Ματθ. 15, 32-39
32 Ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ εἶπε· σπλαγχνίζομαι ἐπὶ
τὸν ὄχλον, ὅτι
ἤδη ἡμέραι τρεῖς
προσμένουσί μοι καὶ οὐκ
ἔχουσι τί φάγωσι· καὶ
ἀπολῦσαι αὐτοὺς νήστεις οὐ
θέλω, μήποτε ἐκλυθῶσιν ἐν τῇ ὁδῷ.
33 Καὶ λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· πόθεν ἡμῖν ἐν
ἐρημίᾳ ἄρτοι
τοσοῦτοι ὥστε χορτάσαι ὄχλον
τοσοῦτον;
34 καὶ
λέγει αὐτοῖς ὁ
Ἰησοῦς· πόσους
ἄρτους ἔχετε; οἱ
δὲ εἶπον· ἑπτά, καὶ
ὀλίγα ἰχθύδια.
35 Καὶ ἐκέλευσε τοῖς ὄχλοις ἀναπεσεῖν
ἐπὶ τὴν γῆν.
36 Καὶ λαβὼν τοὺς
ἑπτὰ ἄρτους καὶ τοὺς ἰχθύας, εὐχαριστήσας ἔκλασε
καὶ ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ,
οἱ
δὲ μαθηταὶ τοῖς
ὄχλοις.
37 Καὶ
ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν,
καὶ ἦραν
τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων ἑπτὰ σπυρίδας
πλήρεις·
38 οἱ
δὲ ἐσθίοντες ἦσαν τετρακισχίλιοι ἄνδρες χωρὶς
γυναικῶν καὶ
παιδίων.
39 Καὶ ἀπολύσας τοὺς
ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἦλθεν
εἰς
τὰ ὅρια Μαγδαλά.
ΑΠΟΔΟΣΗ
ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ
Ματθ. 15, 32-39
32
Και δόξασαν τον
Θεό του Ισραήλ.
Ο Ιησούς τότε
κάλεσε τους μαθητές του και τους
είπε, «Σπλαγχνίζομαι τον
κόσμο, διότι επί
τρεις τώρα ημέρες παραμένουν
κοντά μου και
δεν έχουν τι να φάγουν, και
να τους διαλύσω νηστικούς
δεν θέλω, μήπως
αποκάμουν στο δρόμο».
33
Και του
λέγουν οι μαθητές,
«Από που να
πάρουμε εδώ στην
έρημο τόσα ψωμιά,
ώστε να χορτάσει τόσος
πολύς κόσμος;»
34
Και ο
Ιησούς τους λέγει,
«Πόσα ψωμιά έχετε;»,
αυτοί δε είπαν,
«Επτά και λίγα ψαράκια».
35
Και αφού διέταξε τον
κόσμο να πλαγιάσει
στη γη,
36
πήρε τα
επτά ψωμιά και
τα ψάρια
και αφού ευχαρίστησε
τον Θεό, τα έκοψε
και τα μοίρασε
στους μαθητές,
οι δε μαθητές
στον κόσμο.
37
Και έφαγαν όλοι
και χόρτασαν και σήκωσαν
τα
κομμάτια που περίσσεψαν, επτά γεμάτα καλάθια.
38
Εκείνοι δε που έφαγαν,
ήσαν τέσσερις χιλιάδες
άνδρες, εκτός από
τις γυναίκες και τα παιδιά.
39
Και αφού διέλυσε
το κόσμο μπήκε
στο πλοιάριο και
ήλθε στη περιοχή της
Μαγδαλά.
Ρωμ. 14, 6-9
6 Ὁ
φρονῶν τὴν ἡμέραν
Κυρίῳ φρονεῖ,
καὶ ὁ
μὴ φρονῶν τὴν
ἡμέραν Κυρίῳ οὐ
φρονεῖ. Καὶ ὁ
ἐσθίων Κυρίῳ ἐσθίει·
εὐχαριστεῖ γὰρ
τῷ Θεῷ· καὶ ὁ μὴ ἐσθίων
Κυρίῳ οὐκ
ἐσθίει, καὶ εὐχαριστεῖ
τῷ Θεῷ.
7 Οὐδεὶς
γὰρ ἡμῶν
ἑαυτῷ ζῆ καὶ
οὐδεὶς ἑαυτῷ ἀποθνήσκει·
8 ἐάν τε γὰρ ζῶμεν, τῷ
Κυρίῳ ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν, τῷ Κυρίῳ ἀποθνήσκομεν. ἐάν τε οὖν ζῶμεν
ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν,
τοῦ Κυρίου
ἐσμέν.
9 Εἰς τοῦτο γὰρ Χριστὸς καὶ
ἀπέθανε καὶ ἀνέστη
καὶ ἔζησεν,
ἵνα καὶ
νεκρῶν καὶ ζώντων κυριεύσῃ.
ΑΠΟΔΟΣΗ
ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ
Ρωμ.
14, 6-9
6 Εκείνος
που κάνει διάκρισι ως
προς την ημέρα,
το κάνει για
τον Κύριο, και
εκείνος που δεν
κάνει διάκρισι, το κάνει πάλι
για τον Κύριο.
Και εκείνος που
τρώγει για τον
Κύριο τρώγει, διότι
ευχαριστεί τον Θεό, και
εκείνος που δεν
τρώγει, για τον
Κύριο δεν τρώγει
και ευχαριστεί τον Θεό.
7 Διότι
κανείς από μας
δεν ζει για
τον εαυτό του
και κανείς δεν πεθαίνει
για τον εαυτό
του,
8 διότι
εάν ζούμε, ζούμε
για τον Κύριο, και
εάν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε για τον
Κύριο. Είτε λοιπόν
ζούμε είτε πεθαίνομε
ανήκουμε στον Κύριο.
9
Για το σκοπό
αυτό ο Χριστός
και πέθανε και
αναστήθηκε και έζησε: για
να γίνει Κύριος
και νεκρών και ζώντων.
Matt. 15, 32-39
32 And they glorified the
God of Israel. Jesus then called his disciples and said to them, "I have
compassion on the people, because they have been with me for three days now and
have nothing to eat, and I do not want to break their fast, lest they go out into
the street."
33 And his disciples say
unto him, Whence should we have so much bread in the wilderness, that so many
should be filled?
34 And Jesus saith unto
them, How many loaves have ye? And they said, Seven, and a few little fishes.
35 And when he had
commanded the people to bow down to the earth,
36 And he took the seven
loaves and the fishes, and gave thanks, and brake them, and gave to the
disciples, and the disciples to the world.
37 And they did all eat,
and were filled, and took up that which was left over, seven baskets full.
38 And they that did eat
were four thousand men, beside women and children.
39 And when he had
dispersed the people, he entered into a ship, and came into the coasts of
Magdala.
Rom. 14, 6-9
6 He who discerns in the
day, does it for the Lord, and he who does not discern, does it again for the
Lord. And he who eats for the Lord eats, because he pleases God, and he who
does not eat, for the Lord does not eat and gives thanks to God.
7 For none of us liveth to
himself, and no man dieth to himself.
8 For if we live, we live
unto the Lord; and if we die, we die unto the Lord. So whether we live or die
we belong to the Lord.
9 For this cause Christ
both died and rose and lived: that he might be Lord both of the dead and
living.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου