Ο Όσιος Παφνούτιος ο Θαυματουργός

Ο   Όσιος    Παφνούτιος    του    Μπορόβκ,    κατά   κόσμον    Παρθένιος,  έζησε  κατά   τον   13^ο   και   14^ο    αιώνα  μ.Χ.    Ο   πατέρας   του   ονομαζόταν   Ιωάννης.   Σε    ηλικία    είκοσι   ετών   ο    Παρθένιος    έφυγε κρυφά   από   την   πατρική   οικία    και    κατέφυγε   σε   μοναστήρι.    Το  1414  κείρεται  μοναχός στη  μονή  Ποκρόβσκι   Βισότσκι  της πόλεως Μπορόβκ   και   ονομάζεται    Παφνούτιος.    Όταν   πέθανε    ο   ηγούμενος  της  μονής,  ο Όσιος  εξελέγη   στη   θέση   του.   Το    1426 χειροτονείται   πρεσβύτερος    από    τον    Μητροπολίτη    Κιέβου    Φώτιο.  Σε    ηλικία    πενήντα    ενός   ετών   ο   Όσιος   Παφνούτιος    ασθένησε βαριά   και   αποσύρθηκε    από   την   ηγουμενία,   αφού    έλαβε    το  μέγα    αγγελικό    σχήμα.

Μετά την ανάρρωσή του, την ημέρα της εορτής του Αγίου Μεγαλομάρτυρος    Γεωργίου   του   Τροπαιοφόρου,    στις    23    Απριλίου  του   1444,   εγκαταλείπει   το    μοναστήρι    και    καταφεύγει    για  άσκηση   και    ησυχία    στις   όχθες    του    ποταμού   Πρότβα.   Σε   λίγο  τον  ακολουθούν  και  άλλοι μοναχοί  και έτσι  δημιουργείται   μία   νέα μονή.  Πρώτιστο   μέλημα  του    Οσίου    ήταν    η  ανοικοδόμηση   ενός νέου   πέτρινου    ναού     αφιερωμένου    στο    Γενέσιον    της   Θεοτόκου.

Ο    Όσιος    αποτελούσε   παράδειγμα   απλότητας   και    εγκράτειας.  Είχε   το   πιο   φτωχό   κελλί   και   η   τροφή   του   ήταν   πολύ    απλή   και   ελάχιστη.   Από    τα   διακονήματα   της   μονής   ο    Όσιος    διάλεγε τα    πιο   βαριά:    έκοβε  και    μετέφερε   ξύλα,    έσκαβε    και   πότιζε   τον   κήπο.  Αυτό   όμως    που    τον    διέκρινε    ήταν    η   αγάπη    του  προς    το    λειτουργικό    βίο   της    Εκκλησίας   και   τις    Ακολουθίες.       
Ο  Όσιος  Παφνούτιος   προέβλεψε   το   θάνατό     του.    Προσευχήθηκε για   τελευταία    φορά,    ευλόγησε    τους    αδελφούς   του   και  κοιμήθηκε    με    ειρήνη    το   1477.

Saint Paphnutius the Miracle Worker

Saint Paphnutius of Borovk, a worldly Virgin, lived in the 13th and 14th centuries AD. His father's name was John. At the age of twenty, the Parthian secretly left his father's house and took refuge in a monastery. In 1414 a monk sits in the Pokrovsky Vysotsky convent of the city of Borovk and is called Paphnutios. When the abbot of the monastery died, Osios was elected to his post. In 1426 he is ordained a senior by the Metropolitan of Kiev Photo. At the age of fifty-one, Saint Paphnoutios became seriously ill and retired from the abbey, after receiving the great angelic form.

After his recovery, on the feast day of Saint George the Great, on April 23, 1444, he abandons the monastery and takes refuge on the banks of the river Provva. Soon other monks follow him and thus create a new monastery. Hosei's primary concern was the rebuilding of a new stone church dedicated to the Genesis of the Virgin.

Hosios was an example of simplicity and moderation. He had the poorest cell and his food was very simple and minimal. Of the convents of the monastery, Osios chose the heaviest: he cut and transported wood, dug and watered the garden. What distinguished him, however, was his love for the functional life of the Church and the Sequences.

St. Paphnoutios foresaw his death. He prayed for the last time, blessed his brothers and slept peacefully in 1477.