Η Οσία Μελάνη η Ρωμαία

 

Έζησε στα χρόνια που βασιλιάς ήταν ο Ονώριος, δεύτερος γιος του Μεγάλου  Θεοδοσίου. Οι γονείς της, ευγενείς και πλούσιοι, την πάντρεψαν  σε μικρή ηλικία και απέκτησε δύο παιδιά. Όμως μεγάλες δοκιμασίες  την  περίμεναν.  Την   μητρική   της  καρδιά σπάραξε ο θάνατος των δυο παιδιών της. Μετά από λίγο  και  εντελώς ξαφνικά, πέθανε   και   ο σύζυγός της. Και   για  να  γεμίσει   το   πικρό   ποτήρι   της λύπης, χάνει και τους γονείς της. Οι στιγμές δύσκολες. Ποιος θα την παρηγορήσει; Μα  ποιος   άλλος;   Ο   Λόγος   του Θεού, που λέει: «τη ελπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχή προσκαρτερούντες». Δηλαδή, η ακλόνητη ελπίδα  σας στα μέλλοντα αγαθά,   να   σας  γεμίζει   χαρά   και   να   σας   ενισχύει   για   να  δείχνετε   υπομονή  στην  θλίψη.  Και  να  επιμένετε  στην  προσευχή, συνεχίζει  ο  Λόγος   του   Θεού,  από  την   οποία   θα  λαμβάνετε σπουδαία   βοήθεια   στις   δύσκολες   περιστάσεις   της    ζωής   σας.

Έτσι   και η Μελάνη, αδιάφορη για    τις κοσμικές απολαύσεις, αποσύρθηκε   σε   ένα   εξοχικό   της  κτήμα,  όπου   αφοσιώθηκε   στην μελέτη    και   την   προσευχή.   Εκεί   επίσης    καλλιγραφούσε   ιερά βιβλία  και  τα  έδινε   να   τα   διαβάζουν   οι   πιστοί.   Διέθεσε   όλη   της την   περιουσία   για   την   ανακούφιση    των   φτωχών   και    ασθενών.

Και  αφού  επισκέφθηκε  πολλούς τόπους βοηθώντας τους πάσχοντες, κατέληξε στην Ιερουσαλήμ, όπου και πέθανε από πλευρίτιδα.
Ο  δε  Σ.  Ευστρατιάδης  γράφει   τα  εξής   για   την   Αγία   αυτή:    «...Αυτή  ήν   επί   της   βασιλείας  Ονωρίου  (395 – 423), Ρωμαία  πλούσια  και   εκ γένους  περιφανούς  και   ενδόξου.   Συζευχθείσα  παρά  την   θέλησιν αυτής, απεσύρθη μετά τον θάνατον του ανδρός και  των δύο αυτής τέκνων εις εν προάστειον της Ρώμης, επιμελουμένη των πτωχών, υποδεχόμενη τους ξένους, επισκεπτόμενη τους εξόριστους και εν φυλακαίς  και    θεραπεύουσα    τους   νοσούντας.   Μετά   την    εκποίησιν των κτημάτων αυτής και διανομήν των προσόντων εις μονάς και εκκλησίας,  δια   της   Αφρικής   και  Αλεξανδρείας κατέλαβε τα Ιεροσόλυμα    και   ενεκλείσθη   εις   πενιχρόν    κελλίον   εκεί   έκτισε   και μονήν  εις ήν    συνήγαγεν  ενενήκοντα παρθένους, εξ ιδίων δια την διατροφήν αυτών δαπανώσα, μικρόν ασθενήσασα εκ πλευρίτιδας, μετέλαβε των αχράντων μυστηρίων εκ των χειρών του Επισκόπου Ελευθερουπόλεως   και   ανεπαύθη   εν   Κυρίω".

Απολυτίκιον.  Ήχος    δ’.   Ταχύ   προκατάλαβε.    
Του    πλούτου  σκορπίσασα,   τας   μυριάδας   σεμνή

,

 τον   πλούτον   της   χάριτος,   δι’  εναρέτου   ζωής,   Οσία    επλούτησας· συ   γαρ   δι’ εγκρατείας,   και    ζωής   ισαγγέλου,   σκεύος  του Παρακλήτου,   επαξίως    εδείχθης·   διο   σε  μακαρίζομεν, Μελάνη θεόληπτε.

Κοντάκιον. Ήχος  πλ. δ’.  Τη    υπερμάχω.

Τη    ισαγγέλω  πολιτεία  σου    δοξάσασα

Μήτερ   Μελάνη  τον  λαμπρώς  σε   θαυμαστώσαντα

Ουρανίου    κατηξίωσαι    ευκληρίας.

Αλλ’  ως  θείας  απολαύουσα   λαμπρότητος

Σκοτασμού   αμαρτιών  ημάς  απάλλαξον     
Τους  βοώντάς   σοι,   χαίροις   Μήτερ    ισάγγελε.

Μεγαλυνάριον.
Έρωτι  τω  θείω  την  σην   ψυχήν,  πτερώσασα   Μήτερ,  ηγωνίσω   ασκητικώς, και   αντί   του   πλούτου, του επιγείου   εύρες,  Μελάνη  μακαρία,    όλβον  ουράνιον.

 

Hosea Melani the Roman

 

He lived in the years when King Onarius, the second son of Theodosius the Great, was king. Her parents, noble and wealthy, married her at an early age and had two children. But great trials await her. Her mother's death was marred by the death of her two children. After a while and all of a sudden, her husband died. And in order to fill the bitter glass of regret, she loses her parents. The difficult times. Who will comfort her? But who else? The Word of God, which says, "Hope of joy, of sorrow, of patience, of prayer." That is, your unshakable hope for future goods, to fill you with joy and to empower you to show patience in grief. And to persevere in prayer, the Word of God continues, from which you will receive great help in the difficult circumstances of your life.

So Melanie, indifferent to worldly pleasures, retired to her country estate, where she devoted herself to study and prayer. There he also made sacred books and gave them to be read by the faithful. She devoted all her wealth to relieving the poor and the sick.

And after visiting many places to help the sufferers, he ended up in Jerusalem, where he died of pleurisy.

And S. Efstratiadis writes of this Saint: "... She was in the reign of Onorius (395 - 423), a Roman rich and generally prosperous and glorious. Coupled in spite of her will, she withdrew after the death of her husband and her two children in a Roman suburb, caring for the poor, welcoming strangers, visiting exiles and prisoners and treating them. After the destruction of these estates and the distribution of the qualifications into a single and a church, through Africa and Alexandria he occupied Jerusalem and was enclosed in a small cell there and built a monastery for one or two of their virgin daughters, , relinquished the immense mysteries at the hands of Bishop Eleutheropolis and rested in the Lord. "

 

 

Absolutely. Sound d. Fast forward.

I scattered wealth, myriad modesty

,

 the riches of grace, by virtue of life, Hosea of ​​wealth; by temperance, and life of an angel, the utensil of Paraclete, he was most prominently shown;

 

 

It's close. Sound d. I miss her.

I declare your state glorified

Mister Ink brilliantly admired him

Heavenly catechism of bliss.

But as a divine delight of splendor

Blaming us for sin has been rid of us

Happy Miter, cheering them on.

 

 

Magnificent.

I am in love with my soul, I feathered Miter, I am ascetic, and instead of wealth, the earthly spheres, Ink bliss, aluban heaven.

 

Ο Άγιος Ζωτικός ο Ορφανοτρόφος

 

Γεννήθηκε και  ανατράφηκε στην Ρώμη, από  ευγενή οικογένεια, με  πολλή   ευλάβεια   και   παιδεία.   Τον   στόλιζε   πολλή   φιλανθρωπία    και   τον   διέκρινε  η   ειλικρινής   προσπάθεια   στο   να   υπηρετεί  τον Χριστό,  πράττοντας τις εντολές Του. Γι’ αυτά του τα χαρίσματα, ο Ζωτικός  ήταν  πολύ   αγαπητός   στον   Μεγάλο    Κωνσταντίνο  (330  μ.Χ.), ο οποίος, αφού έκτισε την Κωνσταντινούπολη και την ανέδειξε πρωτεύουσα   του   κράτους   του,  προσκάλεσε  σ’ αυτήν  τον   Ζωτικό   με άλλους   ευσεβείς  άνδρες,  για   να   τους   έχει   εκεί   πολύτιμους   εργάτες   της    χριστιανικής   αγάπης.

Ο  Άγιος   Ζωτικός,  διακρίθηκε  κυρίως  στην  περιποίηση  των   λεπρών. Τους  οποίους  πλησίαζε  χωρίς  φόβο,  δίνοντας    σ’ αυτούς   βοηθήματα και  παρηγορούσε   την   δυστυχία   τους   με   αδελφική   αφοσίωση.  Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο γιός του Κωνστάντιος, ακολούθησε άλλους δρόμους και κακομεταχειρίστηκε τον Ζωτικό, με αποτέλεσμα   ο  φιλάνθρωπος αυτός άνδρας, να πεθάνει από τις κακουχίες   και    τις  ταλαιπωρίες.

Αλλά ο θάνατός του, κίνησε την μετάνοια του Κωνσταντίου. Αφού μεταμελήθηκε,  τίμησε  την   μνήμη   του   κτίζοντας   ένα   λεπροκομείο για   την   περίθαλψη   των   λεπρών.   Και   το   προίκισε  με πολλά κτήματα  και   εισοδήματα.  
Από τότε, πολλοί αυτοκράτορες, όπως ο Κωνσταντίνος Ζ’ ο Πορφυρογέννητος   (945),  ο   Ιωάννης   ο   Τσιμισκής (963 – 976), ο  Ρωμανός  ο Γ’ (1028 – 1034), εξασφάλιζαν την καλή  λειτουργία  του   και εξυπηρετούσε   πλήθος λεπρών, χάρη στην αρχική φιλανθρωπική ενέργεια   του   Αγίου   Ζωτικού.

 

Saint Vital the Orphanage

 

Born and raised in Rome, a noble family, with much reverence and education. He was greatly endowed with charity, and he was distinguished by his sincere effort to serve Christ by doing His commandments. For his gifts, Zotikos was very dear to Constantine the Great (330 AD), who, after he built Constantinople and made him the capital of his state, invited Zotikos with other pious men to her, for to have them there precious workers of Christian love.

Saint Vital was mainly distinguished in the care of the lepers. To whom he approached without fear, giving them aids and comforting their misery with brotherly devotion. After the death of Constantine the Great, his son Constantius followed other paths and mistreated Vital, causing this philanthropic man to die of hardship and suffering.

But his death triggered Constantine's repentance. After he moved on, he honored his memory by building a leper barn. And he endowed it with many possessions and incomes.

Since then, many emperors, such as Constantine Z the Porphyrogenite (945), Ioannis Tsimiskis (963 - 976), Romanos III (1028 - 1034), have maintained their good function and served a multitude of lords, thanks to the original charity of St. Vital.

Η Αγία Ανυσία η Οσιομάρτυς

 

Η  Αγία   Ανυσία,   έζησε   στα   χρόνια   του   αυτοκράτορος   Διοκλητιανού (298 μ.Χ.). Καταγόταν από την Θεσσαλονίκη και ήταν θυγατέρα   γονέων   ευσεβών και πολύ πλουσίων. Όταν πέθαναν οι γονείς  της,   η   Ανυσία   στάθηκε   κυρία   του   εαυτού   της.   Ούτε   τα πλούτη που κληρονόμησε την μέθυσαν, ούτε η ορφάνια της την παρέσυρε. Αλλά με φρόνηση και εγκράτεια, προσπαθούσε πάντα να μαθαίνει  «τι   εστίν    ευάρεστον   τω   Κυρίω».   Τι   δηλαδή, είναι ευχάριστο   και    ευπρόσδεκτο    στον   Κύριο.

Η   ευσέβειά   της   αυτή,   την   έκανε   γνωστή    στους   ειδωλολάτρες. Μια  φορά   λοιπόν,   ενώ   πήγαινε στην εκκλησία, την συνάντησε κάποιος   ειδωλολάτρης   στρατιώτης.   Αφού   την   έπιασε   βίαια, την έσυρε   στους  βωμούς των ειδώλων και την πίεζε να θυσιάσει στους Θεούς.   Η   Ανυσία   ομολόγησε   ότι   πιστεύει   στον   ένα   και   αληθινό Θεό,   τον   Ιησού   Χριστό,   και   Αυτόν   αγωνίζεται   να   ευχαριστεί   κάθε  μέρα.   Ο   στρατιώτης   εξαγριωμένος  άρχισε  να    βλασφημεί   το  Θεό    και   τότε    η   Ανυσία   τον   έφτυσε   στο   πρόσωπο.    
Ντροπιασμένος    αυτός,   έσυρε   το   σπαθί   του   και   διαπέρασε   τα πλευρά   της.  Έτσι  η  Ανυσία, πήρε το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου.

 

 

Απολυτίκιον. Ήχος  γ’. Την  ωραιότητα.     
Χριστόν   ποθήσασα,  από  νεότητος, αυτού  τοις    ίχνεσι,   κατηκολούθησας, εν αρεταίς   ασκητικαίς   εκλάμπουσα  Ανυσία·   όθεν και  αθλήσασα, προς νυμφώνα ουράνιον, χαίρουσα ανέδραμες, ως παρθένος θεόληπτος, πρεσβεύουσα  υπέρ   των   βοώντων·  χαίρε  σεμνή  Οσιομάρτυς.

 

Κοντάκιον. Ήχος  γ’. Η   Παρθένος   σήμερον.       
Παρθενίας   χάρισι,  κεκοσμημένη  Οσία, μαρτυρίου ήνυσας, γνώμη ανδρεία   το    σκάμμα· όθεν σε, διπλοίς  στεφάνοις  ο  σος Νυμφίος έστεψεν,  ο  κατ’ αξίαν νέμων τα γερά·  όν   δυσώπει  Ανυσία,    υπέρ   των πίστει   ανευφημούντων   σε.

 

Μεγαλυνάριον.
Της  Θεσσαλονίκης  θείος βλαστός,  και  άμωμος νύμφη, του Παντάνακτος Ιησού, ώφθης   Ανυσία, ασκήσει και αθλήσει, εχθρόν   καταβαλούσα,   τον   πολυμήχανον.

 

 

Saint Annas the Hieromartyr

 

Saint Ancia lived in the years of Emperor Diocletian (298 AD). He came from Thessaloniki and was a daughter of devout and wealthy parents. When her parents died, Anissa became a mistress of herself. Neither the riches that she inherited drunken her, nor her orphans seduced her. But with wisdom and tenacity, he always tried to learn "what pleases the Lord." That is, it is pleasing and welcome to the Lord.

Her piety made her known to pagans. So once, while going to church, a pagan soldier met her. After grabbing her violently, she dragged her to the altar of idols and pressed her to sacrifice to the Gods. Anisa confesses that she believes in the one and true God, Jesus Christ, and He strives to please her every day. The furious soldier began to curse God, and then Anisaia smashed him in the face.

Shamed, he drew his sword and pierced its sides. So Anusia got the amaranth wreath of the martyr.

 

 

Absolutely. Sound c. The beauty.

Christ, as a young man, I followed in my footsteps, pursuing a virtuous ascetic ascetic Anissia;

 

It's close. Sound c. Virgo today.

Parthenia charisma, decorated Hosea, martyred virgin, opinion bravery in the stool; always in double crowns the bridegroom stands, the adolescent adulterously adorable;

 

Magnificent.

The Thessaloniki divine shoot, and the immaculate nymph, of Jesus the Almighty, brought up Anisia, practiced and practiced, the enemy I paid for.

Ο Άγιος Γεδεών ο Νέος Οσιομάρτυρας

 

Γεννήθηκε   στο   χωριό   Κάπουρνα   της  Δημητριάδος  (Νομός Μαγνησίας). Οι ευσεβείς γονείς του, ονομάζονταν Αυγερινός και Κυράτζα.

Ο   Γεδεών,   κατά   κόσμον   Νικόλαος,   δώδεκα   χρονών  με   την οικογένειά  του   ήλθε   στο   χωριό   Γιερμή   και   από  εκεί   στο Βελεστίνο,  όπου  εργαζόταν  κοντά   στον  θείο   του.  Τον    άρπαξε   όμως κάποιος Τούρκος και τον εξισλάμισε με το όνομα Ιμπραήμ. Αλλά  ο Νικόλαος,   κατόρθωσε και  δραπέτευσε  και  επανήλθε  στην    οικογένειά του.   Ο    πατέρας   του   τον   φυγάδευσε   στο   χωριό   Κεραμίδι,   όπου κοντά   σε  κάποιους   οικοδόμους   πήγε   στην  Κρήτη. Εκεί  εξομολογήθηκε   σε   κάποιον   ιερέα   και  βρήκε  άσυλο   στο   εξωκλήσι του.

Μετά   τον  θάνατο   του   ιερέα,   ο  Νικόλαος   έφυγε   για   το   Άγιον Όρος.  Εκεί  πάλι  εξομολογήθηκε,   έλαβε  των  Αχράντων   Μυστηρίων και    στη  Μονή    Καρακάλου,   εκάρη    μοναχός   με   το   όνομα   Γεδεών.

Στην  Μονή   αυτή   έμεινε   35   χρόνια.   Με  τον  πόθο  όμως   του μαρτυρίου, ήλθε στο Βελεστίνο, όπου μέσα στην αγορά με θάρρος ομολόγησε  τον   Χριστό.  Διωκόμενος   από   τους   Τούρκους,   ήλθε   στην Αγυϊά,  όπου  συνελήφθη.   Οι   Τούρκοι,   αφού   τον   διαπόμπευσαν στους   δρόμους   του   Τιρνάβου,   κατόπιν   του   έκοψαν   τα   πόδια    και τα   χέρια    και    στη   συνέχεια   τον   έριξαν   στα    αποχωρητήρια.    
Εκεί, μέσα σε φρικτούς πόνους, παρέδωσε το πνεύμά του στις 30 Δεκεμβρίου  1818.  Η   τίμια   κάρα   του   μάρτυρα    αποθησαυρίστηκε  στην   αγία   Τράπεζα   του  Μητροπολιτικού   Ναού   του   Τυρνάβου, Παναγίας    Φανερωμένης.

Απολυτίκιον. Ήχος    δ’.  Ταχύ   προκατάλαβε.      
Οσίων  ισότιμος, και  Αθλητών κοινωνός, και  θείον αγλάϊσμα, της Καρακάλλου Μονής, εδείχθης μακάριε· συ γαρ στερρώς   αθλήσας, τον εχθρόν   ετροπώσω· ένθεν  Οσιομάρτυς,   Γεδεών   εδοξάσθης,   πρεσβεύων υπέρ  πάντων,   ημών   των  ευφημούντων  σε.

Κοντάκιον. Ήχος   γ’.  Η    Παρθένος   σήμερον.    
Εν ασκήσει πρότερον, ενδιαπρέψας   θεόφρον, τη  αθλήσει  ύστερον, θεοπρεπώς   εδοξάσθης· πόνοις γαρ, εγκαρτερήσας τοις  αφορήτοις, ήσχυνας, εχθρού  εις τέλος τας μεθοδείας· δια τούτό σε τιμώμεν, Οσιομάρτυς    Γεδεών   ένδοξε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις  των   Οσίων  ο   μιμητής·    χαίροις   των   Μαρτύρων,   θιασώτης και   ζηλωτής·   εν γαρ αμφοτέροις, νομίμως διαπρέψας, Οσιομάρτυς   ώφθης,   Γεδεών   ένθεος.

 

Saint Gideon the New Martyr

 

He was born in the village of Kapourna in Dimitriados (Prefecture of Magnesia). His pious parents were named Avgerinos and Kyratzas.

Gideon, according to Nicholas, twelve years old with his family came to the village of Yermis and from there to Velestino, where he worked near his uncle. However, a Turk grabbed him and Islamized him by the name of Ibrahim. But Nikolaos succeeded and escaped and returned to his family. His father escaped him in the village of Keramidi, where he went to Crete near some builders. There he confessed to a priest and found asylum in his chapel.

After the death of the priest, Nikolaos left for Mount Athos. There he was confessed again, received by the Evil Mysteries and at the Monastery of Karakalou, by a monk named Gedeon.

She stayed in this monastery for 35 years. But with the desire of the martyr, he came to Velestino, where he boldly confessed Christ in the marketplace. Persecuted by the Turks, he came to Ayia, where he was arrested. The Turks, after driving him through the streets of Tirnavos, then cut off his legs and arms and threw him into the toilets.

There, in horrible pain, he surrendered his spirit on December 30, 1818. The honest heart of the martyr was deposed in the Holy Bank of the Metropolitan Church of Tyrnavos, Panagia Faneromeni.

 

 

Absolutely. Sound d. Fast forward.

To the equitable, and Athletes of the community, and to the uncle of the Karakallos Monastery, I have been blessed; I have been especially sporty, overthrow the enemy;

 

 

It's close. Sound c. Virgo today.

In the first place, prideful god, exercise it afterwards, divinely glorified; pangs of pain, overwhelmed by the reluctant, quiet, enemy at the end of the procession;

 

 

Magnificent.

Harmony of those who are imitators; joy of Witnesses, devotee and zealous; both of them, legally prominent, Osmotic martyr, Gideon insect.