Ο Άγιος Ερμείας ο Μάρτυρας

 

Ο    Άγιος   Μάρτυς   Ερμείας  καταγόταν από  τα  Κόμανα   της Καππαδοκίας   και    άθλησε  κατά  τους   χρόνους   του    αυτοκράτορος Μάρκου   Αυρηλίου   του   Αντωνίνου   (138 – 161 μ.Χ.).   Υπηρετώντας    ως στρατιώτης    στις   Ρωμαϊκές   λεγεώνες,   κατά   το   διωγμό   που κινήθηκε τότε εναντίον των Χριστιανών, διεβλήθη και  αυτός ως Χριστιανός, συνελήφθη δε και οδηγήθηκε ενώπιον του  δούκα Σεβαστιανού,  εξαναγκαζόμενος  να  θυσιάσει   στα   είδωλα.   Ο    Ερμείας  αρνήθηκε   να   υπακούσει   και    εξ   αιτίας    αυτού    του    συνέτριψαν  τις   σιαγόνες,   του    έγδαραν   το   δέρμα   του   προσώπου,   του   έσπασαν   τους    οδόντες   και   τον   έριξαν   σε   αναμμένο   καμίνι.
Αφού    εξήλθε   αβλαβής    από  τα   μαρτύρια   αυτά,  ποτίστηκε με ισχυρότατο   δηλητήριο.   Αλλά  και   από   τη    δοκιμασία   αυτή    εξήλθε αβλαβής,   και   έγινε  πρόξενος  μεταστροφής  προς  τον   Χριστό   του  μάγου   που  του  χορήγησε  αυτό.  Γι’ αυτό  τον λόγο  ο  μάγος  αποκεφαλίσθηκε,  όπως    και   πολλοί   άλλοι   ειδωλολάτρες. Υποβλήθηκε  σε  σειρά  νέων  βασανιστηρίων,  τέθηκε   εντός   ζέοντος  ελαίου   και  τυφλώθηκε,   στη    συνέχεια  δε  επί   τρείς   ημέρες,   αφού κρεμάσθηκε   σε   δένδρο,   τελειώθηκε   δια   αποκεφαλισμού.   Αξιώθηκε έτσι   του   μαρτυρικού    στεφάνου.

Απολυτίκιο. Ήχος   δ’.  Ταχύ   προκατάλαβε.         
Χριστώ   στρατευσάμενος,   τω   Βασιλεί    του    παντός, γενναίως διέκοψας, τας παρατάξεις εχθρών, Ερμεία πανένδοξε· συ γαρ εγκαρτερήσας,   πολυτρόποις   αικίαις,   ήθλησας   εν   τω   γήρα,   ως   του Λόγου     οπλίτης·   ώ    πρέσβευε   Αθλοφόρε,   σώζεσθαι    άπαντας.

Κοντάκιον.   Ήχος    γ’.   Η    Παρθένος   σήμερον.

Του   Χριστού    το    όνομα,   ομολογήσας  ευτόνως,  και    σφοδρών κολάσεων, υπενεγκών τας οδύνας, ήσχυνας, των παρανόμων τας επινοίας·  έδειξας,   της   ευσεβείας    πάσι    το   κράτος·   δια   τούτο   σε  Ερμεία,   ο    Αθλοθέτης    Λόγος   εδόξασε.

Μεγαλυνάριον.
Όπλοις    αληθείας   περιφραχθείς,   καθείλες   του   ψεύδους,    Αθλοφόρε  τον ευρετήν, εν γήρα    νεάζον,   ψυχής   φρόνημα   φέρων,   και    ήθλησας νομίμως,   Ερμεία   ένδοξε.

 

Saint Hermas the Witness

 

Saint Martyr of Hermes came from the Coman of Cappadocia and trained during the reign of Emperor Marcus Aurelius of Antoninus (138 - 161 AD). Serving as a soldier in the Roman legions, during the persecution that was then directed against the Christians, he was also implicated as a Christian and was arrested and brought before Duke Sebastian, forced to sacrifice to idols. Hermes refused to obey and because of this he was crushed by jaws, his face was cut, his teeth smashed and thrown into a burning fireplace.

After leaving the martyrs unharmed, he was watered with a powerful poison. But he also came out of this ordeal harmless, and became a consul to the Christ of the magician who granted it. That is why the magician was beheaded, like so many other pagans. He was subjected to a series of new tortures, put into boiling oil and then blinded for three days, after being hanged on a tree, ending with beheading. It was so claimed by the eyewitness.

 

 

Introit. Sound d. Fast forward.

Christ, militant, King of all, brutally interrupted, enemy lines, Hermes vanished;

 

 

It's close. Sound c. Virgo today.

Christ's name, aptly confessed, and infernal infernals, suppressing suffering, quiet, illicit conceit; I mean, piety across the state; thus in Hermes, the Athlete spoke.

 

 

Magnificent.

Weapons of the true fenced-in, deceitful lie, Athlete the finder, an old-fashioned young man, a bearer of soul, and a lawful athlete, Hermes glorified.

Ο Άγιος Φιλόσοφος ο Ιερομάρτυρας και οι συν αυτώ Βόρις και Νικόλαος οι Μάρτυρες

 

Ο   Άγιος    Ιερομάρτυς   Φιλόσοφος   (Νικολάγιεβιτς    Ορνάτσκϊυ)    έζησε το   19^ο   και   20^ο   αιώνα   μ.Χ.   Το    1885   τελείωσε  τη   θεολογική ακαδημία   της  Αγίας Πετρουπόλεως και  νυμφεύθηκε την   Ελένη   Ζαοζέρκοϋ. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και   εργάσθηκε ποιμαντικά αναπτύσσοντας   ένα   τεράστιο   φιλανθρωπικό    και    ιεραποστολικό έργο.  Συνδέθηκε  πνευματικά  με   τον   Πατριάρχη    Τύχωνα   και    κατά  την    διάρκεια   του   πρώτου παγκοσμίου πολέμου στάθηκε στο  πλευρό   των   τραυματισμένων   στρατιωτών   και    των    οικογενειών   τους.   Ο  υιός του  Νικόλαος   υπηρετούσε  με   ανώτερο   βαθμό    στο    9^ο   τάγμα του  Ρωσικού  και ο  υιός του Βόρις είχε διορισθεί  ως   αρχηγός   της   23^ης  ταξιαρχίας πυροβολικού  και   πολέμησε   ηρωικά   στο  αυστρο-ουγγρικό   μέτωπο.        
Μετά  την   επανάσταση του  1917,  ο   Άγιος   Ιερομάρτυς   Φιλόσοφος συνελήφθη,   στις   9   Αυγούστου   1918,   μαζί   με  τους   υιούς   του    από άνδρες   της   κρατικής    ασφάλειας,   που   τους    μετέφεραν   σ τις φυλακές  της   Κροστάνδης.    Εκτελέσθηκαν δια  τουφεκισμού, δίδοντας   έτσι   τη   μαρτυρία   της   πίστεώς   τους    στον   Κύριο    και    Θεό   μας.

 

Saint Philosopher the Witness and the plus Voris and Nicholas the Witnesses

 

 

Saint Hieromartyr Philosopher (Nikolayevich Ornatsky) lived in the 19th and 20th century AD. In 1885 he graduated from the Theological Academy of St. Petersburg and married Eleni Zozerkoy. He was ordained a senior and worked as a pastor, developing a huge charity and missionary work. He was spiritually affiliated with Patriarch Tichonas and stood by the injured soldiers and their families during World War I. His son Nicolas served in the 9th Russian battalion and his son Voris had been appointed commander of the 23rd Artillery Brigade and fought heroically on the Austro-Hungarian front.

After the revolution of 1917, the Holy Hieromartyr Philosopher was arrested on August 9, 1918, along with his sons by state security men, who transported them to the prisons of Kronstadt. They were executed with rifles, thus giving evidence of their faith in our Lord and God.

Ο Όσιος Ισαάκιος ο Ομολογητής

 

Ο  Όσιος    Ισαάκιος   καταγόταν   από    την   Συρία    και   έζησε   κατά τους   χρόνους   του   αρειανού   αυτοκράτορος    Ουάλεντος   (364 – 378 μ.Χ.).   Μοναχός   στην   πατρίδα   του,   μετέβη   στην   Κωνσταντινούπολη και   εγκαταστάθηκε   σε   κάποια    από   τις    μονές    αυτής.   Διακρινόταν  για   τη   φλογερή    πίστη    και   τη   μαχητικότητά   του εναντίον  καθενός  που  επιβουλευόταν   αυτήν,   ιδιαίτερα   δε   κατά    των   επικρατούντων αιρετικών Αρειανών. Μιλώντας  προς  τους  μοναχούς  και τα πλήθη, δεν δίσταζε να ελέγχει και  αυτόν τον αυτοκράτορα    για   τις   υπέρ   των    αιρετικών    απροκάλυπτες    ενέργειές   του.   Το   378    μ.Χ. συνάντησε τον Ουάλεντα, ενώ  αναχωρούσε   για   την   εκστρατεία    εναντίον  των   Γότθων   που εισέβαλαν στο Βυζάντιο, και του είπε:   «Απόδος  ταις   ποίμναις   τους  αρίστους νομέας  και λήψει την νίκη  να  πονητί· ει δε τούτων μηδέν δεδρακώς  παρατάξαιο, μαθήσει   τη   πείρα, πως   σκληρόν   το  προς  κέντρα  λακτίζειν,   ούτω   γαρ  επανήξεις και    προσαπολέσεις  την στρατιάν».  Του   ζήτησε   δηλαδή,   εάν   ήθελε   να  επιστρέψει   νικητής, να   επαναφέρει  από  την  εξορία  τους Επισκόπους και  να  τους  αποδώσει  το  ποίμνιό τους,  ειδάλλως  θα   καταστρεφόταν    και    αυτός και   το   στράτευμά   του.   Ο    Ουάλης,    όχι   μόνο   εκώφευσε   στους λόγους  αυτούς του Ισαακίου, αλλά απείλησε αυτόν ότι, όταν θα  επέστρεφε  από  την   εκστρατεία, θα τον θανάτωνε. Ο  Ισαάκιος με δάκρυα   στους   οφθαλμούς προσπάθησε να επαναφέρει τον αυτοκράτορα   στην   ευθεία   οδό,   παρακαλώντας   αυτόν   να   ανοίξει τις    εκκλησίες    των  Ορθοδόξων,  τις   οποίες   είχε  κλείσει   και   να επιστρέψει  σε  αυτούς,  όσες είχε παραδώσει στους Αρειανούς, διαφορετικά  θα ηττάτο από τους  αντιπάλους του και  θα  καιγόταν  ζωντανός.  Οργισμένος    τότε   ο   αυτοκράτορας,   διέταξε   να   ρίξουν τον  Όσιο  Ισαάκιο σε παρακείμενη, γεμάτη από αγκάθια, φάραγγα. Εξερχόμενος,  όμως,  σώος από  τη Θεία Χάρη, προσέτρεξε προς τον αυτοκράτορα  και   αφού   συγκράτησε   το   άλογο  αυτό από  τα χαλινάρια,  τον   εξόρκιζε να σωφρονισθεί προς χάριν  της   σωτηρίας  αυτού και  του  στρατεύματός του.  Τότε ο  Ουάλης  διέταξε  τους  στρατιώτες   Σατορνίνο   και    Βίκτορα    να    συλλάβουν  τον  Όσιο Ισαάκιο    και    να   τον   κρατήσουν   δέσμιο,   μέχρι   της   επιστροφής   του,    οπότε    θα    τον   θανάτωνε.

Στις  9  Αυγούστου του   378    μ.Χ.,   διεξήχθη γύρω  από  την Αδριανούπολη   σφοδρή  μάχη, κατά  την οποία  ο αυτοκρατορικός στρατός    κατετροπώθηκε,   αφού   φονεύθηκαν πολλοί  από   τους άριστους   στρατηγούς   του.   Ο  Ουάλης, καταφεύγοντας εντός αχυρώνος,   για   να   σωθεί,   κάηκε  ζωντανός, μαζί  με τον  αρχιστράτηγό   του.   Όταν    έγινε    γνωστό    το   γεγονός   αυτό,  ο  κλήρος   και   ο λαός   περιέβαλαν   τον   Όσιο   Ισαάκιο   με   μεγαλύτερο σεβασμό   και   υπόληψη    και   προσέτρεχαν   προς   αυτόν,   για    να λάβουν   την   ευλογία   του,   αφού   δε   συνέλεξαν χρήματα, οικοδόμησαν    τη    μονή   Δαλμάτων.   Εκεί  προσήλθαν  και  άλλοι μοναχοί  και  ο  Όσιος    διήλθε   το   βίο    του   ως   ηγούμενος   αυτής, έχοντας κερδίσει την εκτίμηση του αυτοκράτορος Θεοδοσίου.
Ως    ηγούμενος    παρευρέθηκε  στη  Β’  Οικουμενική Σύνοδο,  που  συνήλθε  στην   Κωνσταντινούπολη   το   381 μ.Χ., συντελώντας  τα μέγιστα  στην   επιτυχία  αυτής. Προαισθανόμενος   το   τέλος   του,    αφού    διόρισε διάδοχό του τον Όσιο Δαλμάτιο († 3 Αυγούστου), κοιμήθηκε   με   ειρήνη    σε   βαθύ    γήρας   το    383   μ.Χ.

Απολυτίκιο. Ήχος  γ’.  Θείας   πίστεως.        
Τύπος πέφηνας, της εγκρατείας, και εδραίωμα, της Εκκλησίας, Ισαάκιε   Πατέρων    αγλάϊσμα· εν αρεταίς γαρ φαιδρύνας  τον βίον  σου, Ορθοδοξίας   τον  λόγον   ετράνωσας.   Πάτερ   Όσιε,   Χριστόν   τον    Θεόν ικέτευε,    δωρήσασθαι   ημίν   το   μέγα    έλεος.

Κοντάκιο.  Ήχος   πλ. δ’. Τη   υπερμάχω.

Ως   των   Οσίων  ακριβέστατον  υπόδειγμα

Και    ευσεβείας   πρακτικώτατον    εκφάντορα

Ανυμνούμεν   σε   οι    δούλοι   σου   θεοφόρε.

Αλλ’   ως   χάριτος   της   θείας   καταγώγιον

Ναούς   έργασθαι   ημάς   φωτός   του   Πνεύματος 
Τους   βοώντας   σοι,  χαίροις   Πάτερ   Ισαάκιε.

Μεγαλυνάριο.
Χαίροις   Μοναζόντων   υπογραμμός,   και   Μονής   Δαλμάτων, κυβερνήτης ο απλανής·   χαίροις χαρισμάτων, ταμείον    θεοβρύτων, Ισαάκιε   παμμάκαρ,  Αγγέλων  σύσκηνε.

 

Saint Isaac the Confessor

 

 

Saint Isaac was originally from Syria and lived in the time of the Aryan Emperor Walentus (364 - 378 AD). A monk in his home country, he went to Constantinople and settled in one of its monasteries. He was distinguished for his fiery faith and his militancy against anyone who consulted him, especially against the dominant heretical Aryans. Speaking to the monks and the crowds, he did not hesitate to control this emperor for his heretical covert actions. In 378 AD met Walesa, as he departed for the campaign against the Goths who invaded Byzantium, and said to him: "Return thou to the nobles of the nobles, and receive the victory to cast them into evil; centers are kicking, so are the rebels and the military's outreach. " That is to say, if he wished to return a victor, restore the bishops from exile and give them their flock, he or his army would be destroyed. Not only did Wallis insult Isaac's words, but he threatened to kill him when he returned from the campaign. Isaacus with tears in his eyes tried to restore the emperor to the straight street, begging him to open the Orthodox churches he had closed and return to them what he had delivered to the Aryans, otherwise he would be defeated by his opponents and live. Angered at the time, the emperor ordered that Isaac be thrown into an adjoining, full of thorns, canyon. However, coming out of the Divine Grace, he approached the emperor and after holding the horse out of the bridles, exiled him to prison for the sake of his salvation and his army. Wallis then ordered the troops of Saturnino and Victor to capture Saint Isaac and to hold him captive until his return, killing him.

On August 9, 378 AD, a fierce battle took place around Adrianople, during which the imperial army was overthrown, after many of its top generals were killed. Wallis, escaping into a barn to save himself, burned alive, along with his commander. When this fact became known, the clergy and the people surrounded Saint Isaac with greater respect and respect and looked to him to receive his blessing, since they did not raise money, and built the Dalmatian monastery. There came other monks and Hosios passed his life as abbot of him, having gained the appreciation of Emperor Theodosius.

As abbot he attended the Second Ecumenical Council, which met in Constantinople in 381 AD, contributing greatly to its success. Predicting his end, after appointing his successor Saint Dalmatus († August 3), he slept in deep peace in 383 AD.

 

Introit. Sound c. Divine faith.

Type of Puffin, of temperance, and of standing, of the Church, Isaac Fathers hugely; Father Hosea, Christ begged God, I have been graciously granted.

 

 

Kidney. Sound d. I miss her.

As one of the most precise models

And a devout practitioner

Reminiscent of your slaves Theophore.

But as a grace of divine origin

Temples work for us in the light of the Spirit

Praising them, happy Father Isaac.

 

 

Magnificent.

Grace Monastery signature, and Monastery of Dalmatia, ruler of the Eplanas; Grace of Grace, treasurer of the Theopharyn, Isaacie Pammakar, Angels nodded.

ομιλία στην Κυριακή του τυφλού

 

Η Αγία Θεοδοσία η Παρθενομάρτυς

 

Η   Αγία Παρθενομάρτυς Θεοδοσία  καταγόταν  από   την   Τύρο   της Φοινίκης  και  άθλησε κατά τους χρόνους  του  αυτοκράτορος   Διοκλητιανού   (284 – 305 μ.Χ.).   Σε   ηλικία   δέκα    οκτώ   ετών   διέπρεπε τόσο  για  την  ευσέβεια,  όσο  και  για το ζήλο  της  υπέρ  της  Χριστιανικής   πίστεως,   διαδίδοντας  αυτή  μεταξύ  των  ειδωλολατρισσών  γυναικών  και  ελκύοντας   πολλές    από    αυτές.  Κατά    το    πέμπτο    έτος    των   διωγμών,   βρισκόμενη     στην Καισάρεια    της  Παλαιστίνης,   συνελήφθη  και  δέσμια  οδηγήθηκε  ενώπιον  του  άρχοντος    Ουρβανού.   Επειδή   η    Αγία    δεν   πειθόταν  να    θυσιάσει   στα   είδωλα,   διατάχθηκε    ο    σκληρός    βασανισμός αυτής.  Της   κόπηκαν  οι  μαστοί  και  της    καταξεσκίσθηκαν   τα   πλευρά,    ημιθανής  δε, πιεζόταν  να  απαρνηθεί  τον  Χριστό. Η Θεοδοσία,   με   φωνή   που   μόλις  ακουγόταν,   δήλωσε   και    πάλι    ότι  ήταν    και    θα   παρέμενε   Χριστιανή.   Τότε    ο    Ουρβανός,   γεμάτος  από   οργή,  διέταξε,   αφού    βασανισθεί   σκληρότερα,   να    ριχθεί    στη  θάλασσα,    όπου     έλαβε    και    τον    στέφανο    του   μαρτυρίου.

Απολυτίκιο.   Ήχος   δ’.   Ταχύ    προκατάλαβε.     
Ως    δόσιν   θεόσδοτον,   την   παρθενίαν   την  σήν,    αγώσιν    αθλήσεως, Θεοδοσία    σεμνή, τω Λόγω   προσήγαγες·  όθεν  προς   αθανάτους, μεταστάσα  νυμφώνας, πρέσβευε   Αθληφόρε,   τω   Δεσπότη   των   όλων, ρυσθήναι    εκ    πολυτρόπων,   ημάς    συμπτώσεων.

Κοντάκιον.  Ήχος    δ’.   Επεφάνης    σήμερον.       
Ως  παρθένος   άμωμος   και    αθληφόρος,  νοερώς   νενύμφευσαι,   τω  Βασιλεί  των  ουρανών,   Θεοδοσία   πανεύφημε·  όν   εκδυσώπει,   υπέρ των   ψυχών    ημών.

Μεγαλυνάριον.
Δόσει  λαμπρυνθείσα  παρθενική,   δόσιν ευσεβείας, διαυγάζεις αθλητικώς,  ω  Θεοδοσία,   Χριστού    Παρθενομάρτυς·   διο   καμοί   μετάδος,   εκ   των   σων   δόσεων.

 

 

 

 

Saint Theodosia the Virgin Martyr

 

 

St Theodosia was from the Phoenician Tyrus and trained during the reign of Emperor Diocletian (284-305 AD). At the age of eighteen she was renowned for both her piety and her zeal for the Christian faith, spreading it among pagan women and attracting many of them. During the fifth year of the persecutions, located in Caesarea, Palestine, he was arrested and held captive before Lord Urban. Because the Saint was not persuaded to sacrifice to idols, her cruel torture was ordered. Her breasts were cut and her ribs trimmed, and she was forced to deny Christ. Theodosia, in a voice that had just been heard, again stated that he was and would remain a Christian. Then, full of rage, Urbán ordered, after being cruelly tortured, to be thrown into the sea, where he received the martyr's crown.

 

 

Introit. Sound d. Fast forward.

As a theism of the goddess, virginity of the name, sport of worship, Theodosius of modesty, Because of the worshipers;

 

 

It's close. Sound d. Impressive today.

As a virgin immortal and athletic, mentally bridegroom, the King of the heavens, Theodosius we were exalted;

 

 

Magnificent.

Give brightened virginity, dose of piousness, sporting clarity, O Theodosius, Christ the Virgin Martyr;