Ματθ. 18, 18-22, 19, 1-2 , 13-15

 

18, 18 Ἀμὴν   λέγω    ὑμῖν,   ὅσα   ἐὰν    δήσητε    ἐπὶ    τῆς    γῆς,    ἔσται     δεδεμένα    ἐν    τῷ    οὐρανῷ,    καὶ    ὅσα     ἐὰν   λύσητε   ἐπὶ    τῆς   γῆς,     ἔσται     λελυμένα   ἐν   τῷ    οὐρανῷ.

 

Συμπροσευχή

 

19 Πάλιν   ἀμὴν   λέγω     ὑμῖν     ὅτι     ἐὰν     δύο     ὑμῶν    συμφωνήσωσιν     ἐπὶ     τῆς     γῆς περὶ    παντὸς   πράγματος   οὗ   ἐὰν    αἰτήσωνται,    γενήσεται   αὐτοῖς   παρὰ    τοῦ    πατρός     μου    τοῦ    ἐν    οὐρανοῖς.

20 Οὗ   γάρ    εἰσι     δύο    ἢ    τρεῖς    συνηγμένοι     εἰς     τὸ    ἐμὸν     ὄνομα,   ἐκεῖ   εἰμι    ἐν μέσῳ    αὐτῶν.

 

Το   καθήκον   της   συγγνώμης   και   η   παραβολή   του   αγνώμονος    δούλου

 

21 Τότε    προσελθὼν     αὐτῷ    ὁ   Πέτρος     εἶπε·     Κύριε,    ποσάκις    ἁμαρτήσει    εἰς    ἐμὲ   ὁ   ἀδελφός   μου   καὶ   ἀφήσω    αὐτῷ;   ἕως    ἑπτάκις;

22 Λέγει     αὐτῷ    ὁ    Ἰησοῦς·   οὐ    λέγω     σοι     ἕως     ἑπτάκις,    ἀλλ᾿   ἕως    ἑβδομηκοντάκις   ἑπτά.

19, 1 Καὶ     ἐγένετο    ὅτε     ἐτέλεσεν    ὁ    Ἰησοῦς    τοὺς    λόγους    τούτους    μετῆρεν    ἀπὸ   τῆς    Γαλιλαίας   καὶ    ἦλθεν     εἰς   τὰ    ὅρια    τῆς   Ἰουδαίας    πέραν    τοῦ     Ἰορδάνου.

2 Καὶ    ἠκολούθησαν   αὐτῷ     ὄχλοι    πολλοί,     καὶ   ἐθεράπευσεν    αὐτοὺς    ἐκεῖ.

13 Τότε    προσηνέχθη    αὐτῷ     παιδία,    ἵνα    ἐπιθῇ   αὐτοῖς    τὰς     χεῖρας    καὶ     προσεύξηται·     οἱ   δὲ   μαθηταὶ    ἐπετίμησαν    αὐτοῖς.

14 Ὁ   δὲ   Ἰησοῦς    εἶπεν·   ἄφετε   τὰ    παιδία   καὶ   μὴ   κωλύετε    αὐτὰ   ἐλθεῖν    πρός με·   τῶν    γὰρ     τοιούτων     ἐστὶν    ἡ    βασιλεία   τῶν    οὐρανῶν.

15 Καὶ    ἐπιθεὶς    τὰς   χεῖρας   αὐτοῖς     ἐπορεύθη     ἐκεῖθεν.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Ματθ.  18, 18-22, 19, 1-2, 13-15

 

18, 18 Αλήθεια   σας   λέγω,   ότι   όσα    δέσετε    στη   γη,   θα   είναι    δεμένα   στον   ουρανό,   και   όσα   λύσετε   στη   γη,   θα   είναι   λυμένα   στον   ουρανό».

 

Συμπροσευχή

 

19 «Επίσης    σας    λέγω,   ότι   εάν   δύο   από   σας,    στη    γη,     συμφωνήσουν   να ζητήσουν    οιονδήποτε   πράγμα,   θα   τους   γίνει   από   τον   Πατέρα   μου   τον επουράνιο.

20 Διότι   όπου   είναι     δύο   ή   τρεις   συγκεντρωμένοι   στο   όνομά    μου,   εκεί είμαι   ανάμεσά     τους».

 

Το    καθήκον   της    συγγνώμης    και    η   παραβολή   του   αγνώμονος     δούλου

 

21 Τότε   πλησίασε    ο   Πέτρος   και   του    είπε,   «Κύριε,    πόσες    φορές    να συγχωρήσω   τον   αδελφό   μου,   εάν   εξακολουθεί   να   μου   κάνει    κακό;    Έως επτά    φορές;».

22 Λέγει     σ’  αυτόν    ο    Ιησούς,    «Δεν    σου     λέγω   έως    επτά    φορές,   αλλά     έως εβδομήντα   φορές   το   επτά.

 1 Και    όταν    ο   Ιησούς     τελείωσε   τους     λόγους    αυτούς,   έφυγε   από    την Γαλιλαία   και     ήλθε    στη    περιοχή   της   Ιουδαίας   πέρα   από    τον   Ιορδάνη.

2 Τον   ακολούθησε   δε   πολύς    κόσμος   και   τους   θεράπευσε   εκεί.

13 Τότε   του   έφεραν   μερικά    παιδιά,   για   να   βάλει   τα   χέρια  επάνω    τους   και προσευχηθεί.

14 Οι   δε   μαθητές     τους   επέπληξαν.  Ο   Ιησούς   όμως   τους   είπε,    «Αφήστε  τα παιδιά   και   μην  τα   εμποδίζετε   να   έλθουν    σ’   εμένα,   διότι   σε   τέτοιους   ανήκει   η βασιλεία   των   ουρανών».

15 Και    αφού   έβαλε   τα   χέρια   επάνω   τους,   έφυγε   από    εκεί.

 

Α΄Κορ. 12, 12-26

 

12 Καθάπερ   γὰρ   τὸ    σῶμα   ἕν    ἐστι    καὶ    μέλη     ἔχει    πολλά,     πάντα    δὲ   τὰ     μέλη τοῦ     σώματος     τοῦ     ἑνός,   πολλὰ   ὄντα,   ἕν    ἐστι    σῶμα,    οὕτω    καὶ    ὁ    Χριστός·

13 καὶ    γὰρ    ἐν    ἑνὶ     Πνεύματι     ἡμεῖς   πάντες    εἰς    ἓν    σῶμα     ἐβαπτίσθημεν,   εἴτε    Ἰουδαῖοι    εἴτε     Ἕλληνες,   εἴτε    δοῦλοι   εἴτε   ἐλεύθεροι,     καὶ    πάντες    εἰς     ἓν Πνεῦμα     ἐποτίσθημεν.

14 Καὶ   γὰρ    τὸ     σῶμα   οὐκ    ἔστιν     ἓν    μέλος,   ἀλλὰ   πολλά.

15 Ἐὰν   εἴπῃ    ὁ   πούς,   ὅτι   οὐκ   εἰμὶ    χείρ,   οὐκ   εἰμὶ     ἐκ   τοῦ     σώματος,   οὐ   παρὰ   τοῦτο     οὐκ    ἔστιν   ἐκ   τοῦ    σώματος;
16 Καὶ   ἐὰν   εἴπῃ   τὸ   οὖς,   ὅτι   οὐκ  εἰμὶ   ὀφθαλμός,   οὐκ    εἰμὶ    ἐκ   τοῦ    σώματος,   οὐ   παρὰ    τοῦτο    οὐκ   ἔστιν     ἐκ   τοῦ   σώματος;

17 Εἰ   ὅλον   τὸ   σῶμα   ὀφθαλμός,   ποῦ   ἡ    ἀκοή;   Εἰ    ὅλον   ἀκοή,   ποῦ    ἡ    ὄσφρησις;

18 Νυνὶ    δὲ   ὁ   Θεὸς    ἔθετο   τὰ   μέλη   ἓν    ἕκαστον   αὐτῶν   ἐν   τῷ    σώματι    καθὼς    ἠθέλησεν.

19 Εἰ   δὲ   ἦν   τὰ   πάντα    ἓν    μέλος,   ποῦ   τὸ   σῶμα;

20 Νῦν   δὲ   πολλὰ    μὲν    μέλη,   ἓν   δὲ   σῶμα.

21 Οὐ    δύναται   δὲ   ὀφθαλμὸς   εἰπεῖν   τῇ    χειρί·    χρείαν   σου    οὐκ   ἔχω·    ἢ    πάλιν    ἡ    κεφαλὴ    τοῖς     ποσί·     χρείαν    ὑμῶν    οὐκ    ἔχω·

22 Ἀλλὰ    πολλῷ   μᾶλλον    τὰ   δοκοῦντα   μέλη   τοῦ   σώματος    ἀσθενέστερα    ὑπάρχειν    ἀναγκαῖά    ἐστι,

23 καὶ    ἃ     δοκοῦμεν    ἀτιμότερα   εἶναι    τοῦ     σώματος,    τούτοις     τιμὴν περισσοτέραν    περιτίθεμεν,    καὶ    τὰ     ἀσχήμονα    ἡμῶν     εὐσχημοσύνην περισσοτέραν     ἔχει.

24 Τὰ   δὲ   εὐσχήμονα    ἡμῶν    οὐ     χρείαν     ἔχει.     Ἀλλ’   ὁ    Θεὸς    συνεκέρασε    τὸ    σῶμα,   τῷ     ὑστεροῦντι     περισσοτέραν     δοὺς    τιμήν,

25 ἵνα   μὴ    ᾖ     σχίσμα    ἐν   τῷ    σώματι,   ἀλλὰ    τὸ    αὐτὸ   ὑπὲρ    ἀλλήλων   μεριμνῶσι τὰ     μέλη·   
26 καὶ    εἴτε   πάσχει    ἓν    μέλος,    συμπάσχει    πάντα    τὰ     μέλη,    εἴτε     δοξάζεται    ἓν μέλος,   συγχαίρει    πάντα    τὰ    μέλη.

 

ΑΠΟΔΟΣΗ  ΣΤΗ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

Α΄Κορ. 12, 12-26

 

12 Όπως   ακριβώς   το   σώμα   είναι   ένα,   αλλά   έχει    πολλά    μέλη,   όλα   δε   τα μέλη    του   σώματος,  άν   και   είναι   πολλά,   αποτελούν   ένα   σώμα,   έτσι    και   ο   Χριστός.

13 Διότι   σε  ένα   Πνεύμα   όλοι   εμείς    βαπτισθήκαμε    και   γίναμε   ένα   σώμα, είτε    Ιουδαίοι   είτε    Έλληνες,   είτε    δούλοι   είτε   ελεύθεροι,   και     όλοι   με   ένα Πνεύμα   ποτισθήκαμε.

14 Το      σώμα   δεν    είναι   ένα    μέλος   αλλά    πολλά.

15 Εάν   πει   το   πόδι:   «Επειδή   δεν   είμαι     χέρι,   δεν   ανήκω    στο   σώμα»,    μήπως παύει   με   τούτο   να   είναι   από   τα   μέλη  του   σώματος;

16 Και   εάν   πει   το   αυτί:   «Επειδή  δεν   είμαι   μάτι,   δεν   ανήκω   στο   σώμα», μήπως   παύει   με   τούτο   να   είναι   από   τα   μέλη   του   σώματος;

17 Εάν   ολόκληρο   το   σώμα   ήτο   μάτι,   που   θα   ήτο   η   ακοή;   Και   άν   ολόκληρο     ήτο   ακοή,   που    η    όσφρησις;

18 Στην    πραγματικότητα,   ο   Θεός   τοποθέτησε   το   καθένα   από   τα   μέλη  στο   σώμα,    καθώς   ηθέλησε.

19 Εάν   όλα   ήσαν   ένα   μέλος,   που   θα   ήτο   το   σώμα;

20 Τώρα    υπάρχουν   πολλά   μέλη,   αλλά   ένα   σώμα.

21 Δεν   μπορεί   το    μάτι   να   πει    στο   χέρι:   «Δεν   σε   έχω   ανάγκη»,   ή   το   κεφάλι  στα   πόδια:   «Δεν   σας   έχω   ανάγκη».

22 Αντιθέτως,   τα   μέλη   που   φαίνονται   ότι   είναι    ασθενέστερα,   είναι αναγκα;iα·

23 και   εκείνα   τα   μέλη   του   σώματος   που   τα    θεωρούμεν   ολιγότερο   άξια τιμής,   σ’  αυτά    προσδίδουμε   μεγαλύτερη   τιμή,   και   τα   μη   παρουσιάσιμα έχουν    μεγαλύτερη    ευπρέπεια.

24 Eνώ   τα  παρουσιάσιμα   δεν   έχουν   ανάγκη   από   τίποτε.   Ο   Θεός όμως    συνανέμιξε    το   σώμα   και   έδωσε   μεγαλύτερη    τιμή    στο  μέλος   που   την   στερείται,

25 για   να  μη   υπάρχει   διαίρεση    στο   σώμα,   αλλά  να   έχουν    τα μέλη    την    ίδια   φροντίδα   το   ένα   για  το   άλλο.

26 Εάν  ένα   μέλος   πάσχει,   συμπάσχουν   όλα   τα   μέλη·   εάν   ένα μέλος   τιμάται,   χαίρουν  μαζί    όλα   τα   μέλη.

 

Matt. 18, 18-22, 19, 1-2, 13-15

 

18, 18 Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.

 

Prayer

 

19 I say also unto you, That if two of you on earth agree to ask any thing, it shall be done unto them of my Father which is in heaven.

20 For where two or three are gathered together in my name, there am I in the midst of them.

 

The duty of apology and the parable of the ignorant slave

 

21 Then came Peter to him, and said unto him, Lord, how many times shall I forgive my brother, if he continue to hurt me? Up to seven times?

22 Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven.

 1 And it came to pass, that when Jesus had finished these sayings, he departed from Galilee, and came into the coasts of Judaea beyond Jordan;

2 And many people followed him and healed them there.

13 Then were some children brought unto him, that he should lay his hands on them, and pray.

 

 

14 And his disciples rebuked them. But Jesus said unto them, Suffer little children, and forbid them not, to come unto me: for of such is the kingdom of heaven.

15 And he laid his hands on them, and departed thence.

 

Α΄Cor.  12, 12-26

 

12 Just as the body is one, but has many members, and all the members of the body, though many, are one body, so is Christ.

13 For in one Spirit we were all baptized into one body, whether we be Jews or Gentiles, whether we be bond or free; and were all made manifest by one Spirit.

14 The body is not one member but many.

15 If the foot say, "Because I am not a hand, I do not belong to the body," does that mean that it ceases to be one of the members of the body?

16 And if the ear says, "Because I am not an eye, I do not belong to the body," does that mean that it ceases to be part of the body?

17 If the whole body were an eye, where would hearing be? And if the whole thing was hearing, where did the smell?

18 In fact, God placed each of the members in the body as He willed.

19 If all were one member, where would the body be?

20 Now there are many members, but one body.

21 The eye cannot say to the hand, 'I do not need you,' or the head to the feet, 'I do not need you.'

22 On the other hand, members who appear to be weaker are needed;

23 and those parts of the body which we regard as less worthy, we give more value to them, and the non-present ones have greater decency.

24 While the presentable need nothing. But God brought the body together and gave greater honor to the member who lacks it,

25 so that there is no division in the body, but the members have the same care for each other.

26 If a member is sick, all the members sympathize; if one member is honored, all the members rejoice together.