Ο Άγιος Μητροφάνης Α’ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ο   Άγιος   Μητροφάνης   ήταν   υιός  του   αδελφού   του   αυτοκράτορος Πρόβου    Δομετίου   (276 – 282  μ.Χ.)   και   ήκμασε   κατά    τους    χρόνους  του  Κωνσταντίνου του Μεγάλου (306 – 337 μ.Χ.). Προσήλθε στο Χριστιανισμό   και    πατριάρχευσε   κατά   τα   έτη   306 – 314   μ.Χ.   Όταν ο   Μέγας    Κωνσταντίνος  κατέστησε  την   Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα    του   Ανατολικού  Ρωμαϊκού  Κράτους,   ο   Άγιος   ήταν επίσκοπος    αυτής.  Επί   της   αρχιερατείας   του,  η    Εκκλησία,   δια   του Μεγάλου  Κωνσταντίνου,   καθησύχασε  από   τους  διωγμούς   και   έτυχε πάσης   προστασίας.   Επί  των   ημερών   του    θεμελιώθησαν,   επίσης, πολλές    μεγάλες   οικοδομές   της   πρωτεύουσας,  μεταξύ   των   οποίων και   οι   περίφημοι   ναοί    της    Αγίας   Σοφίας    και    της   Αγίας Ειρήνης.  Κατά   την   Α’   Οικουμενική   Σύνοδο,   που  συνήλθε   στη Νίκαια,  το  325 μ.Χ., δεν   μπόρεσε  να  παραστεί  αυτοπροσώπως,  λόγω   γήρατος,  απέστειλε   όμως  σ’   αυτή    τον  πρωτοπρεσβύτερο   και μετέπειτα διάδοχό του Άγιο Αλέξανδρο († 30 Αυγούστου), άνδρα  αναγνωρισμένο   για    τις   αρετές   και    τον   ένθερμο    Χριστιανικό    ζήλό    του.

Ο  Άγιος  Μητροφάνης   έζησε   εκατόν   δεκαεπτά   έτη   και     κοιμήθηκε με   ειρήνη   περί   το   325   μ.Χ.,     κηδεύθηκε   δε   υπό   του    επιστρέφοντος   από   τη   Σύνοδο    της    Νικαίας    Επισκόπου    Νισίβιδος  της   Μεσοποταμίας  Ιακώβου.   Ο     Μέγας   Κωνσταντίνος,   τιμών    τη  μνήμη   του   Αγίου    Μητροφάνους,   ανήγειρε   προς   τιμήν   του  ναό, στον  οποίο  μετακόμισε   τα   ιερά  λείψανα  αυτού.     
Η   Σύναξη   του   Αγίου    Μητροφάνους   ετελείτο   στη  Μεγάλη  Εκκλησία  και  στο  σεβάσμιο   ναό   αυτού   κοντά   στο   ναό   της  Μεγάλης    Εκκλησίας    ανερχομένης   της   Λιτής   στο  Φόρο.

Απολυτίκιον.   Ήχος   πλ. α’.   Τον   συνάναρχον  Λόγον.          
Αρετών  ταις  ακτίσι   καταλαμπόμενος,  Πατριαρχών  ανεδείχθης  γέρας  και  θεία   κρηπίς,   ως   Χριστού   μυσταγωγός,   Πάτερ   Μητροφάνες,  από   δε  θρόνου υψηλού, τη Εκκλησία δαδουχείς, το φέγγος της ευσεβείας.   Και   νυν   απαύστως    δυσώπει,   ελεηθήναι   τας   ψυχάς  ημών.

Κοντάκιον.  Ήχος   β’.  Τα    άνω   ζητών.     
Την  πίστιν   Χριστού,   τρανώς   συ   εδογμάτισας,   και   ταύτην    τηρών,  εις    πλήθος   όντως   ηύξησας,   το    πιστόν    σου   ποιμνίον·  συν  Αγγέλοις   όθεν   Μητροφάνες,   συναγάλλη    νυν,  και   Χριστώ  πρεσβεύεις,   υπέρ   πάντων   ημών.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις  των  Πατέρων   η   καλλονή·   χαίροις   των   Οσίων,   κανών   θείος εν  αρετή· χαίροις Εκκλησίας, ωράϊσμα και κλέος, βάθρον   Πατριαρχείας,    Πάτερ   Μητροφάνες.

Saint Mitrophanes the First Patriarch of Constantinople

Saint Mitrophanes was the son of his brother Emperor Provo Dometios (276-228 AD) and flourished during the time of Constantine the Great (306-337 AD). He converted to Christianity and patriarched during the years 306 - 314 AD. When Constantine the Great made Constantinople the capital of the Eastern Roman State, the Saint was bishop of it. During his hierarchy, the Church, through Constantine the Great, was reassured by the persecutions and was protected. Many major buildings of the capital were also founded during his days, including the famous temples of Hagia Sophia and Hagia Eirini. At the First Ecumenical Council, which met in Nice in 325 AD, he could not attend in person, due to old age, but sent to his first and later successor, Saint Alexander († 30 August), for a man his virtues and his zealous Christian zeal.

Saint Mitrophanes lived one hundred and seventeen years and slept in peace around 325 AD and was buried by the returning Bishop Nisibidus of Mesopotamia in Nice. Constantine the Great, honoring the memory of Saint Mitrophanous, erected in honor of the temple, on which he removed the sacred relics.

The Synod of Saint Mitrophanous was in the Great Church and its venerable temple near the temple of the Great Church rising up to Liti at Foros.

Absolutely. Sound a'. Co-captain Logon.

The virtues are radiant, Patriarchs of old age and divine crepes, as Christ's secretary, Father Metrophanes, of the high throne, the Church of the Tailors, the moon of piety. And now it definitely hurts, our souls have mercy.

It's close. B sound. The above askers.

Faithful to Christ, faithful in faith, and to these beings, in multitude indeed, your faithful shepherd; plus Angels everywhere Metaphors, now comrade, and Christ ambassador, for all of us.

Magnificent.

Joy of the Fathers or the beauty; Joy ​​of the Saints, dear uncle of virtue; Joy ​​of the Church, Beauty and Clergy, Patriarchate, Father Metrophanes.