Ο Άγιος Υπάτιος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Γαγγρών

 

Ο Άγιος  Ιερομάρτυς  Υπάτιος   ήταν   Επίσκοπος   Γαγγρών   κατά   τους  χρόνους   του   αυτοκράτορος   Μεγάλου   Κωνσταντίνου   και   έλαβε μέρος   στην   Α’   Οικουμενική  Σύνοδο,  η  οποία  συνήλθε  το  έτος   325 μ.Χ.,   στη    Νίκαια   της   Βιθυνίας.   Διακρίθηκε   για   την   πιστότητά   του    στα    ορθόδοξα  δόγματα  και    την   σφοδρή   πολεμική   του    κατά των  δυσσεβών   αιρετικών   και   μάλιστα  των   Αρειανών.   Η   στάση   του   αυτή   εξήγειρε  τους   πληγέντες    Νοβατιανούς,   οι   οποίοι  ζητούσαν  με  κάθε  τόπο  την  εξόντωσή  του.  Για  τον  σκοπό  αυτό  το έτος   326   μ.Χ. πλήρωσαν κάποιους  ειδωλολάτρες, οι  οποίοι  σε  κρημνώδη   περιοχή  επιτέθηκαν  κατά  του  Αγίου  με  ξύλα  και  πέτρες  και  τον  άφησαν   μισοπεθαμένο. Πριν   ξεψυχήσει,   μία  εκ   των φανατικών   αιρετικών   γυναικών    τον    θανάτωσε    δια    λίθου.
Έτσι   ο  Άγιος  Υπάτιος   μαρτύρησε   και   κληρονόμησε   την   Βασιλεία  της   Τριαδικής   Θεότητος.

Απολυτίκιον.   Ήχος   δ’.   Ταχύ   προκατάλαβε.    
Οσίως  ιέρευσας, τω επί πάντων  Θεώ,  και  πρόεδρος  ένθεος, της  Εκκλησίας   Γαγγρών,   εδείχθης  Υπάτιε·  όθεν  θαυματουργίαις, διαλάμπων  ποικίλαις,   σύνθρονον  τω  Τεκόντι,  τον  Υιόν  ωμολόγεις,  δι' όν    και    χαίρων    ήθλησας,   Ιερομάρτυς  ένδοξε.

Κοντάκιον.   Ήχος   πλ. β’.   Την   υπέρ   ημών.       
Την ζωοποιόν, τελέσας  ιερουργίαν, και των δωρεών, το τάλαντον  επαύξησας, ως θυσία προσήχθης, και κάρπωμα  ένθεον,   δι’   αθλήσεως Υπάτιε,   τω    δοξάσαντι    τον   βίον σου,  τοις  αρρήτοις  Πάτερ  θαύμασιν.    Αυτόν   δυσώπει    αεί,    υπέρ  πάντων  ημών.

Μεγαλυνάριον.
Ομοουσιότητος του Πατρός, και Υιού  παμμάκαρ,  χρηματίζων κήρυξ λαμπρός,   αθλήσει   σφραγίζεις,  τον θαυμαστόν  σου  βίον,  Υπάτιε  θεόφρον,   Γαγγρών   ο  πρόεδρος.

 

 

 

 

 

Saint Hypati the Holy Martyr Bishop of Gangers

 

 

Saint Hieromarty the Great was Bishop of Gangers during the reign of Emperor Grand Constantine and took part in the First Ecumenical Council, which met in 325 AD, in Nicaea, Bithynia. He was distinguished for his loyalty to Orthodox doctrines and his fierce battle against the dishonest heretics and indeed the Arians. This attitude evoked the injured Nobatians, who were demanding their extermination in every place. For this purpose, the year 326 AD. they paid for some idolaters who, in a crystalline area, attacked the Saint with wood and stones and left him half-buried. Before he died, one of the fanatical heretic women killed him with stone.

Thus, Saint Hypatius martyred and inherited the Kingdom of the Triune God.

 

 

Apolyticus. Sound d '. Fast anticipated.

In all things, I have seen, in all things God, and the instigated president of the Church of Ganges, you have been shown to be miraculous, divinely varied, associating with Tekodi, the Son compassionate, for the pleasure of the saint, Hieromarty glorified.

 

 

Kontakion. Sound flat b '. Our favor.

The animals, the sacred feast, and the gifts, the magnificent talent, as a sacrifice was sacrificed, and the inspiration of the atheist, through the exercise of hyacinth, the praise of your life, the pure Father, admire. He hinders us, for all of us.

 

 

Majesty.

Omnissuity of the Father, and Son of the Almighty, bless your preaching, exercise seal, your miraculous life, Hypatia the Godfather, the Ganges the President.

Ο Άγιος Ιωνάς Μητροπολίτης Μόσχας και πασών των Ρωσιών

 

Ο   Άγιος    Ιωνάς   γεννήθηκε   στο   χωριό   Σολιγκαλίτς  της  επαρχίας  Κοστρόμα   της   Ρωσίας.   Ο   πατέρας  του   Θεόδωρος   Οπουάσεβ   φρόντισε   για την   Χριστιανική   ανατροφή  και    διαπαιδαγώγηση   του   υιού  του    και    τον  έστειλε στη  μονή  του  Γκαλίτς.  Εκεί  ήταν  υπό  την  πνευματική  καθοδήγηση    των   στάρετς  Βαρθολομαίου,  Ιωάννου  και  Ιγνατίου  του  εικονογράφου.

Το   έτος   1433   εξελέγη   Επίσκοπος   Μούρωμα   και   Ριαζάν   και   άρχισε   να εργάζεται   για  την  πνευματική  οικοδόμηση  του  ποιμνίου  του.  Μετά    τον θάνατο   του   Μητροπολίτου  Ρωσίας Γερασίμου (1433 – 1435),  ο  Άγιος  Ιωνάς προεβλήθηκε υπό  του  ηγεμόνος της Ρωσίας Βασιλείου   Βασίλιεβιτς  ως διάδοχός  του.  Εξελέγη Μητροπολίτης  Ρωσίας  υπό  τοπικής    Συνόδου, που  συγκλήθηκε  εσπευσμένα,  δεν  μετέβη  όμως  στην  Κωνσταντινούπολη,   για   να   λάβει    την    Πατριαρχική    ευλογία    κατά   το  κανονικό  έθος.  Μετά  το  πέρας της διαμάχης  των  ηγεμόνων    Βασιλείου  και  Γεωργίου  Δημητρίεβιτς,  κατά τις αρχές του 1436, ο Άγιος   μετέβη   στην Κωνσταντινούπολη, αλλά η προγενέστερη καθυστέρηση υπήρξε η αφορμή για την αποστολή του Πελοποννήσιου  Ισιδώρου,  ως Μητροπολίτου   Ρωσίας.

Ο   Ισίδωρος μετέβη  στη  Ρωσία  μετά  του  Αγίου  Ιωνά.  Ο  Ρώσος  ηγεμόνας   είχε   κάθε   λόγο   να   είναι   δυσαρεστημένος  με  τις  ενέργειες    του Πατριάρχου   Κωνσταντινουπόλεως,   αλλά   μετά   από   λίγο   εκτίμησε   τον Μητροπολίτη   Ισίδωρο    για    την    ευφυΐα  και  την  πολυμάθειά    του.    Οι  λόγοι  της   ενέργειας   αυτής  του   Πατριαρχείου   Κωνσταντινουπόλεως  πρέπει    να    ήταν    σχετικοί   είτε  προς  την  γενικότερη  προσπάθεια  για    την  διατήρηση  της    πειθαρχίας   των    υπαγομένων   σε  αυτό  Μητροπόλεων,  είτε  γιατί  αποσκοπούσαν  στην   τοποθέτηση   Έλληνα   Ιεράρχη   σε   τέτοια επίκαιρη   θέση,   όπως   ήταν   η   Μητρόπολη   Ρωσίας.

Λίγο  μετά  την  άφιξή  του    στην    Μόσχα,   ο   Μητροπολίτης  Ισίδωρος  έπεισε  τον Ρώσο  ηγεμόνα  για  την  συμμετοχή  της  Ρωσικής    Εκκλησίας  στην  Σύνοδο    της   Φερράρας.  Ο  ηγεμόνας  πείσθηκε  με  το  επιχείρημα του  Ισιδώρου    ότι    και    η   ένωση   των   Εκκλησιών   θα   επιτυγχανόταν   και   η αυτοκρατορία θα διασωζόταν,   διατηρούμενης της  Ορθοδοξίας.  Ο  Ρώσος  ηγεμόνας  δέχθηκε, χορήγησε  δε  αξιόλογο  χρηματικό   ποσό  και  πολυπρόσωπη    ακολουθία.

Ο   Ισίδωρος   αναχώρησε   από   την   Μόσχα   στις   8   Σεπτεμβρίου   1437   και έφθασε   στη   Φερράρα   στις   18   Αυγούστου   1438.   Η   Σύνοδος,   άν   και   οι Βυζαντινοί  είχαν  φθάσει  από  τον  μήνα  Μάρτιο,  δεν  είχε  αρχίσει  ακόμη    τις   εργασίες   της. Η συμμετοχή   του  Ισιδώρου   στις   συζητήσεις   δεν ήταν  μεγάλη, άν και ο ρόλος αυτού στην καθόλου εξέλιξη της   υποθέσεως υπήρξε σημαντικός. Γενικώς ακολουθούσε τις  απόψεις    του  Βησσαρίωνος Νικαίας.

Μετά   από   πολλές  ζυμώσεις   και   υπό   απειλή   πάντοτε   του   τουρκικού κινδύνου,   ο   όρος   της   ενώσεως    έγινε   δεκτός   στις   5    Ιουλίου   1439,   ο   δε  Ισίδωρος   ήταν   από   τους   πρώτους,   οι   οποίοι   δέχθηκαν   την   ένωση.   Τα πράγματα όμως  δεν  εξελίχθηκαν  όπως  ανέμενε  ο  Ισίδωρος.  Η  κατάληξη   ήταν  η  καταδίκη  του  Ισιδώρου  από   Σύνοδο  και  ο  εγκλεισμός  του  στη  μονή   Τσουντώφ.   Στις   15   Σεπτεμβρίου   ο   Ισίδωρος διέφυγε και  έφθασε  στο  Νόβγκοροντ.  Από  εκεί  κατέφυγε  στον  ηγεμόνα   της    Λιθουανίας    Καζιμίρ,   μετά    δε    από  λίγο    στην   Ρώμη.

Ο  Άγιος  Ιωνάς  απεστάλη  πάλι  στην    Κωνσταντινούπολη,    αλλά    όταν    ο ηγεμόνας  έμαθε  ότι  και     ο   Πατριάρχης    Κωνσταντινουπόλεως  είχε  δεχθεί   την   ένωση,   διέταξε   την   αποστολή   να   επιστρέψει.   Ο   Άγιος   Ιωνάς καταστάθηκε  Μητροπολίτης  υπό Συνόδου το   έτος   1448   και    απέστειλε  στον   Πατριάρχη    επιστολή,    για   να    λάβει    την    ευλογία   του.

Ο Άγιος Ιωνάς αναδείχθηκε πρότυπο ποιμένα. Ήταν πνευματικός πατέρας, θαυματουργός και προορατικός. Όταν οι Αγαρηνοί περικύκλωσαν   την  Μόσχα,  ο  Άγιος  τους  απώθησε  με  την  προσευχή  του.
Στα  τελευταία  χρόνια  του  βίου  του  ευχόταν  να  βασανισθεί  από  κάποια   ασθένεια,  για  να  λιώσει  σαν  το  χρυσό  στο  χωνευτήρι.  Ο    Θεός  άκουσε    την   προσευχή   του   και   επέτρεψε τη δοκιμασία. Τα πόδια   του   Αγίου γέμισαν   πληγές. Έτσι,   δοξολογώντας   το   Όνομα   του   Αγίου   Τριαδικού Θεού,   κοιμήθηκε    το    έτος   1461.

 

St. John the Metropolitan of Moscow and All Russia

 

St. John was born in the village of Soligalit in the province of Kostroma in Russia. His father, Theodore Ocapase, took care of the Christian upbringing and education of his son and sent him to Galicia's monastery. There he was under the spiritual guidance of the illustrator of Bartholomew, Ioannou and Ignatius of the illustrator.

In 1433 he was elected Bishop Muram and Ryazan and began to work for the spiritual construction of his flock. After the death of Metropolitan George Gerasimos (1433-1435), St. John was promoted by Russia's ruler Vassiliy Vassiliyev as his successor. He was elected Metropolitan of Russia under a local Synod, who was hasty, but did not go to Constantinople to receive the Patriarchal blessing in the normal way. After the conflict between the rulers of Vassilios and Georgiou Dimitrijevic, at the beginning of 1436, the Saint went to Constantinople, but the earlier delay was the occasion for the mission of the Peloponnesian Isidore as the Russian Metropolitan.

Isidore went to Russia with St. John. The Russian ruler had every reason to be unhappy with the actions of the patriarch of Constantinople, but after a while he appreciated Metropolitan Isidore for his intelligence and abundance. The reasons for this action of the Patriarchate of Constantinople should have been relevant either to the overall effort to maintain the discipline of the Metropolises that were to be met, or to the fact that they were aiming at placing a Greek hierarch in such a topical position as the Russian Metropolis.

Shortly after arriving in Moscow, Metropolitan Isidore convinced the Russian ruler of the Russian Church's participation in the Ferrara Summit. The ruler was persuaded by Isidore's argument that even the union of the Churches would be achieved and the empire would be rescued, maintaining Orthodoxy. The Russian ruler accepted, granting a considerable sum of money and a multi-faceted sequence.

Isidore departed from Moscow on 8 September 1437 and arrived in Ferrara on 18 August 1438. The Synod, although the Byzantines had arrived since March, had not yet begun its work. Isidore's involvement in the debates was not great, although his role in the development of the case was significant. Generally he followed the views of Bessarion Nicaea.

After many fermentations and always threatening the Turkish threat, the term of the union was accepted on July 5, 1439, and Isidoros was one of the first to accept the union. But things did not evolve as Isidore expected. The end result was the condemnation of Isidore from the Synod and his imprisonment at the Tsonthov monastery. On 15 September Isidore fled and arrived at Novgorod. From there he resorted to the ruler of Lithuania Kazimir, then to Rome.

St. John was again sent to Constantinople, but when the ruler learned that the Patriarch of Constantinople had accepted the union, he ordered the mission to return. Saint John was Metropolitan at Synod in 1448 and sent a letter to the Patriarch to receive his blessing.

Saint John became a shepherd model. He was a spiritual father, miraculous and proactive. When the Agrarians encircled Moscow, the Saint repelled them with his prayer.

In the last years of his life he wished to be tortured by some illness, to melt like gold in the crucible. God heard his prayer and allowed the test. The feet of the saint were filled with wounds. Thus, praising the Name of the Holy Trinity God, he slept in the year 1461.

Ο Όσιος Ιννοκέντιος ο Θαυματουργός

 

Ο    Όσιος    Ιννοκέντιος    γεννήθηκε    στη    Ρωσία    και    ασκήτεψε    στην  περιοχή    του   Κόμελ    και    Βολογκντά.    Κοιμήθηκε    οσίως    με    ειρήνη    το  έτος    1521.

 

Saint Innocent the Wonderworker

 

Saint Innocent was born in Russia and practiced in the area of Camel and Vologda. He slept peacefully in peace in 1521.

Ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος

 

Ο  Όσιος  Ιωάννης  της Κλίμακος γεννήθηκε περί  το  έτος   525   μ.Χ.    και ήταν  υιός  ευσεβούς  και  εύπορης  οικογένειας. Έλαβε  πλούσια μόρφωση,   γι’ αυτό  και τον  αποκαλούσαν   «σχολαστικό»,  αλλά  σε  ηλικία   δεκαέξι   ετών,   αφού   εγκατέλειψε   τον   κόσμο,   παραδόθηκε στην  πνευματική  καθοδήγηση   του    Γέροντος   Μαρτυρίου,   στο   όρος Σινά,   όπου   έμεινε   μέχρι   το   θάνατό   του.

Στην συνέχεια επισκέφθηκε μοναχικές κοινότητες στη Σκήτη και Ταβέννιση  της Αιγύπτου, αργότερα δε εγκαταστάθηκε σε κελί  της  ερήμου του  Σινά,  που  απείχε δύο  ώρες  από  τή  μονή  της  Αγίας  Αικατερίνης.

Ο  βιογράφος  του  Οσίου  Ιωάννου, Δανιήλ  ο   Ραϊθηνός,   μας   δίνει μερικές πληροφορίες για τον βίο του, κυρίως   όμως   μας   παρουσιάζει   το πως αναδείχθηκε δεύτερος Μωϋσής καθοδηγώντας τους νέους  Ισραηλίτες    από  την    γη  της  δουλείας   στην   γη   της    επαγγελίας.  Με  την  λίγη  τροφή  νίκησε   το  κέρας   του    τύφου  της  οιήσεως  και  της    κενοδοξίας,  πάθη  πολύ  λεπτά  και δυσδιάκριτα για τους ανθρώπους   που   εμπλέκονται στις κοσμικές ενασχολήσεις. Με την ησυχία,  νοερά  και  σωματική,  έσβησε την φλόγα  της καμίνου  της  σαρκικής  επιθυμίας. Με  την  Χάρη  του   Θεού   και    τον   δικό  του αγώνα  ελευθερώθηκε  από  την  δουλεία  στα  είδωλα.  Ανέστησε  την ψυχή   του   από   τον   θάνατο   που   την   απειλούσε.   Με   την απονέκρωση της προσπάθειας και με την αίσθηση των αΰλων και ουρανίων έκοψε τα δεσμά  της λύπης.  Ο  Όσιος  Ιωάννης  έγινε  ο  κατεξοχήν   άνθρωπος,   υπό   του    Θεού  πλασμένος    και    υπό    του  Αγίου    Πνεύματος    εν  Χριστώ  Ιησού ανακαινισμένος. Και με όσα έγραψε   δεν   μετέφερε   σε   εμάς   μόνο    τις   ανθρώπινες    γνώσεις  αλλά  την  ίδια  του  την  ύπαρξη, γι’  αυτό  ο λόγος  του είναι  αφοπλιστικός    και  θεραπευτικός.

Μετά  από  σαράντα  χρόνια  άσκηση  στην  έρημο,  σε προχωρημένη πλέον   ηλικία,    εξελέγη  ηγούμενος  της μονής  Σινά,  ενώ  προς  το  τέλος του   βίου του  αποσύρθηκε  πάλι  στην  έρημο,  όπου  κοιμήθηκε  οσίως  με    ειρήνη    σε   ηλικία    εβδομήντα    ετών,    κατά    το    έτος   600 μ.Χ.

Η    μνήμη    του    εορτάζεται,  επίσης,    την    Δ’    Κυριακή  των  Νηστειών.

Ο  Όσιος  Ιωάννης  έγραψε  δύο  περίφημα  συγγράμματα:  την   «Κλίμακα»   και   το   «Λόγο προς τον Ποιμένα». Η   «Κλίμακα»   είναι συνέχεια    των  ησυχαστικών  κειμένων  της  Εκκλησίας.  Ο  Όσιος  Ιωάννης   παρουσιάζει   τα   στάδια   της   τελειώσεως   σε   τριάντα κεφάλαια. Την   ιδέα  της   κλίμακος    εμπνεύστηκε  από  το  όραμα  του  Ιακώβ,  τον  δε  αριθμό    τριάντα   από    την    ηλικία  της  ωριμότητας  κατά    την    οποία    ο   Ιησούς  Χριστός  άρχισε   την    δημόσια   δράση Του.      
Κατ’ αρχάς περιγράφει το πρώτο στάδιο της μοναχικής ζωής, που  συνίσταται στη αναχώρηση από τον κόσμο και από καθετί που υπενθυμίζει    τον   κόσμο,    την    ξενιτεία.  Έπειτα  έρχεται    η περιγραφή  του αγώνος   του   ασκητού,   μεταξύ   των   αρετών   και κακιών,   οι   οποίες   περιγράφονται   ανάμεικτες: λύπη, υπακοή, μετάνοια, μνήμη   θανάτου,   κατά   Θεόν   πένθος,   αοργησία, μνησικακία,   καταλαλιά, σιωπή. Τα   τελευταία   κεφάλαια  ομιλούν    για  την   εν    αγάπη  τελείωση,    την    ησυχία    και   την    εσωτερική  προσευχή.

Απολυτίκιον.   Ήχος   γ'.   Θείας   πίστεως.  
Θείαν κλίμακα, υποστηρίξας, την των λόγων σου, μέθοδον   πάσι, Μοναστών υφηγητής αναδέδειξαι, εκ πρακτικής  Ιωάννη καθάρσεως, προς θεωρίας ανάγων την   έλαμψιν. Πάτερ Όσιε,   Χριστόν   τον   Θεόν ικέτευε,    δωρήσασθαι    ημίν     το   μέγα    έλεος.

Κοντάκιον.   Ήχος    α’.   Χορός    Αγγελικός.          
Καρπούς αειθαλείς, εκ σης βίβλου προσφέρων, διδάγματα σοφέ, καθηδύνεις   καρδίας,   των   τούτοις   μετά  νήψεως, προσεχόντων μακάριε· κλίμαξ γαρ   εστι,   ψυχάς    ανάγουσα   γήθεν,   προς   ουράνιον, και   διαμένουσαν   δόξαν,    των  πίστειτιμώντων   σε.

Μεγαλυνάριον.
Την   ουρανοδρό  μονήν  Ιακώβ, κλίμακα  προείδεν,  ετεχνήσω  πνευματικώς, Πάτερ   Ιωάννη, συνθήκῃ   των   σων   λόγων,  δι’ ής   προς αφθαρσίας,   βαίνομεν   μεθέξιν.

 

Saint John the Scale

 

Saint John of Scimos was born around 525 AD. and he was the son of a pious and affluent family. He received rich education, so they called him "meticulous," but at the age of sixteen, after abandoning the world, he surrendered to the spiritual guidance of the Elder Martyr on Mount Sinai, where he stayed until his death.

He then visited lonely communities in Skete and Tavenizing of Egypt, later settling in a cell of the desert of Sinai, which lasted two hours from the monastery of Saint Catherine.

The biographer of Saint John, Daniel the Raitinus, gives us some information about his life, but he shows us how he became the second Moses to guide the young Israelites from the land of slavery to the land of promise. With the little food he has defeated the horn of the typhoon and the drudgery, passions very thin and indistinguishable for the people involved in the worldly pursuits. With the quiet, mental and physical, he extinguished the flame of the furnace of fleshly desire. With the grace of God and his own struggle he was freed from slavery to idols. He revived his soul from the death that threatened her. With the desertion of the effort and with the sense of silence and heaven, he cut off the bonds of regret. Saint John became the chief man, by God, built by the Holy Spirit in Christ Jesus, restored. And with what he wrote he did not transfer to us only the human knowledge but his own existence, so his reason is disarming and healing.

After forty years of desert exercise, at an advanced age, he was elected abbot of the monastery of Sinai, and in the end of his life he retired again to the desert, where he slept peacefully at the age of seventy years in 600 AD.

His memory is also celebrated on the 4th Sunday of the Nights.

Saint John wrote two famous writings: "The Scale" and "The Word to the Shepherd". "Scale" is a continuation of the hesychastic texts of the Church. Saint John presents the stages of finishing in thirty chapters. The idea of ​​the scale was inspired by the vision of Jacob, and the number thirty from the age of maturity in which Jesus Christ began His public action.

First it describes the first stage of lonely life, which consists in leaving the world and everything that reminds the world of foreignness. Then comes the description of the ascetic struggle, between the virtues and the evil ones, which are described mixedly: regret, obedience, repentance, memory of death, God's mourning, arousal, grudge, catastrophe, silence. The last chapters speak of loving perfection, quietness and inner prayer.

 

 

Apolyticus. Sound c '. Divine Faith.

Grace scale, support, your speech, the method of passage, the monastic master of praise, from the practice of John cleansing, to the theory of angel the glow. Father Ossie, Christ the God begged, the gift of great mercy was given.

 

 

Kontakion. Sound a '. Dance Angelic.

Everlasting fruit, once offering bible, teachings, wisdom, hearts, but after the coming, the blessings of the blessings, for the sake of the soul, to the heaven, and the glory of the worshipers.

 

 

 

Majesty.

The skyline of Jacob, the scale before, spiritually, Peter Ioannis, covenant of your words, through to incorruption, we move forward.