Ο Άγιος Γρηγόριος

 

Έζησε    και    μαρτύρησε    επί    αυτοκρατορίας   Διοκλητιανού.

Ήταν  γιος  του  Ανάκ,  ο  οποίος  ήταν  συγγενής  του  βασιλιά  της Αρμενίας  Κουσαρώ.  Ο πατέρας του  Αγίου   Γρηγορίου  ήταν  ένας από   τους  υπεύθυνους   για   τη  δολοφονία  του  βασιλιά   της  Αρμενίας. Οι  Αρμένιοι για να εκδικηθούν  σκότωσαν τον   Ανάκ  και την   οικογένειά   του,  εκτός  από   τον  Γρηγόριο   και   έναν   αδελφό   του.   Μετά   από χρόνια  ο   γιος  του   Κουσαρώ,    ο  Τηριδάτης, συνέλαβε   τον  Γρηγόριο  επειδή  ήταν  χριστιανός  και  τον  βασάνισε   σκληρά.   Όταν  δε   έμαθε ότι  πρόκειται   για  το   γιο   του   Ανάκ,  ο   οποίος   ευθυνόταν   για   τη δολοφονία του  πατέρα  του,  διέταξε να   τον  ρίξουν  σε  λάκκο με φίδια  και  άλλα   ερπετά.   Ο    Γρηγόριος   όχι μόνο δεν  έπαθε  τίποτα   αλλά   επέζησε   για  15  χρόνια   τρεφόμενος  με   το  ψωμί  που   του   πήγαινε κρυφά   μια   χήρα.

Κάποια  στιγμή  ο Τηριδάτης  παραφρόνησε.   Η   αδελφή   του    βασιλιά άκουσε   μία  μέρα  φωνή,  η  οποία  της  έλεγε  πως   αν   ήθελε   να  θεραπευτεί   ο    αδελφός  της  θα  έπρεπε  να  ελευθερώσουν τον  Γρηγόριο.  Πράγματι   όταν   βγήκε   από   τον   λάκκο    ο  Άγιος θεράπευσε   τον   βασιλιά.          
Εξεδήμησε   εις   Κύριον    εν    ειρήνη.

Απολυτίκιον.   Ήχος   γ’.   Θείας   πίστεως.  
Θείας   πίστεως,   τη   γεωργία,  ενεούργησας,  βροτών   καρδίας, κατασπείρας   την   του   Λόγου   επίγνωσιν,   και    λαμπρυνθείς μαρτυρίου  τοις  στίγμασιν,   ιεραρχία   Γρηγόριε  έφανας.  Πάτερ    Όσιε, Χριστόν  τον   Θεόν   ικέτευε,    δωρήσασθαι   ημίν    το    μέγα    έλεος.

Κοντάκιον.   Ήχος   β’.   Τους   ασφαλείς.    
Τον    ευκλεή  και  Ιεράρχην  άπαντες,  ως  Αθλητήν   της    αληθείας  σήμερον, οι πιστοί θείοις εν άσμασι, και υμνῳδίαις   ευφημήσωμεν, Γρηγόριον  ποιμένα,   και   διδάσκαλον,   τον   έκλαμπρον   φωστήρα   και παγκόσμιον·   Χριστώ    γαρ   πρεσβεύει,    υπέρ   πάντων    ημών.

Μεγαλυνάριον.
Γρήγορος  τοις   τρόποις   αναδειχθείς,   προς   θεογνωσίας,   διεγείρεις   τον   φωτισμόν,  τους  τη  δυσσεβεία,  υπνώττοντας  αθλίως,   Γρηγόριε τρισμάκαρ,   αξιοθαύμαστε.

 

Saint Gregory

 

He lived and witnessed under Diocletian's empire.

He was the son of Anak, who was a relative of the Armenian King Kusaro. Saint Gregory's father was one of those responsible for the assassination of the Armenian king. The Armenians, in revenge, killed Anak and his family, with the exception of Gregory and his brother. After years Kusaro's son, Tridates, arrested Gregory because he was a Christian and severely tortured him. When he did not find out that it was Anak's son, who was responsible for his father's murder, he ordered that they be dug with snakes and other reptiles. Gregory not only did nothing but survived for 15 years by eating the bread that was secretly a widow's.

At one point, Tiridates went insane. The king's sister heard a voice one day telling her that if she wanted her brother to be healed they would have to release Gregory. Indeed, when he came out of the pit, the Saint healed the king.

Rejoice in the Lord in peace.

 

 

Absolutely. Sound c. Divine faith.

Divine Faith, Agriculture, Activism, Rain of Hearts, Spasmodic Speech Awareness, and Brightened Stigma, St Gregory the Hierarch. Father Hosea, Christ begged God, I am a great gift.

 

 

It's close. B sound. Secure them.

To the obedient and Hierarch of all, as the Athlete of the Truth today, the faithful diviners in chastity, and the hymns of praise, Gregory the Shepherd, and lecturer, the enlightened enlightener and the world;

 

 

Magnificent.

Quick ways to stand up for theology, stimulate their enlightenment, their dishonesty, sleeping profusely, Gregory Trimacar, we are admired.

Ο Όσιος Κυριακός ο Αναχωρητής

 

Ήταν    άνθρωπος    που    καλλιεργούσε    υπομονήν   και    πραότητα.    Γι'   αυτό και    πέτυχε    στην    ασκητική   του   ζωή.

Γεννήθηκε    στην   Κόρινθο    το    5^ο    αιώνα,   από  ιερέα  πατέρα,   τον    Ιωάννη. Την μητέρα του την έλεγαν Ευδοξία και  είχε    αδελφό    τον   Αρχιεπίσκοπο Κορίνθου     Πέτρο.

Από    ιερατικό,   λοιπόν,   γένος   ο   Κυριακός,   σε   νεαρή   ηλικία   πήγε   στα Ιεροσόλυμα  και  από    εκεί   στη   Λαύρα   του   Μεγάλου    Ευθυμίου.   Εκεί,   ο Μέγας    Ευθύμιος,    τον   έκανε   μοναχό   και    τον   έστειλε   στον   ασκητή Γεράσιμο.   Όταν   πέθανε  ο  Γεράσιμος,  ο  Κυριακός  επέστρεψε  στην Λαύρα   του    Ευθυμίου,   όπου    με   ζήλο    καλλιεργούσε    τις    αρετές   του,  ώσπου   κάποια  στάση  που  έγινε  στη  Λαύρα  του  Ευθυμίου   τον  ανάγκασε   να   πάει    στη    Λαύρα    του    Σουκά.

Εκεί   40   χρονών   χειροτονήθηκε   πρεσβύτερος   και   ανέλαβε   την   επιστασία του    Σκευοφυλακίου.   Εκείνο   που   τον   διέκρινε   απέναντι  στους συμμοναστές   του,  ήταν ο γαλήνιος τρόπος με τον οποίο τους αντιμετώπιζε,   γι’ αυτό   και    ήταν   παράδειγμα   προς   μίμηση   από   όλους.
Εβδομήντα    χρονών    ο    Κυριακός,  έφυγε   και   από  εκεί    και    με    υπομονή γύρισε  πολλά   μοναστήρια    και    σκήτες,   όπου    έζησε   με   αυστηρότατη άσκηση.   Τελικά,   πέθανε   107  χρονών,  και  σε  όλους    έμεινε   η   ενθύμηση του    ασκητή,    που    έδειχνε    «πραότητα   προς    πάντας   ανθρώπους». Πραότητα,   δηλαδή,    σ’  όλους    ανεξαίρετα    τους    ανθρώπους.

Απολυτίκιον.  Ήχος   δ’. Ταχύ   προκατάλαβε.

Χριστώ  ηκολούθησας, καταλιπών τα της γης, και βίον   ισάγγελον, επολιτεύσω   σαφώς,    ως    άσαρκος  Όσιε·  συ    γαρ   εν   ταις   ερήμοις, προσχωρών   θείω   πόθω, σκίλλη πικρά  την πάλαι,   πικράν   γεύσιν   απώσω. Διο   Κυριακέ   θεοφόρε,    αξίως   δεδόξασαι.

 

Έτερον   Απολυτίκιον.   Ήχος   α’.   Της   ερήμου   πολίτης.       
Απαλών   εξ   ονύχων   τω   Χριστώ   ηκολούθησας,   την   αγγελικήν  πολιτείαν  ολοτρόπως  ελόμενος· διο εν  ταις ερήμοις  προσχωρών,  των   θείων   ηξιώθης   δωρεών,   θεραπεύων   πάσαν   νόσον   Κυριακέ, των   πίστει   προσιόντων    σοι. Δόξα  τω  σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε   στεφανώσαντι,   δόξα   τω    ενεργοὐντι    δια    σου,   πάσιν    ιάματα.

Κοντάκιον.   Ήχος    πλ. δ’.   Τη    υπερμάχω.

Ως    υπερμάχω    κραταιώ    και    αντιλήπτορι

Η    σε    τιμώσα    ιερά    Λαύρα    εκάστοτε

Εορτάζει    τα    μνημόσυνα    ετησίως.

Αλλ’    ως    έχων   παρρησίαν   προς    τον   Κύριον

Εξ   εχθρών   επεμβαινόντων   ημάς   φρούρησον,    
Ίνα   κράζωμεν,    χαίροις   Πάτερ   τρισόλβιε.

Μεγαλυνάριον.
Άστρον  εκ Κορίνθου  αναφανείς, εν τη Παλαιστίνη, διαλάμπεις ασκητικώς,  και καταπυρσεύεις,  Χριστού  την Εκκλησίαν, Κυριακέ   θεόφρον,    τοις   σοις παλαίσμασι.

 

Holy Sunday the Departure

 

 

He was a man who cultivated patience and meekness. That is why he succeeded in his ascetic life.

He was born in Corinth in the 5th century, by a priest father, John. His mother was called Eudoxia and he had a brother Archbishop Corinthian Peter.

So, from a priestly age, the Sunday man, at a young age, went to Jerusalem and from there to the Lavra of the Great Euphemia. There, the Great Euthymius, made him a monk and sent him to the hermit Gerasimos. When Gerasimus died, Kyriakos returned to the Lavra of Efthimios, where he zealously cultivated his virtues, until a stop at the Lavra of Efthimios forced him to go to the Lavra of Soukas.

There, he was ordained a senior for 40 years and assumed the command of the Vessel. What distinguished him from his companions was the serene way he dealt with them, so he set an example for everyone.

Seventy years old Sunday, he left there and patiently returned to many monasteries and skeletons, where he lived with strict training. Eventually, he died at the age of 107, and the remembrance of the ascetic remained in everyone's mind, showing "humility to all people." That is, humility, that is, to all people indivisibly.

 

 

Absolutely. Sound d. Fast forward.

I followed Christ, the depraved of the earth, and the violent evangelist, I clearly dwell as an unholy Hose; Di Sunday, theophore, I really appreciate it.

 

Other Apolitical. Sound a '. Desert Citizen.

I followed Christ's gentle nails, the angelic state was completely on hold; in the wilderness of accession, of divine voluntary donations, of healers, they were sick Sunday, of their faiths. Glory to me in glory, in glory to Christ, in glory to you, in all glory.

 

 

It's close. Sound d. I miss her.

As a superhero I also hold a perceptor

I have honored you with holy Lavra from time to time

It celebrates Memorials annually.

But as if I were bitter to the Lord

We were attacked by enemy interventionists,

We're kidding, glad Father Trisolvie.

 

 

Magnificent.

Astron from Corinth You are invisible, in Palestine, ascending ascetic, and sprouting, Christ in the Church, Sunday God-in-law, as you crouch.

Ο Όσιος Χαρίτων ο Ομολογητής

 

Κατείχε  μεγάλη κοινωνική θέση στο Ικόνιο, αλλά και μεγάλες χριστιανικές    αρετές.

Όταν,   λοιπόν,   ο   αυτοκράτωρ   Αυρηλιανός   (270 – 275)   εξέδωσε διάταγμα   κατά   των    χριστιανών,   ο    έπαρχος   Ικονίου     συνέλαβε τον   Χαρίτωνα   από   τους    πρώτους.   Τα   βασανιστήρια   που    υπέστη ήταν   σκληρά.   Όμως   ο   Χαρίτων    έμεινε   αμετακίνητος   στην   πίστη του.

Στο  διάστημα δε  που βρισκόταν στη φυλακή, ο Αυρηλιανός δολοφονήθηκε.   Ο    Διάδοχός  του   Πρόβος  σταμάτησε    το   διωγμό  κατά   της   Εκκλησίας     και    ο    Χαρίτων    απελευθερώθηκε.

Αποφάσισε,   τότε,    να  πάει   προσκυνητής    στα    Ιεροσόλυμα.   Αλλά  στον   δρόμο   συνελήφθη    από   λῃστές,   που   τον   οδήγησαν   στο κρησφύγετό   τους.   Όταν   έφθασαν   στη   σπηλιά   τους,   έφαγαν    και  ήπιαν.   Αλλά    το    κρασί    ήταν   δηλητηριασμένο   και   πέθαναν    όλοι. Τότε,   η   σπηλιά    εκείνη   των   λῃστών   μετατράπηκε    από    τον    Όσιο  σε    εκκλησία    του    θεού.

Η φήμη του Χαρίτωνα έφερε κοντά του πολλούς μαθητές. Τους κυβερνούσε   με   στοργή   και    τους προήγαγε σε    υψηλές   βαθμίδες αρετής.  Ποθώντας,  όμως,   περισσότερη   ησυχία,   όρισε    διάδοχό   του στο  μοναστήρι    και   αναχώρησε    στην    έρημο,    όπου    ασκήτεψε   μέσα    σε    διάφορα  σπήλαια.

Όταν   πλησίαζε    το    τέλος   του,    επέστρεψε  στο  αρχικό   του μοναστήρι,   κοντά   στους    αγαπημένους   του   μαθητές,    τους    οποίους    είχε   οδηγήσει   «επί    ζωής   πηγάς   υδάτων».    Δηλαδή    τους  είχε    οδηγήσει    σε    πηγές   νερών,   που   είναι   γεμάτα   ζωή.       
Εκεί,   λοιπόν,   παρέδωσε    ήσυχα    και    ειρηνικά    την   ψυχή   του    στον   Θεό.

Απολυτίκιον.   Ήχος    δ’.   Ταχύ   προκατάλαβε.   
Χαρίτων  του  Πνεύματος, καταυγασθείς ταις αυγαίς, φωστήρ   εχρημάτισας,   της   εναρέτου    ζωής,   Χαρίτων   μακάριε·   συ   γαρ ομολογίᾳ,   αληθείας   εμπρέψας,   έλαμψας   εν   ερήμω,    εγκράτειας  τοις    πόνοις.    Διο    των   ευφημούντων    σε,    Πάτερ    μνημόνευε.

Κοντάκιον.   Ήχος    πλ. δ’.   Τη    υπερμάχω.

Ως    των   χαρίτων   εραστής    των    υπέρ    έννοιαν

Ομολογίας    εθησαύρισας   τας   χάριτας

Τον    Χριστόν    ομολογήσας,   Πάτερ   Χαρίτων.

Αλλ’    ως    χάριτος    της   θείας    ενδιαίτημα

Μοναζόντων   παιδοτρίβης   εχρημάτισας      
Των   βοώντων    σοι,   χαίροις   Πάτερ   θεόληπτε.

Μεγαλυνάριον.
Θείων Αθλοφόρων συγκοινωνός, ευκλεών Οσίων, υποφήτης θεοειδής, Χαρίτων  εδείχθης,  εν   εκατέροις    λάμψας· εντεύθεν   καταυγάζεις, κόσμον    ταις   χάρισι.

 

Saint Chariton the Confessor

 

 

He had a great social standing in Iconium, as well as great Christian virtues.

So when Emperor Aurelian (270 - 275) issued a decree against the Christians, the governor of Iconium arrested Chariton of the first. The torture he suffered was cruel. But Chariton remained steadfast in his faith.

While in prison, Aurelian was assassinated. The successor of the Sheep stopped the persecution against the Church and Chariton was released.

He then decided to go to Jerusalem for a pilgrimage. But on the street he was arrested by robbers who led him to their hideout. When they reached their cave, they ate and drank. But the wine was poisoned and everyone died. At that time, that cave of Lists was converted by Hosios into a church of God.

Chariton's reputation brought many students close to him. He ruled them with affection and promoted them to high degrees of virtue. Craving more peace, however, he appointed his successor to the monastery and departed to the desert, where he practiced in various caves.

When it was nearing its end, he returned to his original monastery, near his beloved pupils, whom he had led "on a spring of water." That is, he had led them to springs of water, which are full of life.

There, then, he quietly and peacefully surrendered his soul to God.

 

 

Absolutely. Sound d. Fast forward.

Grace of the Spirit, Burnt Eggs, Illuminator of Eternity, of Virtue of Life, Grace of Blessings; Died of the euphemists, Father mentioned.

 

 

It's close. Sound d. I miss her.

As a lover of grace in their favor

Confession euthanized grace

Confessor Christ, Father Chariton.

But for the sake of divine grace

Monotonous child molestation of money

Happy to you, happy Father.

 

 

Magnificent.

Divine Transports, Euclidean Saints, Goddess of the Divine, Charity shown, in hundreds of light bulbs;