσῃ,   διότι ήταν   θεμελιωμένο  επάνω   στην   πέτρα.
49 Εκείνος    όμως   που   άκουσε   τους    λόγους     μου   αλλά   δεν  τους  εξετέλεσε, μοιάζει   με   άνθρωπο   που   έχτισε   σπίτι  επάνω    στο  χώμα   χωρίς    θεμέλια· έπεσε     ο   ποταμός    επάνω   του    και   αμέσως    κατέρρευσε    και   η   καταστροφή του   σπιτιού   εκείνου   ήτο   μεγάλη».

7, 1 Όταν   τελείωσε   απευθύνων    όλα   τα   λόγια   του    στο   λαό,   μπήκε    στη Καπερναούμ.

 

Ἑφεσ.   5, 25-33

 

25 Οἱ    ἄνδρες     ἀγαπᾶτε    τὰς    γυναῖκας    ἑαυτῶν,    καθὼς    καὶ    ὁ   Χριστὸς    ἠγάπησε    τὴν    ἐκκλησίαν    καὶ    ἑαυτὸν    παρέδωκεν     ὑπὲρ    αὐτῆς,

26 ἵνα    αὐτὴν    ἁγιάσῃ   καθαρίσας    τῷ   λουτρῷ     τοῦ    ὕδατος    ἐν   ρήματι,

27 ἵνα    παραστήσῃ     αὐτὴν    ἑαυτῷ     ἔνδοξον     τὴν    ἐκκλησίαν,     μὴ    ἔχουσαν σπίλον     ἢ    ρυτίδα    ἤ    τι   τῶν   τοιούτων,    ἀλλ'     ἵνα    ᾖ     ἁγία    καὶ     ἄμωμος.

28 Οὕτως     ὀφείλουσιν    οἱ     ἄνδρες    ἀγαπᾶν   τὰς    ἑαυτῶν    γυναῖκας    ὡς   τὰ    ἑαυτῶν    σώματα.    ὁ    ἀγαπῶν    τὴν    ἑαυτοῦ    γυναῖκα    ἑαυτὸν    ἀγαπᾷ·

29 οὐδεὶς    γάρ   ποτε    τὴν    ἑαυτοῦ    σάρκα    ἐμίσησεν,    ἀλλ'    ἐκτρέφει    καὶ    θάλπει αὐτήν,    καθὼς    καὶ    ὁ    Κύριος    τὴν   ἐκκλησίαν·

30 ὅτι    μέλη    ἐσμὲν     τοῦ    σώματος    αὐτοῦ,     ἐκ    τῆς    σαρκὸς   αὐτοῦ     καὶ     ἐκ     τῶν     ὀστέων     αὐτοῦ·

31 ἀντὶ     τούτου    καταλείψει    ἄνθρωπος     τὸν    πατέρα     αὐτοῦ     καὶ    τὴν     μητέρα καὶ     προσκολληθήσεται    πρὸς    τὴν     γυναῖκα    αὐτοῦ,    καὶ    ἔσονται   οἱ    δύο    εἰς σάρκα     μίαν.

32 Τὸ     μυστήριον    τοῦτο    μέγα     ἐστίν,     ἐγὼ     δὲ    λέγω    εἰς    Χριστὸν    καὶ    εἰς    τὴν     ἐκκλησίαν.   
33 Πλὴν    καὶ    ὑμεῖς    οἱ    καθ'    ἕνα    ἕκαστος    τὴν    ἑαυτοῦ    γυναῖκα    οὕτως    ἀγαπάτω     ὡς    ἑαυτόν,     ἡ    δὲ    γυνὴ    ἵνα    φοβῆται     τὸν   ἄνδρα.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Εφεσ.   5, 25-33

 

25 Οι   άνδρες,    αγαπάτε   τις    γυναίκές   σας.   Όπως     και    ο   Χριστός   αγάπησε την   εκκλησία    και   παρέδωσε    τον   εαυτό   του    γι’   αυτή,

26 για    να      την   αγιάσει,   αφού   την   καθάρισε   με   το    λουτρό    του    ύδατος,    για του     λόγου,

27 για   να   παρουσιάσει     στον   εαυτό    του   ένδοξη   την  εκκλησία,   χωρίς   να έχει    κηλίδα    ή    ρυτίδα    ή   τίποτε   άλλο   από   τα  τοιαύτα,   αλλά    να   είναι   αγία    και άψογος.

28 Έτσι     οφείλουν     και     οι   άνδρες   να   αγαπούν   τις   γυναίκές    τους     όπως   τα δικά   των    σώματα.   Εκείνος    που   αγαπά    την    γυναίκά    του,   αγαπά   τον   εαυτό    του,

29 διότι    κανείς   ποτέ   δεν    μίσησε    την    σάρκα    του,   αλλά    την     τρέφει     και    την περιποιείται,    όπως     και     ο    Κύριος   την   εκκλησία,

30 διότι     είμεθα     μέλη    του     σώματός     του,   από    την   σάρκα    και    από   τα   οστά του.

31 Δια    τούτο    ο   άνθρωπος   θα   εγκαταλείψει    τον    πατέρα    του    και   την μητέρα     του    και   θα     προσκοληθεί    προς    την    γυναίκά    του    και   θα   γίνουν οι     δύο   σάρκα    μία.

32 Το    μυστήριο    αυτό   είναι    μεγάλο·   εγώ    το   εξηγώ     ότι   αναφέρεται    στο Χριστό    και    την   εκκλησία.
33 Αλλά    και    σεις,   άς   αγαπά    ο    καθένας   την    γυναίκά    του    όπως    τον   εαυτόν του,    η    δε   γυναίκα    να   σέβεται   τον   άνδρα   της.

 

Luke 6: 46-7, 1

 

6, 46 "Why do you call me 'Lord, Lord' and do not do what I tell you?

47 Everyone who comes to me and hears my words and executes them, I will show you who he is like.

48 He looks like a man who, while building his house, dug deep and laid a foundation on the stone. When there was no flood, the river fell on that house but could not shake it, because it was founded on the rock.

49 But he that heareth my sayings, and doeth them not, is like a man that buildeth a house upon the ground without foundation: the river is come down upon him, and immediately he cometh down, and the destruction of that house is great.

7, 1 And it came to pass, when he had made an end of speaking all the words unto the people, that he entered into Capernaum.

 

Εφεσ. 5, 25-33

 

25 Men, love your wives. Just as Christ loved the church and gave himself up for it,

26 to sanctify her, after she hath cleansed her with the bath of water;

27 to present to himself the glorious church, without having a stain or wrinkle or anything like that, but to be holy and flawless.

28 So ought men to love their wives as their own bodies. He who loves his wife loves himself,

29 For no man ever yet hated his own flesh; but nourisheth and cherisheth it, even as the Lord the church:

30 For we are members of his body, of his flesh and of his bones.

31 For this cause shall a man leave his father and mother, and shall cleave unto his wife: and they two shall be one flesh.

32 This mystery is great; I explain that it refers to Christ and the church.

33 But ye also ought every man to love his wife as himself ought; and the wife ought to respect her husband.