Κυριακή της Πεντηκοστής

Όταν   συμπληρωνόταν   η   πεντηκοστή   ημέρα   μετά   την  ανάσταση, της οποίας  έφθασε τώρα  η   μνήμη,  ενώ όλοι οι μαθητές  ήσαν συγκεντρωμένοι    μαζί   και   ευρίσκονταν   ομόψυχοι στο  υπερώο (οίκος) εκείνου   του   ιερού,    αλλά   και   στο   προσωπικό   του   υπερώο,   στο   νου   του, συναγμένος  ο    καθένας   τους   (διότι   ήσαν   σε  ησυχία  και  αφιερωμένοι    στη  δέηση  και  στους  ύμνους  προς  το  Θεό), ξαφνικά, λέγει   ο   ευαγγελιστής Λουκάς,   «ακούσθηκε   ήχος  από   τον   ουρανό,   σαν   από   ορμὴ   βιαίου   ανέμου   και γέμισε  τον   οίκο    όπου   κάθονταν»    (Πράξ.  β’, 1 – 11).   Είναι   βίαιος    γιατί    νικά  τα  πάντα  και  ξεπερνά  τα  τείχη  του  πονηρού,  γκρεμίζει   κάθε   οχύρωμα του  εχθρού,   ταπεινώνει   τους    υπερήφανους,   ανυψώνει  τους  ταπεινούς  στη    καρδιά    και    διασπά    τους    συνδέσμους    των    αμαρτημάτων.

Γέμισε    δε   ο   οίκος    εκείνος   στον   οποίο   κάθονταν,   καθιστώντας  τον, κολυμβήθρα   πνευματική  και   εκπληρώνοντας  την  επαγγελία   του Σωτήρα,  που  τους   έλεγε,  πριν   αναληφθεί:   «Ο    μεν    Ιωάννης   βάπτισε   με νερό,    εσείς    δε,   θα   βαπτιστείτε   με   Άγιο   Πνεύμα,   όχι   έπειτα   από   πολλές μέρες».

Αλλά  και  το  όνομα    που    έδωσε    σ’ αυτούς    το   έδειξε   να    αληθεύει.   Διότι δια    του    ήχου    αυτού    από    τους    ουρανούς    οι    Απόστολοι   έγιναν πραγματικά    υιοί     βροντής.

«Και    φάνηκαν   σ' αυτούς   γλώσσες   διαμεριζόμενες    ωσάν   πυρός   και    στον καθένα   τους   κάθισε  από  μία  και  γέμισαν  όλοι άγιο  Πνεύμακαι    μιλούσαν άλλες  γλώσσες,   όπως  τους  έδιδε   το    Πνεύμα    να   μιλούν».    Αλλά    για  ποιο    λόγο   φάνηκε    το    Πνεύμα    σε    σχήμα    γλωσσών;

Αφ’    ενός    για   να   επιδείξει   τη    συμφυΐα   του,   τη   σχέση   του   με   το   Λόγο   του Θεού,   γιατί    τίποτε   δεν    είναι    συγγενέστερο  από  τη  γλώσσα  προς  το  λόγο.    Συγχρόνως    δε   και    για    τη    χάρη   της   διδασκαλίας, γιατί  ο  κατά  Χριστόν    διδάσκαλος    χρειάζεται   χαριτωμένη   γλώσσα.

Γιατί    δε,   φανερώθηκε    το    άγιο    Πνεύμα    με    πύρινες    γλώσσες;

Όχι   μόνο    για   το    ομοούσιο   του     Πνεύματος   προς   το    Πατέρα    και    τον   Υιό (γιατί πυρ είναι ο Θεός μας), αλλά και για τη διπλή  ενέργεια του κηρύγματος  των  Αποστόλων. Γιατί  μπορεί  συγχρόνως  να  ευεργετεί  και   να   τιμωρεί.   Όπως     το   πυρ   έχει   διπλή    ιδιότητα   και   να    φωτίζει   και    να φλογίζει,  έτσι  και  ο   λόγος   της   διδασκαλίας,   αυτούς   που   υπακούουν φωτίζει  και  αυτούς  που  απειθούν παραδίδει  τελικά σε  πυρ  και  κόλαση. Είπε  δε  γλώσσες,  όχι  πυρός,  αλλά  σαν πυρός,  για  να  μη   νομίσει    κανείς    ότι   το   πυρ  εκείνο   είναι   αισθητό  και   υλικό, αλλά  να  αντιληφθούμε    την   επιφάνεια    του    Πνεύματος  σαν  με   παράδειγμα.

Για  ποιο  λόγο  δε  οι   γλώσσες    φάνηκαν    να   διαμερίζονται     σ’  αυτούς;

Γιατί μόνο  στο    Χριστό  που    ήλθε    και   αυτός   από   πάνω   δεν   δίδεται   με μέτρο   το   Πνεύμα   από   το   Πατέρα.  Εκείνος   και   κατά   σάρκα   ακόμη   είχε ολόκληρη   τη  θεία   δύναμη  και    την   ενέργεια,   ενώ   σε   κανέναν    άλλο   δεν έγινε   χωρητή  όλη  η   χάρη   του   Πνεύματος,   αλλά   ατομικά   ο   καθένας αποκτά    άλλος   το    ένα   και   άλλος   το   άλλο από   τα   χαρίσματα,   για   να   μη νομίσει  κανείς   ότι   η    από   το   Πνεύμα   διδόμενη   στους   αγίους   χάρη   είναι φύση.

Το   δε  «κάθισε»  δεν  υποδηλώνει   μόνο  το  δεσποτικό  αξίωμα,    αλλά    και το  ενιαίο   του   θείου   Πνεύματος.   Κάθισε   πάνω   στον   καθένα   τους  και πληρώθηκαν    όλοι    άγιο    Πνεύμα,   γιατί    και   όταν   μερίζεται   κατά   τις διάφορες δυνάμεις και ενέργειές του, δια της καθεμιάς ενέργειας παρευρίσκεται και ενεργεί ολόκληρο το άγιο Πνεύμα, αμερίστως μεριζόμενο και  ολοκληρωτικά μετεχόμενο,  κατά  την  εικόνα  της  ηλιακής    ακτίνας.

Λαλούσαν  δε  άλλες  γλώσσες,  δηλαδή  διαλέκτους, διότι  έγιναν   όργανα του  θείου   Πνεύματος,    ενεργούντα   και   κινούμενα   κατά    τη    θέληση   και  δύναμη   εκείνου.

Αυτά    προαναγγέλθηκαν   και   μέσω   των   προφητών   του,   όπως  δια  του Ιεζεκιήλ:   «θα   σας   δώσω   καρδιά   νέα   και    Πνεύμα   νέο    θα    βάλω   μέσα   σας,   το Πνεύμα   μου»   (Ιεζ. λστ’, 26). Δια  του  Ιωήλ:   «και  κατά   τις   έσχατες   ημέρες θα   εκχύσω   από    το    Πνεύμα    μου   επάνω   σε    κάθε   σάρκα»   (Ιωήλ β, 28).  Δια του   Μωϋσή:   «ποιος   θα   καταστήσει   προφήτες   σ’όλο   το   λαὸ  του  Κυρίου,   όταν δώσει    ο    Κύριος    σ’ αυτούς    το    Πνεύμά   του;».

Ο  ίδιος  δε ο  Κύριος   έλεγε:   «όποιος  πιστεύει  σε  μένα, θα  ρεύσουν   ποτάμια ζωντανού ύδατος από την κοιλιά του» το οποίο ερμηνεύοντας ο ευαγγελιστής:   «τούτο   το   έλεγε   περί   του   Πνεύματος   που   επρόκειτο  να λαμβάνουν  οι   πιστεύοντες   σε   Αυτόν»   (Ιω. ιζ’, 39).   Έλεγε   επίσης   στους μαθητές   του:   «εάν  με   αγαπάτε,   θα   τηρήσετε   τις   εντολές   μου,   και    εγώ   θα ζητήσω  από  τον Πατέρα  να  σας στείλει άλλο  Παράκλητο,   για   να   μείνει μαζί   σας   αιωνίως,   το   Πνεύμα   της   αληθείας»   και   «ο  δε  Παράκλητος,  το  άγιο  Πνεύμα,  που  θα  στείλει  ο  Πατέρας  στο  όνομά  μου, εκείνος  θα    σας  διδάξει   τα    πάντα»    και   «θα  σας    οδηγήσει  σε  όλη   την  αλήθεια»    (Ιω. ιδ’, 15 – ιδ’, 26 – ιε’, 26 – ιζ’, 39).

Τώρα   λοιπόν   εκπληρώθηκε   η   επαγγελία   και   κατήλθε   το   άγιο   Πνεύμα, σταλμένο και δοσμένο από το Πατέρα  και  τον Υιό  και  αφού  περιέλαμψε  τους  αγίους  μαθητές  και  τους  άναψε   θείως  ως  πραγματικές  λαμπάδες και  τους  ανέδειξε  σε    φωστήρες    υπερκοσμίους και   παγκοσμίους.  Όπως  δε,   άν κανείς  ανάψει  από  τη φωσφόρο λαμπάδα  άλλη    και   από   εκείνη  άλλη   και   ούτω   καθεξής,  κρατώντας    το με  τη  διαδοχή,  έχει πάντοτε  το φως  μόνιμα, έτσι    δια    της   χειροτονίας  των  Αποστόλων  επί    τους   διαδόχους  των   διαδίδεται   η   χάρη  του  θείου Πνεύματος  δια  όλων  των  γενεών  και   φωτίζει   όλους   τους   υπακούοντας στους   ποιμένες   και   διδασκάλους.          
Το  άγιο  Πνεύμα  που    δεν   αποστέλλεται   μόνο,  αλλά    και    αποστέλλει  τον από  τον   Πατέρα  Υιό  πάνω   στη   γη   και    μας   δίδαξε   τα   θαυμαστά   και μεγάλα.   Διότι  το  άγιο  Πνεύμα    ήταν  πάντοτε  και  συνυπήρχε  με  τον Υιό  στον Πατέρα, συνδημιουργώντας στον  καιρό τους τα    δημιουργηθέντα και   συνανακαινίζοντας τα  φθαρέντα   και   συγκρατώντας  τα  διαμένοντα, πανταχού  παρόν   και    τα    πάντα    πληρούν   και   διέπων   και    εφορών.   Όχι μόνο  παντού,  αλλά  και    πάνω    από    το   παν,   ούτε   σε   όλο   τον   αιώνα   και    το χρόνο   μόνο,   αλλά    και    πριν    από    κάθε    αιώνα    και    χρόνο.

Απολυτίκιον.  Ήχος   πλ. δ’.      
Ευλογητός  εί   Χριστέ  ο  Θεός  ημών,  ο  πανσόφους,  τους  αλιείς  αναδείξας,   καταπέμψας   αυτοίς  το  Πνεύμα  το  Άγιον,  και  δι’ αυτών,    την οικουμένην    σαγηνεύσας,   Φιλάνθρωπε   δόξα  σοι.

Κοντάκιον. Ήχος    πλ. δ’.          
Ότε    καταβάς    τας   γλώσσας   συνέχεε,   διεμέριζεν   έθνη ο Ύψιστος· ότε του πυρός τας γλώσσας    διένειμεν,   εις   ενότητα   πάντας  εκάλεσε·  και   συμφώνως   δοξάζομεν    το    Πανάγιον    Πνεύμα.

Μεγαλυνάριον.
Εν   πυρίναις   γλώσσαις   τοις    Μαθηταίς,    εν    τω    υπερῴω,    ως     υπέσχου    εκ  του   Πατρός,    έπεμψας   Σωτήρ  μου,  το  συμφυές  σου  Πνεύμα,  και   τούτους  της    σης    δόξης,   ρήτορας   έδειξας

Pentecost Sunday

On the fiftieth day after the resurrection, the memory of which was now reached, and all the disciples were gathered together, and were companions in the palace (house) of that sanctuary, but also in their personal palace, in their minds, each of them empowered. (Because they were quiet and devoted to prayer and hymns to God), suddenly, says the evangelist Luke, "there was a sound from heaven as of a violent wind and filled the house where they were sitting" (Pr. ', 1-11). It is violent because it defeats everything and transcends the walls of the wicked, crushes every enemy fort, humiliates the proud, lifts the humble to the heart and breaks the bonds of sins.

And he filled the house to which they were seated, making him a spiritual fountainhead, and fulfilling the work of the Savior, who said to them, before being undertaken: "John was baptized with water, and ye shall be baptized with the Holy Ghost, not after many days; ».

But the name he gave them proved to be true. Because through this sound from the heavens the Apostles really became thunder sons.

"And there appeared in them tongues scattered as fire, and in every one of them sat one, and they were all filled with the Holy Ghost, and they spoke with other tongues, as the Spirit gave them to speak." But why did the Spirit appear in tongues?

On the one hand, to show his affinity, his relationship with the Word of God, for nothing is more relative to the tongue than to the word. And at the same time for the sake of teaching, because the Christian teacher needs cute language.

Why was the Holy Spirit revealed in fiery tongues?

Not only for the Spirit's likeness to the Father and the Son (for fire is our God), but also for the double energy of the preaching of the Apostles. Because it can at the same time benefit and punish. Just as fire has the dual property of illuminating and burning, so does the teaching of those who obey illuminate and those who disobey ultimately deliver fire and hell. And he said in tongues, not fire, but as fire, so that one might not think that fire is felt and material, but to perceive the surface of the Spirit as an example.

Why didn't languages ​​appear to be partitioned in them?

For it is only in Christ that came and he from above is not given in moderation the Spirit by the Father. He still had all the divine power and energy, while no other was given all the grace of the Spirit, but each one individually acquires one another and the other from the gifts, so as not to think that by the Spirit given to the saints by grace is nature.

And "sitting down" signifies not only the divine office, but also the unity of the Divine Spirit. He sat upon each one of them, and they were all filled with the Holy Spirit, because, and when he was divided in his various powers and energies, the whole Holy Spirit was present and acted upon by each action, partially shared and fully involved, in the image of the solar ray.

And they spoke other languages, that is, dialects, because they became instruments of the Divine Spirit, acting and moving in the will and power of that.

These were also foretold by his prophets, such as through Ezekiel: "I will give you a new heart, and a new Spirit I will put within you, my Spirit" (Jer. 26, 26). Through Joel: "And in the last days I will pour out my Spirit upon every flesh" (Joel 28:28). To Moses: "Who will make prophets in all the Lord's people when the Lord gives them his Spirit?"

The Lord Himself said: "He that believeth on me shall flow rivers of living water from his belly," which the Evangelist would interpret: "He said this of the Spirit which the believers were to receive" (Jn. Q. ') , 39). He also said to his disciples: "If you love me, you will keep my commandments, and I will ask the Father to send you another Deliverer, so that the Spirit of truth may remain with you forever" and "And the Deliverer, the saint The Spirit that the Father will send in my name, he will teach you everything "and" lead you into all truth "(John 9, 15 - 26, 26 - Q, 26 - Q, 39 ).

Now the mission was fulfilled, and the Holy Spirit, sent and given by the Father and the Son, was fulfilled, having embraced the sacred disciples and divinely illuminated them as real candlesticks and made them overseas and world-beaming. Just as no one is illuminated by the phosphorous lamp and the other and so on, holding it in succession, always has the light permanently, so by the ordinance of the Apostles on their successors the grace of the divine Spirit is spread through all generations and enlightens all by obeying shepherds and teachers.

The Holy Spirit is not only sent but also sent by the Father on earth and taught us the great and the great. For the Holy Spirit has always been and co-existed with the Son in the Father, co-creating in their time the created and co-ordinating the worn, and holding back the abiding, omnipresent, and fulfilling all things, both in terms and in deeds. Not just everywhere, but above all, not just throughout the century and the year alone, but before every century and time.

Absolutely. Sound d.

Blessed be our God, the Passover, the fishermen by appointment, they cast down the Holy Spirit, and through them, the so-called seductive, Philanthropic glory.

It's close. Sound d.

Whenever the descent of tongues went on, the Most High lived among nations; when the fire of tongues spread, in unity it always did; and accordingly glorified the Holy Spirit.

Magnificent.

In the fiery tongues of the disciples, at the very top, as a spokesman from the Father, I poured out my Savior, your innate Spirit, and those of the same glory,