Μάρκ. 2, 18-22

 

18 Καὶ   ἦσαν   οἱ    μαθηταὶ   Ἰωάννου    καὶ    οἱ    τῶν    Φαρισαίων    νηστεύοντες.   Καὶ   ἔρχονται   καὶ   λέγουσιν    αὐτῷ·   διατὶ     οἱ   μαθηταὶ   Ἰωάννου   καὶ  οἱ     τῶν Φαρισαίων    νηστεύουσιν,   οἱ   δὲ  σοὶ    μαθηταὶ   οὐ   νηστεύουσι;
19 καὶ    εἶπεν   αὐτοῖς    ὁ   Ἰησοῦς·   μὴ   δύνανται   οἱ   υἱοὶ   τοῦ    νυμφῶνος,   ἐν   ᾧ    ὁ   νυμφίος  μετ᾿  αὐτῶν   ἐστι,   νηστεύειν;   ὅσον χρόνον    μεθ᾿   ἑαυτῶν   ἔχουσι   τὸν    νυμφίον,   οὐ    δύνανται    νηστεύειν.

20 Ἐλεύσονται    δὲ    ἡμέραι     ὅταν     ἀπαρθῇ    ἀπ᾿  αὐτῶν   ὁ   νυμφίος,  καὶ    τότε νηστεύσουσιν  ἐν    ἐκείναις   ταῖς    ἡμέραις.

21 Οὐδεὶς     ἐπίβλημα   ράκους    ἀγνάφου   ἐπιρράπτει  ἐπὶ   ἱματίῳ   παλαιῷ·   εἰ   δὲ   μήγε,    αἴρει   τὸ     πλήρωμα    αὐτοῦ,   τὸ   καινὸν   τοῦ   παλαιοῦ,    καὶ    χεῖρον σχίσμα   γίνεται.

22 Καὶ    οὐδεὶς   βάλλει    οἶνον  νέον   εἰς   ἀσκοὺς   παλαιούς·   εἰ  δὲ   μή,  ρήσσει    ὁ   οἶνος   ὁ   νέος   τοὺς    ἀσκούς,   καὶ   ὁ   οἶνος   ἐκχεῖται    καὶ   οἱ    ἀσκοὶ    ἀπολοῦνται·   ἀλλὰ     οἶνον    νέον    εἰς   ἀσκοὺς    καινοὺς   βλητέον.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Μάρκ. 2, 18-22

 

18 Όταν    οι    μαθητές    του   Ιωάννου   και    οι   Φαρισαίοι    νήστευαν,   έρχονται μερικοί    και   του    λέγουν,    «Γιατί    οι    μαθητές     του   Ιωάννου   και    οι   μαθητές     των Φαρισαίων     νηστεύουν,   ενώ    οι    μαθητές     σου    δεν   νηστεύουν;».

19 Και    ο    Ιησούς   τους   είπε,   «Μπορούν   οι   καλεσμένοι    σε  γάμο   να νηστεύουν,   όσο   καιρό    είναι    μαζί    τους    ο    γαμβρός;   Όσο   χρόνο   έχουν    τον γαμβρό    μαζί   τους   δεν    μπορούν   να    νηστεύουν.

20 Θα    έλθουν     όμως     ημέρες,   που   θα   τους    πάρουν   τον    γαμβρό,   και   τότε   θα νηστέψουν    τις   ημέρες   εκείνες.

21 Κανείς   δεν    ράβει   επάνω   σε   παληό   ένδυμα    μπάλωμα   από     ύφασμα καινούργιο,    διότι   αλλοιώς   το   συμπλήρωμα    το    καινούργιο   τραβά    το   παληό και    τι   σχίσιμο    γίνεται    χειρότερο.

22 Και     κανείς   δεν    βάζει     καινούργιο     κρασί   σε   παληά   ασκιά·   αλλοιώς   το κρασί   θα    σχίσει   τα   ασκιά,   και    το    κρασί   θα   χυθεί   και    τα   ασκιά   θα καταστραφούν,   αλλά    το    καινούργιο   κρασί   πρέπει    να   το   βάζουν   σε καινούργια   ασκιά».

 

 

 

Β΄ Κορ. 7, 10-16

 

10 Ἡ   γὰρ  κατὰ  Θεὸν   λύπη   μετάνοιαν    εἰς   σωτηρίαν  ἀμεταμέλητον κατεργάζεται·    ἡ  δὲ   τοῦ   κόσμου    λύπη    θάνατον   κατεργάζεται.

11 Ἰδοὺ   γὰρ   αὐτὸ   τοῦτο,   τὸ   κατὰ   Θεὸν   λυπηθῆναι    ὑμᾶς,   πόσην κατειργάσατο   ὑμῖν    σπουδήν,   ἀλλὰ    ἀπολογίαν,   ἀλλὰ   ἀγανάκτησιν,   ἀλλὰ    φόβον,   ἀλλὰ    ἐπιπόθησιν,  ἀλλὰ     ζῆλον,  ἀλλὰ  ἐκδίκησιν!   Ἐν  παντὶ   συνεστήσατε    ἑαυτοὺς    ἁγνοὺς εἶναι   ἐν   τῷ   πράγματι.

12 Ἄρα  εἰ   καὶ   ἔγραψα    ὑμῖν,   οὐχ   εἵνεκεν   τοῦ   ἀδικήσαντος,   οὐδὲ    εἵνεκεν   τοῦ     ἀδικηθέντος,   ἀλλ᾿   εἵνεκεν   τοῦ    φανερωθῆναι   τὴν   σπουδὴν   ὑμῶν  τὴν  ὑπὲρ  ἡμῶν   πρὸς  ὑμᾶς   ἐνώπιον   τοῦ   Θεοῦ.

13 Διὰ  τοῦτο  παρακεκλήμεθα.  Ἐπὶ  δὲ   τῇ   παρακλήσει   ὑμῶν   περισσοτέρως μᾶλλον    ἐχάρημεν   ἐπὶ   τῇ   χαρᾷ  Τίτου,  ὅτι   ἀναπέπαυται   τὸ   πνεῦμα   αὐτοῦ   ἀπὸ   πάντων   ὑμῶν·

14 ὅτι   εἴ  τι   αὐτῷ     ὑπὲρ   ὑμῶν   κεκαύχημαι,  οὐ   κατῃσχύνθην,  ἀλλ᾿  ὡς   πάντα   ἐν   ἀληθείᾳ   ἐλαλήσαμεν   ὑμῖν,   οὕτω   καὶ   ἡ    καύχησις  ἡμῶν   ἡ   ἐπὶ   Τίτου   ἀλήθεια   ἐγενήθη.

15 Καὶ   τὰ   σπλάγχνα    αὐτοῦ    περισσοτέρως   εἰς   ὑμᾶς    ἐστιν     ἀναμιμνησκομένου    τὴν    πάντων    ὑμῶν    ὑπακοήν,   ὡς   μετὰ    φόβου   καὶ    τρόμου    ἐδέξασθε    αὐτόν.     
16 Χαίρω    ὅτι     ἐν     παντὶ   θαρρῶ    ἐν    ὑμῖν.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Β΄ Κορ. 7, 10-16

 

10 – Διότι    η    λύπη,   όπως    την    θέλει     ο    Θεός,   παράγει     μετάνοια,   η   οποία καταλήγει   σε   σωτηρία,   για   την    οποία   κανείς   ποτέ    δεν    μετανοεί.   Η    λύπη όμως    η    κοσμική    παράγει     θάνατο.

11 Βλέπετε,  ακριβώς   το    ότι    λυπηθήκατε     όπως     θέλει   ο   Θεός,   πόση προθυμία   έχει    παράγει   μέσα   σας,   πόση   ανάγκη   απολογίας,   πόση αγανάκτησι,   πόσο   φόβο,   πόσο    πόθο,   πόσο    ζήλο,   πόση    επιθυμία τιμωρίας   του   κακού.   Με   κάθε   τρόπο   δείξατε    ότι    είσθε   αθώοι    σ’ αυτήν την    υπόθεσι.

12 Επομένως,   άν   και   σας   έγραψα,   δεν   το   έκανα    για   εκείνον   που   αδίκησε, ούτε   για   εκείνον   που   αδικήθηκε,   αλλά   για   να   γίνει    φανερός    σ’   εσάς, ενώπιον   του    Θεού,   ο   ζήλος   σας   για   μας.

13 Αυτός     είναι    ο   λόγος   που   παρηγορηθήκαμε.   Αλλ’   εκτός    της παρηγορίας    μας,   χαρήκαμε   πολύ   περισσότερο   για   την    χαρά      του    Τίτου,    διότι   αναπάυθηκε   το   πνεύμα    του   από    όλους     σας.

14 Διότι     εάν    κάπως    καυχήθηκα    σ’   αυτόν   για   σας,   δεν    ντροπιάσθηκα, αλλά    όπως    κάθε   τι   που   σας    είπαμε    ήτο   αληθινό,   έτσι    και    η   καύχησίς μας    στον   Τίτο   απεδείχθει   αληθινή.

15 Και     η    καρδιά      του    κλίνει   περισσότερο    προς     εσάς,    όταν     θυμάται   την υπακοή    όλων   σας,   με   πόσο   φόβο   και   τρόμο   τον  δεχθήκατε.
16 Χαίρω,    διότι   έχω   απόλυτο   εμπιστοσύνη    σ’   εσάς.

 

Mark. 2, 18-22

 

18 Now when John's disciples and the Pharisees were fasting, some came and said to him, "Why do the disciples of John and the disciples of the Pharisees fast, but your disciples do not fast?"

19 And Jesus said unto them, Can the guests of the marriage fast, while the bridegroom is with them? As long as they have the groom with them, they cannot fast.

20 But the days will come, when the bridegroom shall be taken away, and then shall they fast in those days.

21 No one sews a patch of new fabric on an old garment, because otherwise the new supplement pulls on the old one and what a tear gets worse.

22 And no man putteth new wine into old bottles: else the wine doth burst the bottles, and the wine is spilled, and the bottles are destroyed; but the new wine must be put into new bottles.

 

II Cor. 7, 10-16

 

10 - Because sorrow, as God wants it, produces repentance, which leads to salvation, for which no one ever repents. But worldly sorrow produces death.

11 You see, just that you have grieved as God wills, how much desire He has produced in you, how much need for apology, how much indignation, how much fear, how much lust, how much zeal, how much desire for the punishment of evil. You have shown in every way that you are innocent in this case.

12 Wherefore, though I wrote unto you, I did it not for the wrongdoer, nor for the wrongdoer, but that your zeal for us might be made manifest unto you in the sight of God.

13 That is why we have been comforted. But apart from our consolation, we rejoiced much more for Tito's joy, because his spirit was rested by all of you.

14 For if I boasted any more to him of you, I was not ashamed, but as all that we have said unto you is true, so our boasting to Titus is true.

15 And his heart leaneth more toward you, when he remembereth the obedience of you all, how much fear and dread ye received him.

16 I rejoice because I have complete confidence in you.