Ο Όσιος Βασίλειος ο Ομολογητής

 

Ο   Όσιος   Βασίλειος   ο   Ομολογητής   έζησε  και   έδρασε επί  του εικονομάχου   αυτοκράτορα   Λέοντος   Γ’   του   Ισαύρου   (717 – 741   μ.Χ.). Από  νεαρή  ηλικία  ο   Όσιος  αφιερώθηκε  στον   ασκητικό   βίο   και εκάρη   μοναχός. Έγινε  μαθητής   και   υποτακτικός   του  Οσίου Προκοπίου   του  Δεκαπολίτου († 27 Φεβρουαρίου). Αρχικά ζούσε σε κάποιο   ερημητήριο   και   αφού   προηγουμένως καλλιέργησε με επιμέλεια   την   ασκητική   ζωή,   αργότερα,   όταν   ανέκυψε   η   αίρεση κατά  των   ιερών   εικόνων,   αντιστάθηκε   με   πνευματική   ανδρεία στους   εικονομάχους. Για   τον   λόγο   αυτό   συνελήφθη,   τιμωρήθηκε και  υπέστη  πολλά  βασανιστήρια.  Όταν   δε,  πέθανε   ο   αυτοκράτορας, απελευθερώθηκε   και   αφού   βγήκε   από   τη   φυλακή,   φρόντιζε   για την  καλλιέργεια της αρχαίας υγείας της ευσέβειας, παρακινώντας πολλούς  προς   την   αρετή    και  επαναφέροντάς τους  προς την ορθόδοξη   πίστη.       
Έτσι    αφού    αγωνίσθηκε   ο    Όσιος    Βασίλειος,   κοιμήθηκε  με  ειρήνη.

Απολυτίκιον. Ήχος   δ’.  Ταχύ  προκατάλαβε.        
Βασίλειον δώρημα, της  Εκκλησίας   Χριστού, εδείχθης  Βασίλειε, ως βασιλεύσας παθών, τοις  θείοις σου σκάμμασι· συ γαρ  ομολογίᾳ, τον  σον  βίον  φαιδρύνας, λάμπεις δι’ αμφοτέρων, ως  αστήρ  σελασφόρος· εντεύθεν  της  ασαλεύτου   βασιλείας   ηξίωσαι.

Κοντάκιον. Ήχος   β’.  Τα  άνω  ζητών.         
Εξ  ύψους λαβών,  την   θείαν  αποκάλυψιν,  εξήλθες   σοφέ,  εκ   μέσου των   συγχύσεων,   και μονάσας  Όσιε, των θαυμάτων είληφας  την  ενέργειαν,   και  τας   νόσους   ιάσθαι    τη  χάριτι, Βασίλειε Πάτερ ιερώτατε.

Μεγαλυνάριον.
Ώφθης   Βασιλέως των  ουρανών,  θεράπων και  μύστης, δια  βίου ειλικρινούς· ού  τον  χαρακτήρα, σεβόμενος αισχύνεις, Βασίλειε παμμάκαρ,   άνακτα   τύραννον.

 

Saint Basil the Confessor

 

Saint Basil the Confessor lived and acted on the iconoclast Emperor Leo III of Isaurus (717 - 741 AD). From an early age, Saint was devoted to ascetic life and a monk. He became a disciple and a subordinate of Hosea Prokopios of the Decapolis († 27 February). Initially he lived in a hermitage and after carefully cultivating ascetic life, later, when the heresy was raised against the sacred icons, he resisted spiritually to the iconoclasts. For this reason he was arrested, punished and tortured. When the emperor died, he was released and after leaving prison, he cared for the cultivation of the ancient health of piety, motivating many to virtue and bringing them back to Orthodox faith.

So after Saint Basil fought, he slept in peace.

 

 

Absolutely. Sound d. Fast forward.

Basil gift of the Church of Christ, you have been shown as King of Passion, your Uncle Steward;

 

 

It's close. B sound. The above askers.

From the height of the handles, she was revealed to her, out of wisdom, through the confusions, and the monk Osier, to the miracles of energy, and to the diseases of grace, Basil Patrick.

 

 

Magnificent.

Ascended King of the heavens, healer and mystic, lifelong sincere; your character, respected, Basil Pamakar, the tyrant of the tyrant.

Ο Όσιος Κασσιανός ο Ρωμαίος

 

Ο  Όσιος Κασσιανός γεννήθηκε στην Ρώμη   από  γονείς   ευσεβείς   και επιφανείς,   οι   οποίοι   φρόντισαν   να   τον   αναθρέψουν   με   παιδεία και   νουθεσία   Κυρίου.   Η   γνωριμία    και    η    συναναστροφή   του,    από    την   παιδική του ηλικία, με Αγίους ανθρώπους επέδρασε ευεργετικά   στη   διαμόρφωση   της   προσωπικότητας   και   του   όλου τρόπου   ζωής   του.   Σπούδασε  την  επιστήμη  της   φιλοσοφίας   και   της αστρονομίας  και   μελέτησε   ιδιαίτερα  τα  συγγράμματα   των   Πατέρων  και   την    Αγία    Γραφή.

Ο  Όσιος  ακολούθησε  το   μοναχικό  βίο,   γενόμενος   μοναχός   σε   μία σκήτη   και    επισκέφθηκε  τα μοναστήρια της Αιγύπτου και της Θηβαΐδας,  της Νιτρίας, της   Ασίας  και  της Καππαδοκίας. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει χαρακτηριστικά:   «ο  Άγιος μετέβη εις διαφόρους  τόπους   και    συνήντησε   αγίους   και   γνωστικωτάτους   Οσίους και  τας αρετάς όλων συναθροίζει εις τον εαυτόν του, ως  άλλη φιλόπονος μέλισσα,  ώστε και αυτός  έγινε εις τους  άλλους τύπος  και  παράδειγμα  παντός    είδους  αρετής. Όθεν  ανώτερος των παθών γενόμενος  και τον νουν καθαρίσας,  εγνώρισε   την    τελείαν    κατά     των παθών    νίκην».

Στον  πρώτο   τόμο  της   Φιλοκαλίας  περιλαμβάνονται    δύο    λόγοι   του  Οσίου    Κασσιανού,   «Προς  Κάστορα   Επίσκοπον,   περί   των    οκτώ   της κακίας  λογισμών,   γαστριμαργίας,   πορνείας,   φιλαργυρίας,   οργής, λύπης, ακηδίας, κενοδοξίας  και  υπερηφανείας»  και  «Προς Λεόντιον   ηγούμενον, περί  των   κατά    την   Σκήτην    αγίων  Πατέρων   και  λόγος  περί   διακρίσεως»,   που   δείχνουν   την   καθαρότητα  της   ζωής   του   και  το  ορθόδοξο  φρόνημά    του   και   προξενούν   μεγάλη   ωφέλεια.   Ο δε  Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος πλέκει δίκαιο εγκώμιο στον Όσιο Κασσιανό   στον   περί   υπακοής    Λόγο του.          
Ο    Όσιος    Κασσιανός    κοιμήθηκε   με   ειρήνη.

Απολυτίκιον.  Ήχος    πλ. α’.   Τον    συνάναρχον   Λόγον.        
Της   σοφίας  τον   λόγον    Πάτερ   τοις   έργοις   σου, ασκητικώς   γεωργήσας    ως   οικονόμος πιστός, αρετών μυσταγωγείς τα κατορθώματα·  συ   γαρ   πράξας     ευσεβώς,  εκδιδάσκεις   ακριβώς, Κασσιανέ    θεοφόρε,  και   τω  Σωτήρι    πρεσβεύεις,   ελεηθήναι  τας ψυχάς   ημών.

Κοντάκιον.  Ήχος   α’.   Χορός   Αγγελικός. 
Οι λόγοι σου σοφέ, ουρανίου κασσίας, οσμήν   πνευματικήν, διαπνέουσι  κόσμω· φιάλαι γαρ ώφθησαν, αρωμάτων  ως   γέγραπται,   σιαγόνες   σου, αι   αναπτύσσουσαι   πάσι,  τας  εν  Πνεύματι,   πνευματικάς   αναβάσεις, Κασσιανέ    Όσιε.

Μεγαλυνάριον.
Γνώσεως της θύραθεν μετασχών, ώφθης   κεκρυμμένης, επιστήμης μυσταγωγός, ής  τας  επιδόσεις, λόγοις ημάς παιδεύεις, Κασσιανέ   θεόφρον,   Πνεύματος   σκήνωμα.

 

Saint Cassian the Roman

 

 

Saint Cassian was born in Rome to devout and prominent parents, who took care to nurture him with the Lord's education and devotion. His acquaintance and friendship with his people since his childhood have benefited greatly in shaping his personality and his whole way of life. He studied the science of philosophy and astronomy and studied the texts of the Fathers and the Bible in particular.

Hosios followed a lonely life, born a monk in a shrine, and visited the monasteries of Egypt and Thebes, Nitria, Asia and Cappadocia. Saint Nicodemus of the Mount Athos writes characteristically: "The Saint went to various places and met saints and saints, and the virtues of all gather in himself as another kind of bee, so that he became an example to the other types. Always superior to the passionate born and the purified mind, he came to the complete victory over the passionate. "

The first volume of Philocalia includes two of Hassan Cassian's words, "To Bishop Castor, about the eight malicious accounts, gastronomy, prostitution, philanthropy, rage, sorrow, stupidity, vanity and pride" and "To Leontion, the Holy Fathers' Skate and Discourse of Discrimination, "which show the purity of his life and his Orthodox wisdom and are of great benefit. And Saint John of the Climax knit a fair praise to St. Cassian in his obedient Word.

Saint Cassian slept in peace.

 

 

Absolutely. Sound a'. Co-captain Logon.

Wisdom in the word of your Father, your works, ascetically cultivated as a faithful housekeeper, virtues secretaries of accomplishments; for good deeds, exactly, do you teach, Cassian Theophore, and Sotirius the ambassador;

 

 

It's close. Sound a '. Angelic dance.

Thy words are wise, heavenly cassia, odorous spirit, breathless cosmos; garlic bottles are pierced, perfume as it is written, your jaws are still growing, in Spirit, spiritual ascents, Cassian Hose.

 

 

Magnificent.

Knowledge of the doorstep of transgressions, of hidden concealment, of science mystics, of performance, of the reasons we train, Cassian Theophron, Spiritual background.

Ο Άγιος Νέστωρας ο Μάρτυρας

 

Ο  Άγιος  Μάρτυς  Νέστορας  καταγόταν  από  την   Πέργη   της Παμφυλίας  της Μικράς   Ασίας και έζησε κατά τους  χρόνους του  βασιλέως  Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.) και  του  ηγεμόνος  Ποπλίου.   Γεννήθηκε  από  ευσεβείς  και   φιλόθεους  γονείς   και  αφού  έμαθε   από   αυτούς   τα ιερά  γράμματα,  αποστόμωνε τους Έλληνες με  τις θείες γραφές και οδηγούσε πολλούς προς την  αλήθεια. Όμως  κατηγορήθηκε  ότι   ήταν Χριστιανός,   συνελήφθη  από  τον  Άρχοντα  Ειρήναρχο  και  οδηγήθηκε στον  ηγεμόνα,  ενώπιον του οποίου  ομολόγησε τον  Χριστό   ως   Θεό αληθινό   και   Δημιουργό   του   κόσμου.   Το   μαρτύριο   άρχισε.   Πρώτα τον κτύπησαν μέχρι θανάτου.  Έπειτα τον   έγδαραν  και   τέλος,  επειδή δεν   αρνιόταν   τον   Χριστό,   τον   κάρφωσαν  πάνω   σε   σταυρό.   Και όσο  ήταν κρεμασμένος δίδασκε στους παρευρισκόμενους την  οδό   της  αλήθειας.  Έτσι, δοξολογώντας τον Θεό,  εξέπνευσε και έλαβε το  στέφανο    του    μαρτυρίου.

 

Saint Nestoras the Witness

 

 

Saint Martyr Nestorus came from the Perga of Pamphylia in Asia Minor and lived during the times of King Dekius (249 - 251 AD) and the ruler of Poplio. He was born of pious and devout parents, and after learning the scriptures from them, he distanced the Greeks with divine scriptures and led many to the truth. But he was accused of being a Christian, arrested by Lord Einarhos, and led to the ruler, before whom he confessed Christ as the true God and Creator of the world. The torture began. They first beat him to death. Then, after being denied Christ, they were nailed to him and crucified on a cross. And while he was hanging, he taught the attendants the way of truth. So, glorifying God, he exhaled and received the crown of the martyrdom.

Ο Άγιος Προτέριος ο Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας

 

Ο  Άγιος  Προτέριος  έζησε   στα   χρόνια   των   βασιλέων   Μαρκιανού   και    Πουλχερίας. Ήταν    πρεσβύτερος   στην    Εκκλησία της Αλεξανδρείας και  έλαβε  μέρος  στην   Δ’  Οικουμενική  Σύνοδο, που συνήλθε   το   έτος   451   μ.Χ.   στην  Κωνσταντινούπολη,  κατά  τους χρόνους   των   βασιλέων   Μαρκιανού   και  Πουλχερίας.

Η Σύνοδος καταδίκασε τον μονοφυσίτη Πατριάρχη Αλεξανδρείας Διόσκουρο.   Μετά   την   καθαίρεση   του  Διοσκούρου, εξελέγη Πατριάρχης  ο Άγιος Προτέριος (452 – 457 μ.Χ.), ο  οποίος   διέπρεψε   στη Σύνοδο   και   έφραξε    τα    στόματα   των   δυσσεβών   αιρετικών.

Όταν   ο   Άγιος   επέστρεψε   στην   Αλεξάνδρεια   οι   οπαδοί   του Ευτυχούς και του Διοσκούρου προκαλούσαν στάσεις και ρήξεις και εμπόδιζαν να κατέρχεται το σιτάρι στην Αλεξάνδρεια μέσῳ του Πηλουσίου,  με   σκοπό   να   πεινάσουν   οι   κάτοικοι   της    Αλεξάνδρειας και   να   στραφούν   κατά   του   Αγίου.   Όμως  ο αυτοκράτορας Μαρκιανός,  κατόπιν   παρακλήσεως   του  Αγίου,  διέταξε  την   διέλευση του  σιταριού  δια  της  Αλεξάνδρειας  και έτσι    σώθηκε  η   πόλη  από   την   πείνα.

Μετά    το θάνατο του Μαρκιανού οι αιρετικοί θρασύνθηκαν και κατέφυγαν σε σατανικές επινοήσεις, για να εκπληρώσουν τα ασεβή σχέδιά  τους   και    να   εκθρονίσουν   τον   Άγιο.   Επικεφαλής  αυτών τέθηκε  ο  ιερεύς  Τιμόθεος  ο   Αίλουρος,   ο   οποίος  με  μύρια τεχνάσματα  κατόρθωσε να  διεγείρει κατά  του   Αγίου   Προτερίου    τους απλοϊκούς   μοναχούς    της Αλεξάνδρειας, περιερχόμενος κατά τη διάρκεια    της   νύχτας  τα κελιά  των μοναχών, λέγοντας ότι   είναι άγγελος   και    προτρέποντας   αυτούς   να  μην   έχουν   κοινωνία   με   τον   Άγιο.

Οι  μοναχοί  παρασύρθηκαν  και  προκάλεσαν   μεγάλη   ταραχή   με   τους αιρετικούς, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του στρατιωτικού  διοικητού  της   πόλεως    Διονυσίου.   Ο   Άγιος   αναγκάστηκε   να   φύγει, αλλά    επανήλθε στην Αλεξάνδρεια και κρύφθηκε μέσα στην κολυμβήθρα ενός ναού. Οι διώκτες του τον ανακάλυψαν και  τον κατάσφαξαν  με  οξείς  καλάμους, το έτος 454 μ.Χ., ενώ   ανεκήρυξαν Πατριάρχη   τον    Τιμόθεο.   Το   ιερό  λείψανό  του    το    έδεσαν   με σχοινί   και   το  έσυραν  στους   δρόμους της πόλεως. Τέλος, το παρέδωσαν στα ζώα  και  το  επίλοιπο το  κατέκαψαν.  Και   ο   νέος Πατριάρχης τολμούσε όλα αυτά κατά την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας,  χωρίς   αυτό   να   τον   εμποδίζει   να  τελεί   τις   Ακολουθίες των  Παθών   του   Κυρίου.

Όταν πληροφορήθηκε τα γενόμενα ο διάδοχος του Μαρκιανού, αυτοκράτορας    Λέων ο Μέγας ο Θράξ († 457 – 474 μ.Χ.) διέταξε να  δικασθεί  ο  Τιμόθεος  ο  Αίλουρος   κανονικά  και  να  εξορισθεί  στη Γάγγρα.  Ομοίως   τιμωρήθηκαν   και    όλοι   εκείνοι   που    έλαβαν   μέρος στο φόνο του Αγίου Προτερίου. Αντί δε του   καθαιρεθέντος Τιμοθέου,   Πατριάρχης   εξελέγη   ο   Ορθόδοξος Τιμόθεος ο Σαλοφακίολος (460 – 482 μ.Χ.). Ο Λέων επέβαλε   τις  αποφάσεις   της   Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, εξεδίωξε  τους μονοφυσίτες  Επισκόπους  Αλεξανδρείας  και  Αντιοχείας   και    διόρισε   Ορθοδόξους   στη   θέση αυτών.
Έτσι   έζησε   και   μαρτύρησε   ο   Άγιος   Προτέριος   και    η   μνήμη  αυτού   ανθεί   στο    βίο   των    Αγίων   της   Εκκλησίας.

 

Saint Priestius the Hieromartyr the Archbishop of Alexandria

 

Saint Praterius lived in the years of the kings Marcian and Pulchery. He was a senior in the Church of Alexandria and attended the Second Ecumenical Council, which met in 451 AD. in Constantinople during the reigns of Marcian and Pulchery.

The Synod condemned the monophysite Patriarch of Alexandria Dioscuro. After Dioscorus was deposed, Saint Paterios (452 ​​- 457 AD) was elected Patriarch, who exclaimed in the Synod and uttered the mouths of the evil heretics.

When Saint returned to Alexandria, the followers of Happily and Dioscorus caused stoppages and ruptures and prevented the wheat from falling into Alexandria in the midst of Pilus, in order to starve the inhabitants of Alexandria and turn against him. However, Emperor Marcian, at the request of the Saint, ordered the transit of wheat through Alexandria and saved the city from starvation.

After Marcian's death the heretics were broken and resorted to satanic devises to fulfill their vile plans and to overthrow the Saint. At the head of these was the priest Timothy of Aylurus, who by his clever tricks succeeded in provoking against the St. Praterius the naive monks of Alexandria, by nightfall the cells of the monks, saying that they had no angel and priest the Saint.

The monks were carried away and caused a great uproar with the heretics, taking advantage of the absence of the military commander of the city of Dionysius. The Saint was forced to leave, but returned to Alexandria and hid in the fountain of a temple. His persecutors discovered him and massacred him in sharp reeds in the year 454 AD, and proclaimed Patriarch Timotheus. His holy relic was tied to a rope and dragged on the streets of the city. Finally, they handed it over to the animals and the rest burned. And the new Patriarch dared all this during the Holy Week, without preventing him from completing the Passions of the Passion of the Lord.

When the story of Marcian's successor, Emperor Leo the Great Thracian († 457 - 474 AD), he was informed that Timothy of Ailuros should be tried and exiled to Gagra. All those who took part in the slaughter of St. Praterius were likewise punished. Instead of the deposed Timothy, the Patriarch was elected Orthodox Timotheos the Salophacian (460 - 482 AD). Leo imposed the decisions of the Fourth Ecumenical Council, expelled the monophysite bishops of Alexandria and Antioch, and appointed Orthodox in their place.

This is how the Holy Priest lived and witnessed, and the memory of it flourishes in the lives of the Church's Saints.

Οι Οσίες Κύρα και Μαράνα

 

Τον  βίο   των   Οσίων    αυτών   γυναικών   συνέγραψε   ο   Θεοδώρητος Κύρου   στη    Φιλόθεο    Ιστορία   του.

Οι   Οσίες   Κύρα   και   Μαράνα    κατάγονταν   από   τη   Βέροια   της Συρίας   και   έζησαν  στις   αρχές   του   5^ου  αιώνα   μ.Χ.  Η    καταγωγή τους  ήταν επίσημη  και ευγενική, ανάλογη δε και η μόρφωσή τους. Η αφοσίωσή τους ήταν στραμμένη στην πνευματική ζωή και τον ησυχαστικό   βίο.    Έτσι    εγκατέλειψαν    τον    κόσμο   και    έκτισαν   έξω από την πόλη περιτοίχισμα από πέτρες και επιδόθηκαν εκεί στον πνευματικό    αγώνα.   Τη    θύρα   του   περιβόλου   τους    την   έκλεισαν  με   πηλό,   για   να   μην   εισέρχεται    κανένας  σε αυτόν   και   άφησαν μόνο μία μικρή θυρίδα, για να επικοινωνούν με τους έξω  και να λαμβάνουν  την   τροφή  τους. Ασκήθηκαν   στη   σιωπή   και   έφεραν   στα   χέρια,   τα   πόδια, τον  τράχηλο και   τη   μέση   σίδερα,   για   να νεκρώσουν   το   σώμα   και   να   νικήσουν   τους   πειρασμούς.

Ο   ευσεβής   πόθος   τους   τις   έφερε   στους   Αγίους   Τόπους   και   στο ναό   της   Αγίας   Θέκλας στην Ισαυρία, απ’ όπου επέστρεψαν πνευματικά ενισχυμένες στο ερημητήριό τους και συνέχισαν με ταπεινοφροσύνη    και   αγαθοεργίες   τη   ζωή   τους.   
Έτσι,   αφού  έζησαν, κοιμήθηκαν με ειρήνη   και   παρέδωσαν   τις    ψυχές τους    στο    Νυμφίο   Χριστό.

 

Oira Kyra and Marana

 

The life of these Saints was written by Theodoros Cyrus in his Philotheos History.

The Ora Kyra and Marana were from the Veria of Syria and lived in the early 5th century AD. Their origin was formal and kind, and their education was commensurate. Their dedication was focused on the spiritual life and the quiet life. So they abandoned the world and built stone walls outside the city and engaged in spiritual warfare there. They closed the door of their enclosure with clay so that no one could enter it and left only a small door to communicate with them outside and receive their food. They practiced silence and brought in hands, feet, neck and middle iron to kill the body and defeat the temptations.

Their pious longing brought them to the Holy Land and to the temple of St. Thekla in Isauria, from where they returned spiritually fortified to their hermitage and continued their lives with humility and charity.

So, after living, they slept in peace and surrendered their souls to the Bridegroom Christ.