Λουκᾶ  4, 38-44

 

38 Ἀναστὰς   δὲ   ἐκ    τῆς    συναγωγῆς     εἰσῆλθεν    εἰς    τὴν   οἰκίαν   Σίμωνος. Πενθερὰ   δὲ  τοῦ    Σίμωνος    ἦν   συνεχομένη    πυρετῷ    μεγάλῳ,    καὶ    ἠρώτησαν αὐτὸν    περὶ    αὐτῆς.

39 Καὶ    ἐπιστὰς    ἐπάνω   αὐτῆς   ἐπετίμησε    τῷ    πυρετῷ,    καὶ    ἀφῆκεν    αὐτήν· παραχρῆμα    δὲ   ἀναστᾶσα    διηκόνει   αὐτοῖς.

40 Δύνοντος   δὲ  τοῦ   ἡλίου    πάντες    ὅσοι   εἶχον    ἀσθενοῦντας    νόσοις ποικίλαις    ἤγαγον   αὐτοὺς    πρὸς    αὐτόν·   ὁ    δὲ    ἑνὶ   ἑκάστῳ    αὐτῶν    τὰς  χεῖρας    ἐπιτιθεὶς    ἐθεράπευσεν    αὐτούς.

41 Ἐξήρχετο   δὲ    καὶ    δαιμόνια    ἀπὸ   πολλῶν    κραυγάζοντα     καὶ    λέγοντα    ὅτι σὺ    εἶ     ὁ   Χριστὸς     ὁ    υἱὸς    τοῦ    Θεοῦ.    Καὶ     ἐπιτιμῶν    οὐκ    εἴα   αὐτὰ   λαλεῖν,    ὅτι    ᾔδεισαν  τὸν    Χριστὸν    αὐτὸν    εἶναι.

42 Γενομένης   δὲ   ἡμέρας    ἐξελθὼν    ἐπορεύθη   εἰς    ἔρημον  τόπον·    καὶ   οἱ    ὄχλοι    ἐπεζήτουν    αὐτόν,   καὶ    ἦλθον     ἕως    αὐτοῦ     καὶ   κατεῖχον   αὐτὸν τοῦ     μὴ    πορεύεσθαι     ἀπ᾿   αὐτῶν.

43 Ὁ  δὲ    εἶπε   πρὸς   αὐτοὺς    ὅτι    καὶ  ταῖς   ἑτέραις   πόλεσιν    εὐαγγελίσασθαί   με δεῖ    τὴν    βασιλείαν   τοῦ    Θεοῦ·    ὅτι    εἰς  τοῦτο    ἀπέσταλμαι.
44 Καὶ    ἦν   κηρύσσων     εἰς  τὰς   συναγωγὰς    τῆς    Γαλιλαίας.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Λουκά  4, 38-44

 

38 Όταν  έφυγε   από    την  συναγωγή,    ήλθε    στην   οικία   του   Σίμωνος.   Η πεθερά    του   Σίμωνος     κατείχετο    από    μεγάλο    πυρετό   και   τον παρεκάλεσαν    γι’   αυτήν.

39 Και   αφού   στάθηκε   επάνω    της,   επέπληξε   τον   πυρετό    και   την   άφησε. Αμέσως    αυτή    σηκώθηκε   και  τους    υπηρετούσε.

40 Κατά    την   δύσι   του    ηλίου,   όλοι   όσοι   είχαν   ασθενείς   από   διάφορες αρρώστειες,    τους   έφεραν    σ’ αυτόν.   Και   αυτός   έβαζε   τα   χέρια   του    στον καθένα     και  τους   θεράπευε.

41 Έβγαιναν    δε   και   δαιμόνια  από    πολλούς,   τα   οποία    φώναζαν,    «Συ   είσαι ο    Χριστός,   ο   Υιός  του   Θεού».    Και   τα   επέπληττε   και   δεν   τα   άφηνε   να μιλούν,    διότι   ήξεραν    ότι   αυτός   είναι     ο   Χριστός.

42 Όταν   έγινε   ημέρα,    βγήκε   και    πήγε    σε     έρημο    τόπο·   και   τα   πλήθη τον   αναζητούσαν   και    όταν   ήλθαν   εκεί   που   ήταν   τον   κρατούσαν,   για   να  μη φύγει.

43 Αλλ’   αυτός   τους   είπε,    «Πρέπει     να   φέρω   το   χαρμόσυνο   άγγελμα    της βασιλείας   του   Θεού    και     στις   άλλες   πόλεις,    διότι   γι’   αυτό   το   σκοπό είμαι    σταλμένος».           
44 Και   κήρυττε    στις   συναγωγές   της   Ιουδαίας.

 

Ἑφεσ. 1, 22-2, 3

 

1, 22 καὶ   πάντα    ὑπέταξεν    ὑπὸ    τοὺς    πόδας     αὐτοῦ,   καὶ    αὐτὸν   ἔδωκε    κεφαλὴν      ὑπὲρ   πάντα   τῇ   ἐκκλησίᾳ,      
23 ἥτις   ἐστὶ   τὸ    σῶμα   αὐτοῦ,  τὸ    πλήρωμα   τοῦ    τὰ    πάντα    ἐν   πᾶσι    πληρουμένου.

2, 1 Καὶ   ὑμᾶς    ὄντας    νεκροὺς    τοῖς   παραπτώμασι    καὶ   ταῖς   ἁμαρτίαις,

2 ἐν    αἷς    ποτε    περιεπατήσατε    κατὰ    τὸν   αἰῶνα    τοῦ    κόσμου    τούτου,    κατὰ    τὸν   ἄρχοντα   τῆς   ἐξουσίας    τοῦ    ἀέρος,    τοῦ   πνεύματος    τοῦ    νῦν    ἐνεργοῦντος   ἐν   τοῖς   υἱοῖς     τῆς   ἀπειθείας·

3 ἐν    οἷς     καὶ    ἡμεῖς   πάντες    ἀνεστράφημέν    ποτε    ἐν    ταῖς    ἐπιθυμίαις    τῆς σαρκὸς   ἡμῶν,   ποιοῦντες    τὰ   θελήματα   τῆς    σαρκὸς    καὶ   τῶν   διανοιῶν,   καὶ    ἦμεν   τέκνα   φύσει    ὀργῆς,    ὡς    καὶ   οἱ   λοιποί·

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Εφεσ. 1, 22-2, 3

 

1, 22 Και   όλα   υπέταξε   κἀτω   από   τα   πόδια   του   και   αυτόν   έκανε   Κεφαλή   υπεράνω    όλων    στην   εκκλησία,   
23 η    οποία   είναι   το   σώμά   του,   το   συμπλήρωμα   εκείνου   που    γεμίζει   τα   πάντα   εν πάσι.

2, 1 Και   σας   που    ήσαστε    νεκροί   ένεκα   των   παραπτωμάτων    και   των αμαρτιών,

2 μέσα    στις   οποίες    ζήσατε    κάποτε    σύμφωνα   με   την   πορεία    του κόσμου    τούτου,   ακολουθώντας    τον    άρχοντα   της   εξουσίας   του   αέρος,   το πνεύμα    που    τώρα   ενεργεί    μεταξύ   των   απειθών    ανθρώπων

3 – μεταξύ   των    οποίων    και   όλοι   εμείς    κάποτε    ζήσαμε    μέσα   στις επιθυμίες   της    σαρκός    μας,    κάνοντας    τα    θελήματα   της    σαρκός    και   των διανοιών    μας    και    ήμαστε   εκ     φύσεως   παιδιά    οργής,   όπως   και   οι   λοιποί –

 

Luke 4, 38-44

 

38 When he had left the synagogue, he came to the house of Simon. Simon's mother-in-law had a high fever and they begged him for her.

39 And he stood over her, and rebuked the fever, and let her go. Immediately she got up and served them.

40 And when the sun was setting, all they that had any sick with divers diseases brought them unto him. And he put his hands on everyone and healed them.

41 And demons came out of many, crying out, and saying, Thou art the Christ, the Son of God. And he rebuked them, and would not let them speak, because they knew that this was the Christ.

42 And it came to pass, that, as soon as it was day, he departed, and went into a desert place;

43 But he said unto them, I must preach the gospel of the kingdom of God unto other cities also: for therefore am I sent.

44 And he preached in the synagogues of Judea.

 

Ef.  1, 22-2, 3

 

1, 22 And he put all things in subjection under his feet, and made him head over all in the church;

23 which is his body, the complement of him who fills all things.

2, 1 And you who were dead because of transgressions and sins,

2 in which you once lived according to the course of this world, following the lord of the power of the air, the spirit that now acts among the disobedient people

3 - including all of us who once lived in the desires of our flesh, doing the desires of our flesh and our minds and were by nature children of wrath, like the rest of us -