Μάρκ. 5, 1-20

 

Ο   δαιμονισμένος    Γαδαρηνός    θεραπεύεται

 

1 Καὶ   ἦλθον    εἰς    τὸ   πέραν   τῆς   θαλάσσης   εἰς    τὴν    χώραν    τῶν Γεργεσηνῶν.

2 Καὶ    ἐξελθόντος    αὐτοῦ    ἐκ   τοῦ    πλοίου    εὐθέως    ἀπήντησεν αὐτῷ    ἐκ     τῶν    μνημείων   ἄνθρωπος   ἐν   πνεύματι    ἀκαθάρτῳ,

3 ὃς   τὴν    κατοίκησιν    εἶχεν   ἐν   τοῖς    μνήμασι,   καὶ   οὔτε    ἁλύσεσιν οὐδεὶς    ἠδύνατο    αὐτὸν    δῆσαι,

4 διὰ    τὸ    αὐτὸν   πολλάκις    πέδαις    καὶ    ἁλύσεσι    δεδέσθαι, καὶ   διεσπάσθαι    ὑπ᾿ αὐτοῦ   τὰς    ἁλύσεις    καὶ   τὰς   πέδας    συντετρῖφθαι, καὶ    οὐδεὶς   ἴσχυεν    αὐτὸν    δαμάσαι·

5 καὶ    διὰ   παντὸς   νυκτὸς   καὶ   ἡμέρας   ἐν   τοῖς    μνήμασι   καὶ    ἐν τοῖς    ὄρεσιν    ἦν    κράζων   καὶ   κατακόπτων   ἑαυτὸν   λίθοις.

6 ἰδὼν   δὲ   τὸν  Ἰησοῦν   ἀπὸ    μακρόθεν    ἔδραμε   καὶ   προσεκύνησεν αὐτόν,

7 καὶ    κράξας   φωνῇ   μεγάλῃ   λέγει·   τί   ἐμοὶ   καὶ   σοί,  Ἰησοῦ, υἱὲ   τοῦ     Θεοῦ   τοῦ  ὑψίστου;    ὁρκίζω   σε   τὸν  Θεόν,   μή  με   βασανίσῃς.

8 Ἔλεγε   γὰρ   αὐτῷ·    ἔξελθε   τὸ    πνεῦμα   τὸ    ἀκάθαρτον   ἐκ τοῦ    ἀνθρώπου.

9 Καὶ    ἐπηρώτα    αὐτόν·   τί   ὄνομά   σοι;   καὶ    ἀπεκρίθη   λέγων· λεγεὼν    ὄνομά   μοι,   ὅτι    πολλοί    ἐσμεν.

10 Καὶ   παρεκάλει  αὐτὸν   πολλὰ    ἵνα   μὴ  ἀποστείλῃ   αὐτοὺς   ἔξω    τῆς   χώρας.

11 Ἦν    δὲ   ἐκεῖ    ἀγέλη    χοίρων    μεγάλη    βοσκομένη  πρὸς   τῷ    ὄρει·

12 καὶ    παρεκάλεσαν   αὐτὸν   πάντες    οἱ    δαίμονες    λέγοντες· πέμψον    ἡμᾶς   εἰς    τοὺς    χοίρους,    ἵνα    εἰς    αὐτοὺς    εἰσέλθωμεν.

13 Καὶ    ἐπέτρεψεν   αὐτοῖς    εὐθέως    ὁ   Ἰησοῦς.   Καὶ   ἐξελθόντα τὰ    πνεύματα    τὰ    ἀκάθαρτα   εἰσῆλθον   εἰς   τοὺς   χοίρους· καὶ   ὥρμησεν   ἡ    ἀγέλη    κατὰ   τοῦ   κρημνοῦ    εἰς    τὴν   θάλασσαν·   ἦσαν   δὲ    ὡς δισχίλιοι·   καὶ   ἐπνίγοντο  ἐν   τῇ    θαλάσσῃ.

14 Καὶ   οἱ    βόσκοντες    τοὺς    χοίρους    ἔφυγον    καὶ    ἀπήγγειλαν     εἰς τὴν    πόλιν    καὶ    εἰς   τοὺς    ἀγρούς·   καὶ  ἐξῆλθον    ἰδεῖν   τί   ἐστι τὸ   γεγονός.

15 Καὶ    ἔρχονται    πρὸς    τὸν    ᾿Ιησοῦν,   καὶ    θεωροῦσι    τὸν δαιμονιζόμενον     καθήμενον    καὶ   ἱματισμένον    καὶ    σωφρονοῦντα, τὸν   ἐσχηκότα    τὸν    λεγεῶνα,    καὶ    ἐφοβήθησαν.

16 Καὶ    διηγήσαντο    αὐτοῖς    οἱ    ἰδόντες    πῶς   ἐγένετο   τῷ    δαιμονιζομένῳ   καὶ   περὶ   τῶν   χοίρων.

17 Καὶ   ἤρξαντο    παρακαλεῖν   αὐτὸν    ἀπελθεῖν   ἀπὸ   τῶν    ὁρίων αὐτῶν.

18 Καὶ   ἐμβαίνοντος   αὐτοῦ   εἰς   τὸ   πλοῖον   παρεκάλει αὐτὸν   ὁ   δαιμονισθεὶς    ἵνα   μετ᾿   αὐτοῦ    ᾖ.

19 Καὶ    οὐκ    ἀφῆκεν    αὐτόν,    ἀλλὰ   λέγει   αὐτῷ·    ὕπαγε   εἰς    τὸν οἶκόν   σου   πρὸς   τοὺς   σοὺς   καὶ   ἀνάγγειλον   αὐτοῖς    ὅσα σοι   ὁ   Κύριος  πεποίηκε   καὶ   ἠλέησέ   σε.

20 Καὶ   ἀπῆλθε   καὶ  ἤρξατο   κηρύσσειν   ἐν   τῇ   Δεκαπόλει    ὅσα  ἐποίησεν   αὐτῷ  ὁ  ᾿Ιησοῦς,   καὶ   πάντες  ἐθαύμαζον.

 

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Μάρκ. 5, 1-20

 

Ο     δαιμονισμένος    Γαδαρηνός    θεραπεύεται

 

1 Και   ήλθαν    στο   απέναντι    μέρος    της   λίμνης,   στη    χώρα   των Γαδαρηνών.

2 Και   κατά   την   έξοδό   του   από   το   πλοιάριο,   αμέσως    τον    συνήντησε   ένας, ο    οποίος   ερχότανε   από   τα   μνήματα    και    είχε   ακάθαρτο    πνεύμα

3 και   κατοικούσε    στα   μνήματα    και   ούτε   με   αλυσίδες    μπορούσε   να    τον δέσει    κανείς,

4 διότι   πολλές    φορές   τον   είχαν   δέσει   με   δεσμά   και   αλυσίδες    αλλ’   αυτός είχε     σπάσει    τις   αλυσίδες    και   συντρίψει   τα   δεσμά    και    κανείς   δεν   είχε   την δύναμι   να   τον    δαμάσει.

5 Πάντοτε   νύχτα    και   ημέρα    έμενε    στα   μνήματα    και    τα   βουνά   και φώναζε    και   τραυμάτιζε    τον   εαυτό   του   με   πέτρες.

6 Όταν    είδε   τον   Ιησού   από   μακρυά,   έτρεξε,    τον   προσκύνησε   και    φώναξε δυνατά,

7 «Τι   επεμβαίνεις    σ’   εμένα,   Υιέ    του    Θεού    του   Υψίστου;   Σε    εξορκίζω    στον Θεό    να    μη   με   βασανίσεις».

8 Διότι    του    έλεγε    ο    Ιησούς,    «Πνεύμα    ακάθαρτο,    έβγα    από    τον    άνθρωπο».

9 Και    τον   ερώτησε,  «Ποιο    είναι    το   όνομά   σου;»    και    αυτός   απήντησε, «Λεγεών   είναι    το    όνομά    μου,    διότι    είμεθα    πολλοί».

10 Και    πολύ    τον    παρακαλούσε   να    μη    τους    στείλει    έξω    από   τη   χώρα.

11 Εκεί    κοντά     στο   όρος   έβοσκε    μία   μεγάλη   αγέλη    από   χοίρους,

12 και    τον    παρεκάλεσαν     όλοι    οι    δαίμονες    και    του     είπαν,    «Στείλε    μας   στους    χοίρους,    για   να   μπούμε     μέσα     σ’ αυτούς».

13 Και    τους    το   επέτρεψε.    Και    αφού   βγήκαν   τα   πνεύματα    τα   ακάθαρτα, μπήκαν    στους    χοίρους     και    ώρμησε    η   αγέλη    κάτω    προς    το    κρημνὸ    στη    λίμνη,   ήσαν    δε   περίπου     δύο    χιλιάδες    και   πνίγηκαν    στη   λίμνη.

14 Εκείνοι   που   τους   έβοσκαν,    έφυγαν    και    το    ανήγγειλαν    στην    πόλι   και  στην    ύπαιθρο.

15 Και    ήλθαν    οι    κάτοικοι   να    ιδούν    τι    έγινε.   Ήλθαν    στον    Ιησού    και είδαν    τον    δαιμονισμένο,    που    είχε    την    λεγεώνα,    να     κάθεται    ντυμένος    και να    λογικεύεται,    και    φοβήθηκαν.

16 Και    εκείνοι,    που    είχαν    ιδεί    τι    συνέβη     στο    δαιμονισμένο    και     στους χοίρους    τους    τα    διηγήθηκαν.

17 Και    άρχισαν    να    παρακαλούν    τον    Ιησοὐ    να   φύγει    από    τα     σύνορά    τους.

18 Και    ενώ    έμπαινε     στο    πλοιάριο,     τον    παρακαλούσε    εκείνος,    που    είχε τα     δαιμόνια,     να    πάει     μαζί    του.

19 Ο    Ιησούς     όμως    δεν    του     επέτρεψε   αλλά    του    είπε,    «Πήγαινε    στο     σπίτι σου,    στους    δικούς    σου,    και    να    τους    πεις    όσα    ο    Κύριος    σου    έκανε     και    πως σε    ελέησε».

20 Αυτός    έφυγε    και    άρχισε    να    κηρύττει    στη    Δεκάπολι     τι    του    έκανε     ο Ιησούς    και    όλοι   εθαύμαζαν.

 

 

Γαλ. 4, 22-27

 

22 Γέγραπται    γὰρ    ὅτι   Ἀβραὰμ   δύο   υἱοὺς    ἔσχεν,   ἕνα   ἐκ   τῆς   παιδίσκης    καὶ    ἕνα   ἐκ   τῆς   ἐλευθέρας.

23 Ἀλλ'   ὁ   μὲν    ἐκ   τῆς   παιδίσκης   κατὰ    σάρκα    γεγέννηται,   ὁ   δὲ   ἐκ    τῆς    ἐλευθέρας    διὰ   τῆς    ἐπαγγελίας.

24 Ἅτινά    ἐστιν    ἀλληγορούμενα.   αὗται   γάρ    εἰσι    δύο   διαθῆκαι,   μία   μὲν    ἀπὸ   ὄρους   Σινᾶ,   εἰς   δουλείαν    γεννῶσα,    ἥτις   ἐστὶν   Ἄγαρ·

25 τὸ   γὰρ     Ἄγαρ   Σινᾶ   ὄρος    ἐστὶν    ἐν   τῇ    Ἀραβίᾳ,    συστοιχεῖ   δὲ   τῇ   νῦν    Ἱερουσαλήμ,   δουλεύει    δὲ   μετὰ   τῶν    τέκνων    αὐτῆς·

26 ἡ   δὲ    ἄνω    Ἱερουσαλὴμ    ἐλευθέρα    ἐστίν,   ἥτις   ἐστὶ    μήτηρ   πάντων    ἡμῶν.

27 Γέγραπται    γάρ·   εὐφράνθητι   στεῖρα   ἡ    οὐ    τίκτουσα,   ρῆξον    καὶ    βόησον    ἡ   οὐκ    ὠδίνουσα·   ὅτι   πολλὰ   τὰ   τέκνα   τῆς   ἐρήμου   μᾶλλον    ἢ    τῆς   ἐχούσης   τὸν   ἄνδρα.

 

 

 

 

 

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Γαλ. 4, 22-27

 

22 Είναι   γραμμένο,   ότι   ο   Αβραάμ   είχε   δύο   υιούς,   ένα   από   την  δούλη   του και   ένα   από   την   ελευθέρα.

23 Αλλ’  ο   υιός   της   δούλης   γεννήθηκε   κατά   τον  φυσικό   νόμο,   ενώ   της ελευθέρας    γεννήθηκε   δυνάμει   της   υποσχέσεως   του   Θεού.

24 Αυτά   είναι   αλληγορικά.   Οι    δύο  αυτές   γυναίκες   είναι   οι   δύο  διαθήκες,   η μία   η   οποία   προήλθε   από   το   όρος   Σινά   και   γεννά   παιδιά   για   δουλεία·

25   αυτή   είναι   η   Άγαρ, –   διότι   η   λέξις   Άγαρ   σημαίνει   το   όρος   Σινά    στην Αραβία –  αντιστοιχεί   δε    στην   σημερινή   Ιερουσαλήμ,   η   οποία   είναι δούλη   μαζί   με   τα   παιδιά   της.

26 Η   άνω   όμως   Ιερουσαλήμ  είναι   ελευθέρα,   και  αυτή   είναι  μητέρα   όλων μας,

27 διότι   είναι   γραμμένο,  Να   ευφρανθείς   εσύ   η   στείρα,   που   δεν   γεννάς. Βγάλε   φωνή   και   φώναξε   εσύ,   που   δεν  κοιλοπονάς,   διότι   θα   έχει περισσότερα   παιδιά   η   εγκαταλειφθείσα  παρά   εκείνη  που   έχει   άνδρα.

 

Mark. 5, 1-20

 

The demon-possessed Gadarinos is healed

 

1 And they came to the other side of the lake, into the country of the Gadarenes.

2 And as he departed from the ship, straightway he met him, who was of the memorials, and had an unclean spirit;

3 and he lived in the memorials and no one could tie him with chains,

4 because many times he had been bound with chains and chains but he had broken the chains and broken the shackles and no one had the power to tame him.

5 He always stayed night and day in the memories and the mountains and shouted and injured himself with stones.

6 And when he saw Jesus afar off, he ran and worshiped him, and cried with a loud voice,

7 “What do you have to do with me, Son of the Most High God? I exorcise you to God not to torture me ".

8 For Jesus said to him, "Unclean spirit, I came out of man."

9 And he asked him, What is thy name? and he answered, "Legion is my name, for we are many."

10 And she besought him much that he would not send them out of the country.

11 And there was nigh unto the mountains a large herd of swine feeding.

12 And all the devils besought him, saying, Send us into the swine, that we may enter into them.

13 And he allowed them. And when the unclean spirits were gone out, they entered into the swine: and the herd rushed down the steep bank into the lake, and were about two thousand; and were drowned in the lake.

14 And they that fed them went away, and told it in the city and in the country.

15 And the inhabitants came to see what was done. And they came to Jesus, and saw him that was possessed with the devil, and had the legion, sitting, and clothed, and in his right mind: and they were afraid.

16 And they that saw it told them how it befell to him that was possessed with the devil, and also to the swine.

17 And they began to entreat Jesus to depart out of their coasts.

18 And as he entered into the ship, he that had possessed the devils besought him that he would depart with him.

19 But Jesus would not suffer him, but said unto him, Go to thy house, and unto thy kindred, and shew them what the Lord hath done for thee, and hath had mercy on thee.

20 And he departed, and began to publish in Decapolis how great things Jesus had done for him: and they all marveled.

 

Gal. 4, 22–27

 

22 It is written, that Abraham had two sons, one by his slave, and one by the free.

23 But the son of slavery was born in the natural law, and of the free he was born by the promise of God.

24 These are allegorical. These two women are the two testaments, one coming from Mount Sinai and giving birth to children for bondage;

25 This is Hagar, - because the word Hagar means Sinai in Arabia - it corresponds to present-day Jerusalem, which is a slave with her children.

26 But Jerusalem above is free, and she is the mother of us all,

27 For it is written, Blessed be the sterile, that thou bearest not. Give a voice and shout at you, who do not sleep, because the abandoned child will have more children than the man who has.