Οι Άγιοι Κύρος και Ιωάννης οι Θαυματουργοί Ανάργυροι και οι συν αυτοίς Αθανασία, Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξία οι Μάρτυρες

 

Οι   Άγιοι   Μάρτυρες   Κύρος   και   Ιωάννης   άθλησαν   κατά   την   εποχή   του αυτοκράτορα  Διοκλητιανού (284 – 305   μ.Χ.).   Ο   Άγιος   Κύρος  καταγόταν  από την   Αλεξάνδρεια,  ενώ  ο  Άγιος  Ιωάννης  καταγόταν  από   την  Έδεσσα    της   Μεσοποταμίας.

Όταν  ξέσπασε   ο   διωγμός  του   Διοκλητιανού,   ο   Άγιος   Κύρος   πήγε   σε   ένα παραθαλάσσιο τόπο της Αραβίας και,   αφού   περιεβλήθηκε   το   μοναχικό σχήμα,    κατοίκησε    στον    τόπο    αυτό.

Ο    Άγιος    Ιωάννης  πήγε  στα    Ιεροσόλυμα   και    εκεί    άκουσε   για    τα  θαύματα  που   επιτελούσε ο  Άγιος   Κύρος.  Στην    συνέχεια    μετέβη    στην  Αλεξάνδρεια.   Από  εκεί,  αφού  από   διάφορες  φήμες  έμαθε  που    διέμενε  ο  Άγιος  Κύρος, πήγε και τον   βρήκε   και   έμεινε   μαζί   του. Τα   θαύματα   των Αγίων Αναργύρων συνέγραψε ο  Άγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων   († 11   Μαρτίου),   διότι  οι  Άγιοι  θεράπευσαν    τα    μάτια   του.

Κατά   την   περίοδο   του   διωγμού   συνελήφθη   και   η  Αγία  Αθανασία, που ήταν χήρα,  καθώς  επίσης  και οι  τρεις θυγατέρες της  Θεοδότη, Θεοκτίστη   και   Ευδοξία. Η  είδηση  τάραξε  τον  Κύρο  και   τον  Ιωάννη.  Έτσι  οι    Άγιοι,  επειδή   φοβήθηκαν   μήπως   αυτές   δειλιάσουν   από   την σκληρότητα των   βασανιστηρίων,   εξαιτίας   της   αδυναμίας   της   φύσεως   της γυναίκας, έσπευσαν κοντά τους και έδιναν σε αυτές θάρρος, ενώ παράλληλα προετοιμάζονταν και οι ίδιοι για το μαρτύριο.   Και   πράγματι, συνελήφθησαν    και    αυτοί    και   οδηγήθηκαν  στον  ηγεμόνα.

Εκεί   διακήρυξαν   με   παρρησία   και   θάρρος   την   πίστη   τους   στον   Θεό.  Μάταια   ο  ηγεμόνας   ζητούσε  να κάμψει την ανδρεία της μητέρας, δείχνοντας   σε   αυτή   τις   θυγατέρες της και   επιρρίπτοντάς   της   την   ενοχή. Εκείνη,   αφού   στράφηκε προς   τις   θυγατέρες   της,   τις   ενίσχυε   λέγουσα   ότι   η σωματική ωραιότητα  είναι  πρόσκαιρη,  ενώ  στην  αιωνιότητα  διατηρείται  η  ομορφιά της  ψυχής  του  ανθρώπου  αθάνατη.    Αυτές  δε έλεγαν προς   την  μητέρα  τους   ότι   αισθάνονταν   μεγάλη   χαρά,  επειδή  έμελλε  να  φύγουν  από  τον  μάταιο   αυτό  κόσμο  μαζί  της  για  την  αγάπη  του   Χριστού  και  να  μην  χωρισθούν ποτέ  από     κοντά  της.   Ο ηγεμόνας   εξαγριώθηκε   και  διέταξε   να   τους   υποβάλουν σε πολλά   και   σκληρα βασανιστήρια.   Μετά   από   τα   βασανιστήρια   αποκεφάλισαν   δια ξίφους   τον   Άγιο   Κύρο   και   τον   Άγιο Ιωάννη,  το  έτος  292  μ.Χ..  Έτσι μαρτύρησαν  και  η  Αγία    Αθανασία   με   τις τρεις   θυγατέρες   της.   Τον  βίο  και    το   μαρτύριο  αυτών  έγραψε  ο    Σωφρόνιος    ο    Σοφιστής.       
Η  Σύναξη  αυτών  ετελείτο  στο  Μαρτύριο  που  είχε  ανεγερθεί  προς τιμήν   τους    και    βρίσκεται    στην  περιοχή   Φωρακίου.

Απολυτίκιον.   Ήχος   δ’.   Ο   υψωθείς   εν   τω   Σταυρώ.           

Ως   Αθλοφόροι   ευκλεείς   του   Σωτήρος,   και  ιατήρες   των   ψυχών   και  σωμάτων,   Ανάργυροι  εκλάμπετε  εν  πάση  τη   γη,   νόσων  μεν    ιώμενοι,  ανωδύνως  τα βάρη, χάριν  δε  πορίζοντες,  τοις  βοώσιν   απαύστως·  χαίρετε    κρήναι    θείων   δωρεών,  Κύρε  θεόφρον,    και    Ιωάννη    ένδοξε.

Κοντάκιον.   Ήχος   γ’.   Η   Παρθένος   σήμερον.  

Εκ   της   θείας   χάριτος,   την   δωρεάν   των   θαυμάτων,   ειληφότες   Άγιοι, θαυματουργείτε   απαύστως,   άπαντα,   ημών   τα   πάθη,   τη   χειρουργία, τέμνοντες,   τη    αοράτω  Κύρε  θεόφρον,  συν    τω    θείω   Ιωάννῃ,  υμείς    γαρ  θείοι   ιατροί    υπάρχετε.

Μεγαλυνάριον.

Χαίρετε πασχόντων θεραπευταί,   Κύρε   θεοφόρε,   Ιωάννη   τε   θαυμαστέ· δωρεάν γαρ πάσι, παρέχοντες ιάσεις, ευεργετείτε πάντας, ως χριστομίμητοι.

 

 

The Saints Cyrus and John the Miracles of the Anargyrs and they also Athanasia, Theodotus, Theoctistus and Evdoxia the Witnesses

 

 

The Saints Martyrs Cyrus and John were at the time of Emperor Diocletian (284-305 AD). St. Cyrus came from Alexandria, while St. John came from Edessa, Mesopotamia.

When the persecution of Diocletian broke out, Saint Cyrus went to a seaside site in Arabia and, after enlisting the lonely figure, he lived in this place.

St. John went to Jerusalem to hear about the miracles performed by Saint Cyrus. He then went to Alexandria. From there, having learned from various rumors that Saint Cyrus stayed, he went and found him and stayed with him. The wonders of Saints Anargyrous were written by Saint Sophronios, Patriarch of Jerusalem († 11 March), because the Saints healed his eyes.

During the period of persecution, Agia Athanasia, a widow, was arrested, as well as the three daughters of Theodore, Theoctistus and Evdoxia. The news shook Cyrus and John. Thus the saints, because they feared that they were scorned by the cruelty of torture, because of the weakness of the woman's nature, rushed near to them and gave them courage, while preparing themselves for martyrdom. Indeed, they were also arrested and led to the ruler.

There they proclaimed with boldness and courage their faith in God. In vain, the ruler asked to bend the prowess of the mother, pointing to her daughters and blaming her. She, having turned to her daughters, strengthened them by saying that physical beauty is temporary, while in eternity the beauty of the human soul is preserved immortal. They did not tell their mother that they felt great joy because they were to leave this futile world with her for the love of Christ and never to be separated from her. The ruler was furious and ordered them to be subjected to many tough torture. After the torture, Saint Cyrus and Saint John defrauded in the year 292 AD. So Saint Athanasia and her three daughters martyred. Sophronios the Sophist wrote the life and martyrdom of them.

The Synagogue was held in Martyrius, which was built in their honor and is located in the area of ​​Freakio.

 

 

Apolyticus. Sound d '. Raised in the Cross.

 

As the saviors of the savior, and the doctors of the souls and bodies, Anargyroi glory in all the earth, sicknesses, and burdens, and for the sake of the beasts, to the beasts, for the mercy of the Lord;

 

 

Kontakion. Sound c '. The Virgin today.

 

From the divine grace, the free of miracles, the Holy Saints, all of you miraculous passions, surgeries, incisions, the incomplete Lord the theologian, with the divine Ioannis, you are medical doctors.

 

 

Majesty.

 

Hail for Healing therapists, Lord the theologian, John and admirers; free gifts for everyone, who provide hints, all of you, being grateful.

Ο Όσιος Νικήτας εκ Κιέβου

 

Ο   Όσιος   Νικήτας   καταγόταν   από    την   Ρωσία   και  ήταν   κατά  σάρκα  αδελφός   του  Οσίου   Νίκωνος   († 23   Μαρτίου),   ηγουμένου   της Λαύρας   του   Κιέβου.   Μόνασε   στη   μονή   των   Σπηλαίων   του   Κιέβου,   αλλά   το   ανυπάκουο   του   χαρακτήρα   του   τον   οδήγησε   στο να   εγκαταλείψει   την    κοινοβιακή    ζωή   και    τους    Πατέρες    και    να   ζήσει,   ως   μοναχός,   απομονωμένος   σε   ένα   κελί    που     έφτιαξε  για  τον   εαυτό     του.   Ο    Όσιος   Νίκων,  που   δεν   έδωσε   την   ευλογία   του   για την   απομάκρυνση   του   μοναχού  Νικήτα   είδε   με   θλίψη   την   πράξη   του   και περίμενε με φόβο την τιμωρία της παρακοής του. Πράγματι,   η   δοκιμασία δεν άργησε να έλθει. Μια μέρα και  ενώ ο   Όσιος   Νικήτας   προσευχόταν,   ο διάβολος μεταμορφωμένος σε Άγγελο   Κυρίου,   παρουσιάσθηκε   μπροστά του  και   του    είπε   να   μην  προσεύχεται πλέον, αλλά    να   μελετά   τις   Αγίες Γραφές. Το  έργο   της   προσευχής   θα   αναλάμβανε αντί   του   Οσίου  ο ψευτοάγγελος.   Ο   Όσιος   υπέκυψε στον πειρασμό.   Νόμισε   ότι   κατά   θεία παραχώρηση και λόγω των ασκητικών του   αγώνων   ο   Θεός   του   χάρισε αυτή   τη   μεγάλη   δωρεά. Έτσι σταμάτησε την προσευχή και άρχισε τη μελέτη. Μελέτη όμως του λόγου του   Θεού   χωρίς   προσευχή   δεν γίνεται. Έτσι   η   καρδιά του περιέπεσε σε ακηδία και  πνευματικό  λήθαργο, γι’ αυτό δεν  κατάφερε να τελειώσει   ούτε   την   μελέτη   της   Αγίας   Γραφής.

Ο Όσιος άρχισε ξαφνικά να προφητεύει μόνο τα μέλλοντα κακά:    κλοπές, εγκλήματα, κακές ενέργειες και πράξεις, όλα δηλαδή  εκείνα που  κατεργάζεται   ο   διάβολος,   ο    πατέρας   του    ψεύδους   και   της   κακίας.   Η φήμη  του  απλώθηκε  παντού  και  όλοι   τον   θαύμαζαν   για   την  ακριβή  εκπλήρωση  των προφητικών του λόγων. Οι  Πατέρες της   μονής   άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι ο  Όσιος   Νικήτας   είχε  πέσει   σε   πλάνη   και   είχε οδηγηθεί από τον σατανά σε οδό απωλείας. Έτσι ξεκίνησαν   θερμή προσευχή   για   να   φωτισθεί  ο  νους του  Οσίου και  να    σωθεί.   Χάρη    στην προσευχή    των   συνασκητών   του,   των   Αγίων   εκείνων   Πατέρων,   που   από αγάπη   για   τον   άνθρωπο   προσεύχονταν   και   για   τον   αδελφό   τους,   ο   νους του   Οσίου   φωτίσθηκε και  άρχισε  πάλι   να   προσεύχεται   και   να   βιώνει   τους αληθινούς καρπούς της μοναχικής πολιτείας, της αρετής και της ασκήσεως. Ο  Θεός  όχι μόνο  έκανε  δεκτή    τη   μετάνοιά   του,   αλλά  και  τον   αξίωσε   του   χαρίσματος   της   θαυματουργίας. 
Λόγω  της  οσιακής    ζωής  του  ο  Άγιος  Νικήτας,  το  έτος   1096,    εξελέγη Επίσκοπος   Νόβγκοροντ.   Αφού    ποίμανε   αξίως  και θεοφιλώς το  ποίμνιό του, κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1109 και  το  ιερό λείψανό του ενταφιάσθηκε στον ιερό ναό των Αγίων και  Δικαίων Θεοπατόρων  Ιωακείμ    και   Άννης  του  Νόβγκοροντ.

Saint Nikitas of Kiev

 

 

Ositos Nikitas came from Russia and was fleshly brother of Osios Nikon († 23 March), the abbot of Lavra of Kiev. He stayed in the cave monastery of Kiev, but his disobedient character led him to abandon cossack life and fathers and live as a monk isolated in a cell he made for himself. Saint Nikon, who did not give his blessing for the removal of the monk Nikitas, saw with grief his act and waited in fear of punishing his disobedience. Indeed, the test did not take long to come. One day, while Saint Nikitas prayed, the devil transformed into an Angel of God, appeared before him and told him not to pray anymore, but to study the Holy Scriptures. The work of prayer would take the pseudo-angel instead of Osi. Osios succumbed to temptation. He believed that God gave him this great gift because of divine concession and because of his ascetic struggles. So he stopped praying and began the study. But study of God's word without prayer is not possible. So his heart fell into acupuncture and spiritual lethargy, so he did not even finish the study of the Bible.

The Savior suddenly began to prophesy only the future evil: the thefts, the crimes, the evil actions and the acts, all that is the ones that the devil, the father of lie and evil, is doing. His reputation spread everywhere and everyone admired him for the exact fulfillment of his prophetic words. The Fathers of the monastery began to understand that Saint Nikitas had fallen into error and had been led by Satan on a path of loss. Thus a warm prayer began to enlighten the sense of the Savior and to be saved. Thanks to the prayer of his companions, the Saints of those Fathers who, from love for man, also prayed for their brother, the light of Hosios was illuminated and began again to pray and experience the true fruits of the lonely state, virtue and exercise . God not only accepted his repentance, but also demanded him the gift of miracles.

Because of his aged life, Agios Nikitas, in 1096, was elected Bishop of Novgorod. After honoring his flock, he died peacefully in 1109, and his holy relic was buried in the holy temple of the Saints and the Right Theopaths of Ioakeim and Anne of Novgorod.

Σύναξις Υπεραγίας Θεοτόκου της Κορωνιωτίσσης ή Δακρυρροούσης

 

 

Η    εικόνα   της Παναγίας της Κορωνιώτισσας  ή Δακρυροούσας  φυλάσσεται   στην  ομώνυμη μονή  του Ληξουρίου της νήσου Κεφαλληνίας.  Η  Παναγία   κατά    την   ημέρα   αυτή    διέσωσε   τη    μονή   από    τον  ισχυρό  σεισμό  του   έτους   1867.

 

Synaxis of the Most Holy Theotokos of Koroniotisis or Dakryrooussis

 

 

The icon of Panagia of Koroniiotissa or Dakrirousa is kept in the homonymous monastery of Lixouri, in the island of Kefallinia. The Virgin Mary on this day rescued the monastery from the powerful earthquake of 1867.

Ο Όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω

 

Ο  Όσιος  Αρσένιος γεννήθηκε  στα  Ιωάννινα  το  έτος 1800  και ονομαζόταν   Αθανάσιος.   Από    μικρή    ηλικία    έμεινε    ορφανός    και  σε  ηλικία εννέα  ετών μετέβη  στις    Κυδωνίες   της    Μικράς  Ασίας,  όπου  σπούδασε στην  ονομαστική  σχολή  της  πόλεως  έχοντας  ως σχολάρχη  τον   περίφημο   διδάσκαλο ιερομόναχο   Γρηγόριο   Σαράφη. Κατά   τα   τελευταία έτη  της φοιτήσεώς του  συνδέθηκε με τον πνευματικό  Γέροντα   Δανιήλ  από    τη    Ζαγορά    του   Πηλίου,  έναν από    τους    ονομαστούς  πνευματικούς της  εποχής  εκείνης  και  έγινε  υποτακτικός   του.

Το   έτος   1815  ο  Άγιος    αναχώρησε   για   το   Άγιον   Όρος   με   τον Γέροντα   Δανιήλ   και    εκεί    εκάρη    μοναχός.   Αργότερα  χειροτονήθηκε Διάκονος παρά τις  αντιδράσεις  του, καθώς  δεν  θεωρούσε  τον   εαυτό   του   άξιο  και   μετά   από    εξαετή    παραμονή  στο    Άγιον   Όρος   ήλθε   και  πάλι με τον   Γέροντά   του,   στη   μονή  Πεντέλης   στην   Αθήνα.   Όμως   και   από   εδώ   αναγκάστηκαν    να  φύγουν,   γιατί   άρχισε   η   επανάσταση   κατά   των   Τούρκων.   Στη  συνέχεια   μετέβησαν   στις   Κυκλάδες,   όπου   ο   Όσιος   χειροτονήθηκε  το    1817   Πρεσβύτερος.

Ο    Όσιος    Αρσένιος   έδρασε   κυρίως   στην   Πάρο    και  τη  Φολέγανδρο,    όπου   δίδαξε    από    το    1829   μέχρι    το    1840.

Μετά   την   κοίμηση   του    Γέροντά   του   Δανιήλ,    ο    Όσιος    ασκήτεψε  στη    μονή   Λογγοβάρδας   της   Πάρου.   Κοιμόταν   και    έτρωγε ελάχιστα   και   συνεχώς αγρυπνούσε, προσευχόμενος  για  τα  πνευματικά   του   τέκνα   και    τη   σωτηρία   του   κόσμου.   Βασική   του τροφή   ήταν   η    ανάγνωση   των   θείων   Γραφών  και  των συγγραμμάτων    των   Αγίων   Πατέρων.   Γι’   αυτό  και  ο   Όσιος θεωρούσε   τη    μικρή   του   βιβλιοθήκη  ως   κήπο   τερπνότατο   και ωραιότατο    με  αγλαόκαρπα   δένδρα,   πλήρη    από   εύχυμους   καρπούς.

Ο   Όσιος   αγαπούσε   τους   πάντες   χωρίς   διακρίσεις.   Περισσότερο όμως   αγαπούσε  τους    ασθενείς,  τους    οποίους    διακονούσε  με  μεγάλη   προθυμία.

Όταν   το   1861,   κοιμήθηκε   ο ηγούμενος της μονής,  ευσεβής ιερομόναχος   Ηλίας,   οι   πατέρες   εξέλεξαν   ηγούμενο   και προϊστάμενό   τους   τον   Όσιο   Αρσένιο,   ο   οποίος   τους   ποίμανε   με θεοφιλή   και    θεάρεστο   τρόπο.   Λίγα   χρόνια    αργότερα   παραιτήθηκε,  για να ασχοληθεί απερίσπαστα με το έργο της ιεράς εξομολογήσεως.          
Ο  Όσιος  κοιμήθηκε με   ειρήνη το  έτος 1877. Η  ανακομιδή  των λειψάνων   του    έγινε  το  έτος   1938    και    εορτάζεται  στις 10 Αυγούστου.   Τα   ιερά   λείψανά    του   φυλάσσονται   με   ευλάβεια   στη Μονή    Μεταμορφώσεως   του   Σωτήρος    Πάρου.

 

The Holy Arsenios in Paros

 

 

Saint Arsenios was born in Ioannina in the year 1800 and was called Athanasios. From an early age he became an orphan and at the age of nine he went to the Kydonia of Asia Minor, where he studied at the nominal school of the city, having as a scholar the famous teacher, Gregory Sarafi. During the last years of his studies he was associated with the spiritual Elder Daniel of Zagora, one of the most famous intellectuals of that time, and became his subordinate.

In 1815 the Saint left for Mount Athos with Elder Daniel and there a monk. Later, he was ordained Deacon despite his reactions, as he did not consider himself worthy and after six years stay in Mount Athos came again with his Elder, at the Penteli monastery in Athens. But they were forced to leave because of the revolution against the Turks. Then they went to the Cyclades, where the Saint was ordained in 1817 Elder.

Saint Arsenios acted mainly in Paros and Folegandros, where he taught from 1829 until 1840.

After the demolition of the Elder of Daniel, the Ossios practiced at the Loggardas Monastery of Paros. He slept and ate little and constantly was vigilant, praying for his spiritual children and the salvation of the world. Its basic food was to read the Divine Scriptures and the writings of the Holy Fathers. That is why Osios regarded his small library as a terracotta and beautiful garden with arable trees, full of fruitful fruit.

Osios loved everyone without discrimination. But he loved the patients, whom he was very willing to do.

When, in 1861, the abbot of the monastery, the pious Elijah Elias, fell asleep, the fathers elected Abbot and his superiors Osios Arsenios, who praised them in a theophilous and gentle way. A few years later he resigned, to deal with the work of holy confession.

Osios slept peacefully in 1877. The relics were rebuilt in 1938 and celebrated on 10 August. His holy relics are preserved with reverence in the Monastery of the Transfiguration of the Savior of Paros.